Χάος Αριθμός 330 - ΑΝΤΕ... ΚΑΙ ΚΑΛΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΟΣ, ΣΤΟΝ ΕΝΔΟΞΟ ΣΤΡΑΤΟ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ!..

---
Να τον γράψει και η «Μακεδονική Εγκυκλοπαίδεια»!.. Το άτριχο και άδειο πατσί του, μόνον για εκεί κάνει!..
Επειδή αυτά που θα διαβάστε παρακάτω, δεν τα γράφουμε εμείς, και δεν είναι λογοκλοπή. Επειδή εμείς γράψαμε και ξαναγράψαμε, ουκ ολίγας φοράς, αυτά που θα διαβάστε παρακάτω. Το κείμενο σ’ αυτό διαφέρει από εμάς. Έρχεται απλώς, δεύτερο!
Επειδή εμείς, γράψαμε και για κάποιον «ανανούριστο», τακίμι του «Δύο κλούτσες γράμματα»», παλιότερα. Σήμερα εσείς, στο παρακάτω κείμενο θα διαβάστε για κάποιον αρχηγό «ανελλήνιστο».
Και επειδή εμείς, ακόμα και όταν χρειάζεται να επαναλαμβανόμαστε, δεν είναι αυτό το ζητούμενο, ούτε το επιθυμητό, δημοσιεύουμε το άρθρο του κ. Χρήστου Γιανναρά από την «Καθημερινή», αυτούσιο, και ευχόμαστε καλές κάλπες, σε όσους τις καταδεχτείτε, και καλές φθινοπωρινές διακοπές, σε όσους συνταχθείτε με τις θέσεις της εφημερίδος μας, κι αμοληθείτε στις παραλίες για τα τελευταία μπάνια, το τελευταίο καλό, ίσως, από απόψεως καιρού, ζέστης, Σαββατοκύριακο του Φθινοπώρου!..

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: «Μηδέν στο πηλήκιο»!

