Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΡΙΟΥ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

Ο Εφιάλτης μίλησε: “Άθλιος συμβιβασμός οι παραπομπές της Εξεταστικής”, απεφάνθη και ο μεγαλύτερος πουτσόγιαλος που έβγαλε ποτέ αυτή η χώρα. Ο μεγαλύτερος προδότης, συνεργάτης των Γερμανών Ναζί, κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΡΙΟΥ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ
Γιατί ο Σημίτης, πέρα από τη χρεοκοπία μας που εξύφανε για λογαριασμό των αφεντικών του εβραιομασόνων (εβραιομασόνος και ο ίδιος), υπερηφανεύονταν μ' εκείνο το γύφτικο και ειρωνικό χαμόγελο ότι μας έκανε έργα.
Ιδού λοιπόν τα έργα και η Πολιτεία του Σημίτη, και ο λόγος που δεν μπορεί να ξεμυτίσει από την πόρτα του, γιατί αν δεν το σημαδεύουν καμιά 50ρια κάννες, τον περιμένουν το λιγότερο, καμιά 200ρια γιαούρτια, κι αυτόν και την τσάτσα τη Δάφνη, η οποία έζησε στις πλάτες του ελληνικού λαού, σαν Μαρία Αντουανέτα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η γέφυρα Ρίου - Αντιρίου λοιπόν, κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ. Ή 252 δισ. δραχμές.
Από αυτά:
-Το 10% (74 εκ. ευρώ, ή 25 δισ. δρχ.) το έβαλε η κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται.
-Το 40% (296 εκ. ευρώ – 101 δισ. δρχ.) είναι η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.
-Το υπόλοιπο 50% (370 εκ. ευρώ – 126 δισ. δρχ.) είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα με κρατικές εγγυήσεις. Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.

Βάσει των συμφωνημένων, η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039. Δηλαδή, επί 35 χρόνια. Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ, ή 579 δισ. δραχμές. Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 209 δισ. για την κοινοπραξία. Δηλαδή, 8,36 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους, 736%. Δεν είναι κι άσχημα!

Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων, προκύπτει εύκολα ότι κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 6 δισ., δηλαδή το ¼ της αρχικής της συμμετοχής στο έργο.
Σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω ,και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.
(σ.σ. να το επαναλάβουμε αυτό: σε 4 χρόνια, θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει!).

Αυτού του είδους τις δουλειές, πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα», τις λέγανε απλώς «αποικιακές». Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος στο Κονγκό το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε.
Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 25 δισ., όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις (και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο), να βγάλει σε τέσσερα χρόνια τα λεφτά του, και εφτά φορές
άλλα τόσα, στα επόμενα 31 χρόνια;
Η απάντηση είναι απλή. Πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη. Υπάρχει τέτοιος μαλάκας; Βεβαίως, υπάρχει. Ο Έλλην φορολογούμενος, δηλαδή εμείς!

Από πλευράς του Έλληνος φορολογουμένου, η κατάσταση έχει ως εξής:
-101 δισ. (όσο η κρατική συμμετοχή) πληρώσαμε στη φάση της κατασκευής και -579 δισ. (όσα περιμένουν να εισπράξουν στην 35ετία) πληρώνουμε σε διόδια στην φάση της εκμετάλλευσης.
Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε 680 δισ. για μια γέφυρα που αποδεδειγμένα στοίχισε 252, δηλαδή πληρώνουμε τη γέφυρα, σχεδόν 3 φορές παραπάνω από το πραγματικό της κόστος.

Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται ΣΔΙΤ- «Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα», και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.
Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 252 δισ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 15 χρόνια και τρεις μήνες.
Αλλά ακόμα και αν το κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει περίπου 3 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος, και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών. Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ. Ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν.

Θα μπορούσε λοιπόν, κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 δισ.) της γέφυρας, δανείστηκε το άλλο 50% (370 δισ.); Δεν έδινε και 25 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια; Αλλά όχι. Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση, πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της.

Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης (αυτό το λαμόγιο ζει ακόμα;), όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα! Ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο, χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες (πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο), και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%. Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο.

Αλλά το πιο άσχετο απ’ όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν.
Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο. Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας η οποία την εκμεταλλεύεται. (Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία και από την Αττική Οδό).

Υπ’ αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται, αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό, αφού πλέον για να περάσει τρένο, πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα – νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, ή, να το περνάνε απέναντι με φερυμπότ.

Oλ’ αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια, που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν υπερήφανοι, για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.