ΕΡΓΟΣΕ: ΟΠΩΣ ΞΕΠΛΥΜΑ ΒΡΟΜΙΚΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ
Η πρώτη φορά ήταν, όταν ο πατέρας του σε ηλικία 6 χρονών, τον κρέμασε ανάποδα και τον «φούντωσε» με σικαλιά, γιατί δεν ήθελε να πάει σχολείο!..
Έφυγε για το ταξίδι χωρίς επιστροφή, την περασμένη Κυριακή 12 Ιουνίου, και ο τελευταίος μαχητής, απόμαχος του “Ιερού Λόχου της Αλβανίας των Σανών”, Γεώργιος Β. Δαγγίλας.Διανύοντας το 96ο έτος της ηλικίας του, απολύτως υγιής, και έχων
επίσης απολύτως, σώας τας φρένας.
Σε μια εποχή που οι νεογενίτσαροι εθνομηδενιστές, “Τσαντιροπαπανδρούτσογλοι και Σία - Άγρια Συμμορία”, ελληνόφωνοι ξένοι πράκτωρες, προδότες, λωποδύτες, αυτοκόλλητα του πορνο-Δουνουτού, της διεθνούς Μασονίας, διαλύουν την Ελλάδα απροκάλυπτα, και χωρίς να κρατούν, ούτε καν, τα στοιχειώδη προσχήματα!
Γεννημένος το 1916, ο Γεώργιος Γ. Δαγγίλας σε ηλικία 4-6 ετών, είδε να έρχονται οι πρώτοι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής στα Σανά, ενώ το Δημοτικό Σχολείο δεν θα τα καταφέρει να το τελειώσει, αφού κατά το σύνηθες όλων των συνομοιλήκων του, του άρεσαν περισσότερο η ελευθερία της φύσεως και τα... ζώα! Τα γελάδια.
Εξ’ άλλου την εποχή εκείνη, ένας 6χρονος ή 10χρονος μικρός, ήταν άριστος βοσκός κοπαδιών ζώων, και προσέφερε στην οικογένεια τόσο εισόδημα, όσο και οι μεγάλοι.
Το 1937 (κλάση), θα υπηρετήσει την πατρίδα ως κληρωτός στρατιώτης, ενώ δεν θα προλάβει σχεδόν να απολυθεί (το 1939), όταν επιστρατεύεται εκ νέου με άλλους 50 έφεδρους άρρενες πολίτες των Σανών, περίπου ένας Λόχος.
[Σ.Σ.: Ο πληθυσμός των Σανών, δεν ξεπέρασε ποτέ τις 600 ψυχές, από δημιουργία τους το 1806]
Και δίνει το βροντερό παρών στον “Πόλεμο του ‘40”.
ΕΡΓΟΣΕ: ΟΠΩΣ ΞΕΠΛΥΜΑ ΒΡΟΜΙΚΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ
Θα πολεμήσει και θα παραμείνει συνεχώς, στην πρώτη γραμμή όπως και όλοι οι άλλοι, θα οργώσει στην κυριολεξία της λέξεως τα βουνά της Αλβανίας, και θα προελάσει σε βάθος τόπου με τον Ελληνικό Στρατό, έως λίγα χιλιόμετρα πριν από τα Τίρανα.
Θα ζήσει την “Εαρινή Επίθεση” στιγμή προς στιγμή, και θα απολυθεί τελευταίος, όταν το Μέτωπο καταρρέει, οι Ιταλοί εισβολείς φεύγουν ηττημένοι, και ο Ελληνικός Στρατός διαλύεται. Οι Γερμανοί Ναζί είναι ήδη στην Αθήνα.
Χαρακτηριστικό των ολίγων διηγήσεών του, ήταν αμίλητος σε σημείο που η γυναίκα του τον αποκαλούσε κοροϊδευτικά “βουβό-Γιάννο” (ο θείος του, όντας κωφάλαλος), “στην επιστροφή φάγαμε ρόβι (χαρακτηριστική ζωοτροφή), και αποπατήσαμε σκέτο αίμα”.