Tου Χρήστου Γιανναρά - «Καθημερινή» 28.09.09

“Ναι, το είπε ο ανελλήνιστος: «Και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο»!
Υπήρξε υπουργός Παιδείας, υπουργός Εξωτερικών, ετοιμάζεται να είναι αυριανός πρωθυπουργός των Ελλήνων. Και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» (αποτέλεσμα της διαίρεσης δύο αριθμών) από το «πηλήκιο» (στρατιωτικό κάλυμμα της κεφαλής). Η Ελλάδα δεν είναι ούτε γεωγραφία ούτε Ιστορία αλλοτριωμένη σε ιδεολόγημα. Είναι στάση ζωής και νόημα ζωής σαρκωμένα και τα δύο στη γλώσσα. Όσο υπήρχαν Έλληνες, πρώτη ανάγκη είχαν: «Ελευθερία και γλώσσα» (Σολωμός). Ελευθερία είναι η κατακτημένη ετερότητα, η ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου, να αυτοκαθορίζεσαι, όχι να σε διαφεντεύουν άλλοι. Και η γλώσσα σαρκώνει την ετερότητα, καθιστά τον αυτοκαθορισμό κοινή, κοινωνούμενη πράξη. Ο ανελλήνιστος πολιτικός αρχηγός δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο». Πώς να εμπιστευθούμε ότι καταλαβαίνει πού βρίσκονται τα γλωσσικά σύνορα της ελληνικής ετερότητας: ποια η διαφορά (βιωματικού φορτίου αιώνων) ανάμεσα στην «κοινωνία» και στη «societas», στη «δημοκρατία» και στη «respublica», στον «λόγο» και στη «ratio», στην «αλήθεια» και στη «veritas», στο «πρόσωπο» και στην «persona», στον «νόμο» και στη «lex». Και αν στις διαφορές αυτές δεν έχει ριζωμένα παιδικά βιώματα πατρίδας, τι θα υπερασπίσει σαν πρωθυπουργός; Το ακαθάριστο εθνικό προϊόν και την κατά κεφαλήν καταναλωτική ευχέρεια; Αλλά τότε ας δικτυωθεί καλύτερα η οικογένειά του να τον κάνει πρωθυπουργό σε κράτος με γλώσσα (και συνείδηση) δίχως ετερότητα - σε κανένα Βέλγιο ή Λουξεμβούργο. Οι επερχόμενες εκλογές, στις 4 Οκτωβρίου 2009, θυμίζουν κάτι από τις αποφράδες εκείνες του Νοεμβρίου 1920, τότε που οι Έλληνες, ασυλλόγιστα και φανατισμένα, όδευαν προς τη συμφορά.
Σαν οσμή και τώρα στην ατμόσφαιρα η ανατριχίλα από το κακό που συνοδεύει πάντα την αλογία και την τυφλότητα. Και μάλιστα χωρίς να υπάρχει σήμερα αμφιλεγόμενος ηγέτης, δίλημμα για τον λαό. Μια παράδοση στόχων αλήθειας και ποιότητας ζωής τρεισήμισι χιλιάδων χρόνων παραδίνεται (από αμηχανία, αγανάκτηση ή απερισκεψία) στα χέρια ενός ανθρώπου που δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο». Δεν φταίει που είναι ανελλήνιστος ο μεθοδικά κατασκευασμένος «ηγέτης».
Δεν είχε παιδικά βιώματα πατρίδας στην Ελλάδα ούτε γλώσσα μητρική τα ελληνικά. Το κρίμα και η ιστορική ευθύνη είναι των παραιτημένων από τη σκέψη και την κρίση τους ψηφοφόρων. Ο ίδιος απέδειξε απροσχημάτιστα πόσο έτοιμος είναι να απεμπολήσει κοιτίδες της ελληνικής πρότασης πολιτισμού, όταν προπαγάνδιζε, δίχως αιδώ ή λύπη, την εξωφρενική πλεκτάνη του Σχεδίου Ανάν για την Κύπρο.
΄Η, πριν από λίγες μέρες, με τις δηλώσεις του εκπροσώπου του για το Σκοπιανό. Στην προεκλογική του εκστρατεία μιλάει μόνο για λεφτά, πώς θα μπουκώσει τον Ελλαδίτη της παρακμής με ψευδαισθητική ευζωία. Ούτε λέξη για τις τουρκικές έμπρακτες (καθημερινής βίας) απαιτήσεις κυριαρχίας στο Αιγαίο, για τα πολιτικά καμώματα του «κομμουνιστή» (αλλά νατοϊκής ποδηγέτησης) προέδρου της Κύπρου να νεκραναστήσει, μαζί με τον Ταλάτ, την εκτρωματική πανουργία του Ανάν. Ούτε σχολίασε ποτέ (όπως και κανένας Ελλαδίτης πολιτικός) τον προγραμματικό αφελληνισμό της παιδείας και των θεσμών στην Κύπρο από το καθεστώς Χριστόφια. Το ορθολογικό συμπέρασμα είναι αδυσώπητο: Η ελληνικότητα της Κύπρου, η ελληνικότητα του ονόματος Μακεδονία αφήνουν παγερά αδιάφορο τον αυριανό πρωθυπουργό της Ελλάδας. Τι φυσικότερο να τον αφήνει αδιάφορο και η ελληνικότητα του Αιγαίου, της Θράκης, του Καστελόριζου, της Λήμνου, της Μυτιλήνης. Με ανελλήνιστη ηγεσία, βουβή και άλαλη για τα εθνικά θέματα, ο ορθολογισμός μεταγγίζει τον φόβο της σαφέστατα επαπειλούμενης συμφοράς.
Γι’ αυτό και οι επερχόμενες εκλογές θυμίζουν κάτι από τις αποφράδες εκείνες του 1920, έχουν μια πρόγευση φόβου προσφυγιάς, ξεριζωμού, ίσως αίματος. Τα σημάδια της πολιτικής «σταδιοδρομίας», ως τώρα, του γλωσσικά ανελλήνιστου μάλλον βεβαιώνουν ότι, αν γίνει πρωθυπουργός, η «λύση» του Κυπριακού, του Σκοπιανού, της μοιρασιάς του Αιγαίου θα επιβληθεί μέσα σε εβδομάδες ή ελάχιστους μήνες. Όμως Θρακιώτες, Καστελοριζιοί, Μυτιληνιοί, μέσα στο περίπου 40% των Ελλαδιτών ψηφοφόρων, χοροπηδάνε, με πράσινες σημαιούλες, κάτω από το μπαλκόνι του ξενότροπου κομματάρχη διαδηλώνοντας την ίδια εκείνη επιλογή του 1920: «Μικράν Ελλάδα», συρρικνωμένη, και ούτε λόγος για «έντιμον» - σήμερα τη θέλουμε «πάροχον καταναλωτικής ευχέρειας». Εναλλακτική λύση; Μα είναι φανερό πως δεν υπάρχει, ο ανελλήνιστος δεν έχει αντίπαλο.
Η «Νέα Δημοκρατία» έχει τελειώσει πολιτικά, ήταν είκοσι χρόνια ανύπαρκτη ως αντιπολίτευση και πέντε χρόνια ανύπαρκτη ως κυβέρνηση. Σίγουρα δεν μπερδεύει το «πηλίκον» με το «πηλήκιο», αλλά έχει πια αποδείξει, επί είκοσι έξι χρόνια, ότι είναι το ίδιο ή και πιο θεαματικά ανελλήνιστη: στα μπλα-μπλα που με στόμφο εκφέρει και στα αυτοκτονικής ατολμίας διαχειριστικά της ενεργήματα. Δεν πιστεύει αυτό το κόμμα σε τίποτα, το μόνο που ήθελε, και προσπάθησε υστερικά, ήταν να γίνει ΠΑΣΟΚ. Και δεν τα κατάφερε.
Αποδείχτηκε, εκτός από εξωφρενικά ανίκανη, και ανήκεστα φαύλη. Μένει ακόμα μία εβδομάδα ως τις εκλογές. Η πορεία της χώρας είναι προδιαγεγραμμένη, όσοι οσφραίνονται τα επερχόμενα νιώθουν ανήμποροι να αναχαιτίσουν την αλογία. Για την εξαφάνιση των «εθνικών» θεμάτων και της άμυνας από την προεκλογική ατζέντα θα μπορούσε να έχει υπάρξει κάποια παρήγορη παρέμβαση (συμβολική αντίσταση συλλογικής αξιοπρέπειας) της Ακαδημίας Αθηνών, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Έχει μάλλον χαθεί η επίγνωση ότι μπροστάρηδες στην κοινωνία δεν μπορεί να είναι μόνο οι ανυπόληπτοι επαγγελματίες της εξουσιαστικής μονομανίας και ιδιοτέλειας. Τουλάχιστον, στην εβδομάδα που απομένει, ας μπορούσε να εμφανιστεί ένας τίμιος και ανυστερόβουλος «εκλογολόγος» από αυτούς που σπουδάζουν την σε βάρος μας πανουργία των εκλογικών νόμων, να μας συμβουλέψει: Ποια είναι η αποτελεσματικότερη οδός για να αποτραπεί η αυτοδυναμία του ανελλήνιστου: Η αποχή; Η υπερψήφιση εξωκοινοβουλευτικών κομματιδίων «της πλάκας»; Το λευκό; Το άκυρο; Στη δεκαετία του 1950 ή ‘60, αν ένας πολιτικός μιλούσε για «μηδέν στο πηλήκιο» θα είχε τελειώσει αυθημερόν την καριέρα του μέσα στον γενικό καγχασμό. Η γλωσσική ευαισθησία ήταν τέτοια, που επέτρεπε στο χιούμορ του Μποστ να λειτουργεί καθολικά στην ελληνική κοινωνία και να σπάζει κόκαλα. Σήμερα, μια σατυρική ιδιοφυΐα με τη γλώσσα του Μποστ δεν θα προκαλούσε ούτε μειδίαμα. Μέσα σε πενήντα χρόνια οι Έλληνες ξεριζώθηκαν μεθοδικά από τη συνέχεια της γλώσσας τους, από την κοινή σάρκα και κοινωνούμενη πράξη του αυτοκαθορισμού τους, της ετερότητάς τους.
Αυτή η απώλεια φαίνεται πως πρέπει να μετρηθεί και με εδαφική συρρίκνωση. Το ιστορικό τέλος ιστορικών λαών πάντοτε εντοπίζεται και χαρτογραφημένο.

[]

[Σ.Σ.<Χ>: Κι ύστερα μου λέτε σεις, ότι αυτό το τελείως αμόρφωτο τσουτσέκι, αν βγει, θα κάνει κυβέρνηση... παραπάνω από δυο βδομάδες!..]

Ο ΣΤΕΦΟΣ ΤΟΥ ΑΡΡΙΧΙΩΝΟΣ

«Καλόν εντάφιον το εν Ολυμπία μη απειπείν»

Στης Ολυμπίας την ιερή γη
άφησες την τελευταία σου πνοή,
Αρριχίωνα,
αγωνιζόμενος για τον στέφανον της νίκης.
Προτίμησες τον θάνατον·
ντροπή είναι το «απειπείν» στου Πισαίου Διός τους αγώνες.
Τον στέφανον του νικητή επιθυμούσες να φορέσεις, εκεί,
στου Αλφειού τα ιερά τα ρείθρα, μα σκληρό στο λαιμό σου,
κλειδωμένο, του αντιπάλου το βρόχι,
στην ποτισμένη με τον ίδρω παλαίστρα σε λύγισε.
Μα την ώρα π’ αρχίζεις πνιγμένος να σβήνεις,
Βροντερή –λες κι ήταν του Διός προσταγή–
αντήχησε του Ερυξία η φωνή.
«Καλόν εντάφιον το εν Ολυμπία μη απειπείν».
Καρδιά, ψυχή αναθάρρησαν.
Αλήθεια, πώς βρήκες το σθένος ν’ αντιδράσεις Αρριχίωνα,
του αντιπάλου το πόδι να συνθλίψεις,
υποχρεώνοντάς τον απ’ τον πόνο στην παραδοχή της ήττας;
Κι ενώ η ψυχή σου μέσα σ’ άπλετο φως τυλιγμένη το φθαρτό σου σώμα αποχωριζόταν, η ερίτιμος Νίκη,
κρατώντας της καλλιστεφάνου ελαίας θαλερό κλωνάρι,
σε ανέμενε.
Πολυτιμημένο διαδούμενο, ήρωα Ολυμπιονίκη,
με το γλαυκόχροο κότινο στην κεφαλή,
σε υποδέχθηκε στα ιερά δώματά της η φερέκαρπη Περσεφόνη.
Κι η τελευταία ανασαιμιά σου, Αρραχίων,
που αναδύθηκε στον Ολύμπιο ουρανό,
γλυκόηχος ηρωικός παιάν,
στους αιώνες τους ανδρειωμένους θα φτερώνει.

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΡΡΙΧΙΩΝ;
Από την ίδια:

Ο Αρρι(α)χίων (Ο Φιλόστρατος αναφέρει το όνομα του αθλητή ως Αρριχίων, ενώ ο Παυσανίας Αρραχίων. Στον κατάλογο των Ολυμπιονικών αναφέρεται ως Αρριχίων) έχασε την ζωή του κατά την διάρκεια του αγώνα, αλλά κέρδισε την Ολυμπιακή νίκη την ώρα που η ψυχή του φτερούγιζε στη χώρα των μακάρων. Κατάγονταν από την Φιγαλία, αθλητής μεγάλης κλάσεως, παγκρατιαστής, νίκησε τρεις φορές στον αγώνα παγκρατίου στην Ολυμπία, την 52α, την 53η και την 54η Ολυμπιάδα, κατά την οποία τον έπνιξε ο ανταγωνιστής του. Ο Φιλόστρατος (Εικόνες, Β΄, Στ΄ 1-5), περιγράφει με γλαφυρότητα το περιστατικό, το οποίο συνέβη στην 54η Ολυμπιάδα (564 π. Χ.)
Ο αποπνιγμός στο παγκράτιο και στην πάλη δεν απαγορευόταν, μόνο το δάγκωμα και η εξόρυξη των οφθαλμών απαγορευόταν στους αγώνες της Ολυμπίας. Στην αρχή ο αντίπαλός του τον τύλιξε με τα πόδια σφικτά στην μέση, ακινητοποιώντας το κάτω μέρος του σώματός του και μετά του περιτύλιξε τον λαιμό με το χέρι με σκοπό τον αποπνιγμό. Τον έσφιγγε λοιπόν όλο και περισσότερο και ο Αρριχίων βρισκόταν σε τρομερά δύσκολη θέση, όταν ο γυμναστής του Ερυξίας, που έβλεπε με αγωνία ότι ο αγώνας είναι χαμένος, του φώναξε από μακριά: «Ως καλόν εντάφιον το εν Ολυμπία μη απειπείν». Δηλαδή καλύτερος είναι ο θάνατος στην Ολυμπία από την παραδοχή της ήττας. Τότε ο Αρριχίων καταβάλλοντας την τελευταία προσπάθεια, που του απέμεινε, άρπαξε το πόδι του αντιπάλου του και το συνέθλιψε, εξαρθρώνοντας τον αστράγαλο. Ο αντίπαλός του από τον πόνο παραδέχθηκε την ήττα του, ενώ ο Αρριχίων άφηνε την τελευταία του πνοή στο στάδιο της Ολυμπίας. Οι Ελλανοδίκες ανακήρυξαν νικητή τον Αρριχίωνα, τον οποίο στεφάνωσαν νεκρό μέσα σε ρίγη συγκίνησης. Αυτοί ήταν οι Έλληνες αθλητές, οι Έλληνες παλαιστές, πύκτες, παγκρατιαστές, που τα έδιναν όλα πάνω στον αγώνα.
Αυτοί οι ήρωες πρόγονοί μας με το ακαταμάχητο ψυχικό σθένος και την ανυπέρβλητη σωματική ρώμη, που μάχονταν για την αρετή, κατατρόπωσαν την μεγάλη δύναμη των χρυσοφόρων Μήδων, όταν εκείνοι ήρθαν ζητώντας γη και ύδωρ, δηλαδή την υποδούλωσή τους…

Στην αγορά της Φιγάλειας (έτσι ονομάζεται και σήμερα το μικρό χωριό που βρίσκεται κοντά στην αρχαία πόλη Φιγαλία ή Φιγάλεια) ο Παυσανίας είδε στημένη τη λίθινη γλυπτική εικόνα νέου που οι ντόπιοι έλεγαν πως παρίστανε τον συμπατριώτη τους παγκρατιαστή Αρραχίωνα. Στα ερείπια της αρχαίας πόλης βρέθηκε λίθινος κούρος που η μορφή του ανταποκρίνεται στην περιγραφή του Παυσανία (VIII, κεφ. 40, 1-3), χρονολογημένος στον πρώιμο 6ο π. Χ. αι. Από τον καιρό του J. G. Frazer, ο οποίος είχε επισκεφθεί την Φιγαλία το Μάιο του 1890 (λίγο μετά την ανεύρεση του κούρου), το γλυπτό αυτό ταυτίζεται άλλοτε με βεβαιότητα και άλλοτε με μεγάλη πιθανότητα με τον ανδριάντα του Αρριχίωνα που είδε στην Φιγαλία ο Παυσανίας. Κατά τους μελετητές πρόκειται για αρχαϊκό κούρο που είχε ανατεθεί σε ιερό της Φιγάλειας πριν από την μοιραία νίκη και τον θάνατο του Αρραχίωνα. Εξ’ άλλου είναι γνωστό πως την εποχή του Αρραχίωνα δεν υπήρχε ακόμη η συνήθεια να στήνουν ανδριάντες σε Ολυμπιονίκες. Όταν αργότερα επικράτησε αυτή η συνήθεια, οι πόλεις προτιμούσαν να στήνουν πρώτα τους ανδριάντες των νικητών τους στην Ιεράν Άλτιν ή παράλληλα στην Ολυμπία και στην ιδιαίτερη πατρίδα τους.
Πολλοί από τους αρχαιότερους Ολυμπιονίκες τιμήθηκαν με ανδριάντες στα κλασικά και μετακλασικά χρόνια. Στην Ολυμπία ο Παυσανίας δεν είδε ανδριάντα του Αρριχίωνα, στην Φιγάλεια όμως είδε ακέραιο τον αρχαϊκό κούρο, στημένο ως Αρραχίωνα στην αγορά της πόλης από τους ντόπιους που καμάρωναν για τον συμπατριώτη τους παγκρατιαστή. Ο Παυσανίας αναφέρει και παλιά ανεξίτηλη επιγραφή χαραγμένη στο στήθος του λίθινου γλυπτού και πραγματικά στο στήθος του κούρου διατηρούνται μερικά γράμματα που, από την μορφή τους, χρονολογήθηκαν από τους ειδικούς γύρω στα 350–320 π. Χ. Ο αρχαϊκός αυτός κούρος σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο της Ολυμπίας. Η έκβαση του αγώνα που έδωσε ο φημισμένος παγκρατιαστής Αρριχίων από την Φιγάλεια και η στέψη του ήρωα Ολυμπιονίκη μετά το θάνατό του συγκίνησε και ενέπνευσε πολλούς ποιητές και καλλιτέχνες. Ο σοφιστής και δάσκαλος Φιλόστρατος στις Εικόνες (Β΄, στ΄ Αρριχίων) περιγράφει με θαυμαστή γλαφυρότητα, έναν πίνακα ζωγραφικής, όπου εικονίζονταν ο αγώνας και ο θάνατος του Αρριχίωνα. (Αφορμή για την συγγραφή των Εικόνων, όπως αναφέρει ο ίδιος στο προοίμιο του έργου του, έδωσε μία συλλογή ζωγραφικών πινάκων, που είχε στην πενταόροφη έπαυλή του ο οικοδεσπότης που τον φιλοξενούσε, όταν κατά την διάρκεια διεξαγωγής αγώνων επισκέφτηκε την Νεάπολη της Ιταλίας, πόλη που εποικίστηκε από Έλληνες).
Στη συνέχεια μεταφέρω ολόκληρη την περιγραφή της «Εικόνας», σε μετάφραση της φιλολογικής ομάδος των εκδόσεων Κάκτος, γιατί θεωρώ πως είναι ευκαιρία να μάθουμε και κάποια πράγματα για το αγώνισμα του παγκρατίου, μέσα από τον λόγο ενός μεγάλου ρήτορα, ο οποίος πρέπει να παρακολούθησε αρκετές φορές αγώνες και να είχε και ο ίδιος ιδιαίτερες γνώσεις για τα αθλήματα, αφού μάλιστα έγραψε και έργο σχετικό, τον Γυμναστικό, που μας δίνει πληροφορίες για τους αγώνες, τα είδη αθλημάτων, και τις μεθόδους προπόνησης. Ας μην ξεχνούμε πως το αγώνισμα του παγκρατίου συμπεριελαμβανόταν στις στρατιωτικές εκγυμνάσεις. Έφτασες στους περίφημους Ολυμπιακούς αγώνες και τον ομορφότερο αγώνα που γίνεται εκεί, διότι πρόκειται για το παγκράτιο των ανδρών. Ο Αρριχίων στεφανώνεται, έχοντας πεθάνει αμέσως μετά την νίκη του, και τον στεφανώνει τούτος εδώ ο Ελλανοδίκης –ας ονομαστεί ‘ακριβής’, επειδή τη μια φροντίζει για την αλήθεια και από την άλλη έχει ζωγραφιστεί όπως εκείνοι. Η γη διαμορφώνει στάδιο μέσα σε απλό πλάτωμα με επαρκή έκταση, το ρεύμα του Αλφειού βγαίνει ήπιο –γι’ αυτό βλέπεις, είναι ο μόνος ποταμός που ακολουθεί την επιφάνεια της θάλασσας- και γύρω του φυτρώνουν αγριελιές με πρασινόγκριζο χρώμα, όμορφες και σγουρές σαν τα σέλινα. Μετά το στάδιο θα παρατηρήσουμε αυτά και άλλα πολλά, ας συγκεντρώσουμε όμως την προσοχή μας στο κατόρθωμα του Αρριχίωνα, προτού αυτό τελειώσει· διότι φαίνεται ότι δεν έχει νικήσει μόνο τον αντίπαλό του αλλά και όλους τους Έλληνες.

Ζητωκραυγάζουν λοιπόν οι θεατές, αναπηδώντας από τα καθίσματά τους, και άλλοι κουνάνε τα δυο τους χέρια, άλλοι τα ρούχα τους, άλλοι χοροπηδάνε και άλλοι πιάνονται στα χέρια με τους διπλανούς τους για παιγνίδι· διότι αυτά τα τόσο εκπληκτικά έργα δεν αφήνουν τους θεατές να συγκρατηθούν. Ποιος είναι τόσο αναίσθητος ώστε να μη ζητωκραυγάσει τον αθλητή; Διότι, ενώ είχε πετύχει τόσο μεγάλο κατόρθωμα, νικώντας ήδη δυο φορές στην Ολυμπία, τούτο εδώ είναι ακόμα μεγαλύτερο, εφόσον, έχοντας αποκτήσει τη νίκη με αντάλλαγμα τη ζωή του, στέλνεται στον τόπο των μακάριων, μαζί με τούτη τη σκόνη. Ας μη θεωρηθεί τούτο σύμπτωση, διότι προνόησε με μεγάλη σοφία το τέχνασμα για τη νίκη. Με ποιο τρόπο πάλεψε; Οι αθλητές του παγκρατίου, παιδί μου, χρησιμοποιούν στην πάλη τρόπο παρακινδυνευμένο· καθότι πρέπει να χρησιμοποιούν χτυπήματα κάτω από τα μάτια, που δεν είναι ασφαλή για τον παλαιστή, και συμπλοκές, από τις οποίες κάποιος μπορεί να σωθεί προσποιούμενος ότι πέφτει, και πρέπει να έχουν την ικανότητα να πνίγουν τον αντίπαλό τους με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά και οι ίδιοι παλεύουν με τα σφυρά και λυγίζουν το χέρι του αντιπάλου, για να μην πούμε και για το χτύπημα και το πήδημα πάνω στον αντίπαλο. Διότι αυτά επιτρέπονται στο παγκράτιο, εκτός από το δάγκωμα και το ξέσχισμα με τα νύχια.

Οι Λακεδαιμόνιοι όμως επιτρέπουν ακόμα και αυτά, εξασκούμενοι, φαντάζομαι, για τη μάχη. Αντίθετα οι Ηλείοι και οι αγώνες τους τα απαγορεύουν, επιτρέπουν όμως το στραγγάλισμα. Έτσι λοιπόν ο αντίπαλος του Αρριχίωνα τον έχει πιάσει ήδη από τη μέση και έχει στον νου του να τον σκοτώσει· έχει σφίξει με το χέρι του τον λαιμό του, εμποδίζοντάς τον να αναπνεύσει, πιέζει τα σκέλη του με τους βουβώνες του και έχει χώσει τα άκρα των ποδιών στα γόνατα του αντιπάλου του· πρόφτασε την αντίσταση του Αρριχίωνα πνίγοντάς τον μέχρι που να τον πάρει η νάρκωση του θανάτου, που άρχισε να διαπερνά τις αισθήσεις του· ωστόσο, χαλαρώνοντας το σφίξιμο των ποδιών του, δεν πρόλαβε τον υπολογισμό του Αρριχίωνα· διότι αυτός τον κλώτσησε με τον ταρσό του (δεξιού) ποδιού του, εξαιτίας του οποίου η δεξιά του πλευρά κινδύνευε, αφού τώρα το γόνατό του κρεμόταν χωρίς να στηρίζεται, μετά με τον βουβώνα του συγκρατεί τον άλλο, ώστε να μην μπορεί να αντισταθεί και έπειτα, ρίχνοντας το βάρος του στα αριστερά και σφίγγοντας το άκρο του ποδιού εκείνου στο γόνατό του, εξαρθρώνει τον αστράγαλο από τα σφυρά από τη βίαιη στροφή προς τα έξω. Η ψυχή του Αρριχίωνα, καθώς εγκαταλείπει το σώμα, τον κάνει αδρανή, του δίνει όμως την δύναμη να πετύχει αυτό για το οποίο αγωνίζεται.
Αυτός που πνίγει τον Αρριχίωνα είναι ζωγραφισμένος σαν νεκρός και να δείχνει με το χέρι ότι παραιτείται από τον αγώνα. Ο Αρριχίων όμως έχει ζωγραφιστεί με όλα τα χαρακτηριστικά του νικητή· διότι και το αίμα του είναι ζωηρόχρωμο και ο ιδρώτας του ακόμα καθαρός πάνω του και χαμογελάει, όπως οι ζωντανοί νιώθουν την επερχόμενη νίκη.

Γεωργία - Γοργώ Αλεξίου

[Σ.Σ.<Χ>: Το Παγκράτιο, είναι ένα 100% ολυμπιακό άθλημα από τα σκληρότερα και αγριότερα, αφού έχει να κάνει και καθαρά με στρατιωτική εκγύμναση. Και έχει μετεξελιχθεί σε διάφορες ασιατικές χώρες, με τις ονομασίες “τάεκβοντο”, “κικμπόξινγκ”, “καράτε” κ.λ.π. Όλα αυτά, είναι απλές παραφυάδες του]

[]

ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Γεωργία Αλεξίου - Γοργώ γεννήθηκε, στις 25 Νοεμβρίου του 1951, στη Μερκάδα Φθιώτιδος. Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Λαμία και σπούδασε στην Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής Θεσσαλονίκης.
Είναι μητέρα πέντε παιδιών και από το 1973 εργάζεται ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής σε διάφορα σχολεία του νομού Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικό της έχει συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και λεξικά, όπως στο λεξικό της Ελληνικής Διανόησης στον Α΄ και Β΄ τόμο, εκδόσεις Αφικτυονίας Ελληνισμού.
Ποιήματα, διηγήματα και δοκίμιά της έχουν δημοσιευθεί σε αρκετές εφημερίδες, περιοδικά, και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες. Έχει λάβει μέρος σε αρκετούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, όπου η ποίησή της διακρίθηκε και βραβεύτηκε.
Το βιβλίο της «Ηλιοτρόπια», μεταφρασμένο στην αγγλική, βραβεύτηκε με το ασημένιο μετάλλιο του λευκού περιστεριού (της Ειρήνης) για την χιλιετηρίδα, από την ποιητική κοινωνία της Αυστραλίας (Μελβούρνη). Τιμήθηκε με το βραβείο «Σαπφούς» του «Συλλόγου Λόγου, Τέχνης και Ελληνικού Πολιτισμού» της Βαυαρίας σε διαγωνισμό ποίησης με θέμα: «Βάκχος ο Θεός της Αμπέλου».
Δίπλωμα τιμής της απένειμε η Ακαδημία Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού (Βούπερταλ Γερμανίας), για την εν γένει προσφορά της στον πολιτισμό.
Έργα της είναι:
«Λογική της έκτης αίσθησης» (ποίηση A΄ έκδοση 1996, Β΄ και Γ΄ έκδοση 1997, και το 2004 επανεκδίδεται δίγλωσσο στην Ελληνική και Αλβανική γλώσσα). - «Δροσοσταλίδες» (ποίηση Α΄ έκδοση 1996 και 1997 Β΄ έκδοση). - «Το τελευταίο μειδίαμα» (ποίηση 1997). - «Ηλιοτρόπια» (ποίηση 1997, το 2000 επανεκδίδεται δίγλωσσο στην Ελληνική και Αγγλική γλώσσα). - «Μεγαλυνάρια» (ποίηση 1998). - «Ματωμένος δρόμος» (ποίηση 1998). - «Φύλλα του Φθινοπώρου» (ποίηση 1999). - «Χορεύοντας με τις φλόγες» (ποίηση 1999). - «Η Χλωμή Βασίλισσα» παράλληλος τίτλος «Το μοιρολόι της Χλώριδος» (ιστορικό, λυρικό μυθιστόρημα, 2006). - «Δαφνοστέφανοι» (Ύμνοι – Ποιήματα – Επιγράμματα, 2008). - «Το Αθλητικό Πνεύμα στον Αρχαίο ποιητικό λόγο» (δοκίμιο 2009). - «Ο άγνωστος Πολιτισμός των Αρείων - Ελλήνων και το εκπολιτιστικό τους έργο ανά την Οικουμένη» (δοκίμιο 2009). - «Ο Μέγας Αλέξανδρος θεμελιωτής της οικουμενικότητας του Ελληνισμού» παράλληλος τίτλος «Ο Οικουμενικός Μέγας Αλέξανδρος» (δοκίμιο 2009). - «Δελφική Ιδεολογία» (δοκίμιο 2009).