Στο ενδιάμεσο 1940-1949, παντρεύτηκε την Ανδρονίκη Μόσχου, κάτοικο Σανών, και έκανε το πρώτο του παιδί το 1945, “για να μην σκοτωθεί αυτός στα πεδία των μαχών, και διώξουν τη γυναίκα του από το σπίτι ως άτεκνη χήρα, οι γονείς του”.
Στην Εθνοφρουρά και πάλι επιστρατευμένος, υπηρέτησε από το 1947 μέχρι τον Αύγουστο του 1949. Αλλά στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης, όχι μακρύτερα. Ενάντια στους συμμορίτες κομμουνιστές, του ξενοκίνητου “Συμμοριτοπόλεμοι 47- 49”. (Βλέπε και «Ψυχή Βαθειά» του Παντελή Βούλγαρη).
Ο Γεννηματάς, δεν είχε ακόμα “εφευρεθεί”.
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΠΑΛΛΑΣ, ΤΟ Νο1 ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
Το 1950, αρχίζει γι αυτόν η πραγματική βιοπάλη και ο καθημερινός αγροτικός μόχθος και, αφού αλλάξει και το τελευταίο επάγγελμα στη Θεσσαλονίκη, οικοδόμος-λασπάς, θα βγει στη μειωμένη (λόγω ημερομισθίων), σύνταξη του ΙΚΑ το 1980-81, και λόγω ορίου ηλικίας.
Από το 1981, και μέχρι τον Ιούνιο του 2011 που πεθαίνει, είναι συνταξιούχος συμπληρώνοντας χρονική διάρκεια συντάξιμη, πάνω από 30 ολόκληρα χρόνια.
Η πιο σκληρή, και η πιο πρωτόγονη ανθρώπινη μορφή, που έβγαλε ποτέ η Φύση.
Με μια υπερφυσική δύναμη, παρά το μικρόσωμο και κοντό του σώματός του, ήταν άτρωτος στο Φόβο, και η λέξη αυτή στο λεξιλόγιό του, ήταν τελείως άγνωστη!
Πάμπολλα τα περιστατικά στα οποία κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του, εξ’ αιτίας αυτού του χαρίσματος, και του παράτολμου του χαρακτήρος του.
Τέρας ηρεμίας και απάθειας όταν ο κόσμος χάνονταν, στην κυριολεξία της λέξεως, γύρω του, μετατρέπονταν σε θηρίο ανήμερο όταν μεθούσε, πέντε παλικαράκια πολύ νεότερά του, δεν ήταν δυνατόν, και δεν μπορούσαν να τον “παλέψουν”, να τον κάνουν ζάφτι!
Χαρακτηριστικό των μεθυσιών του, ενώ ήταν φύσει ήρεμος και πράος, να δείρει μια ολόκληρη οικογένεια κομμουνιστών στα Σανά, η οποία εξαφανίζονταν από την πιάτσα, άπαντες, διπλοαμπαρόνωνταν στα σπίτια τους, και ενόσω αυτός ήταν μεθυσμένος!
Αν μπορούσε να γραφτεί κάποιο βιβλίο γι’ αυτόν, ο τίτλος που θα του πήγαινε γάντι θα ήταν:
“Ο Άνθρωπος που προσπαθούσε επί 96 χρόνια να πεθάνει, και δεν τα κατάφερνε”.
Με μια σιδερένια υγεία που τσάκιζε κόκαλα, επισκέφθηκε ελάχιστες φορές στη ζωή του τον γιατρό, πήρε ελάχιστα φάρμακα, και το μεγαλύτερο σοκ που δέχθηκε στην υγεία του, ήταν όταν εκεί στα 65 του, έκανε την μοναδική εγχείρηση προστάτη.
Στη διατροφή του ακολουθούσε ένα σχολαστικό ωράριο, όσον αφορά την ώρα των γευμάτων του σε όλη του τη ζωή, έτρωγε μία φορά καλά το μεσημέρι και πολύ αργά, σε σημείο εκνευρισμού -όπου ήταν σε θέση να καταβροχθίσει και ολόκληρο βόδι- πρωί καλούτσικα, και βράδυ ελάχιστα, έως καθόλου.
Διατήρησε σχεδόν “νεανική” τη διάπλαση του κορμιού του, μέχρι την ημέρα που πέθανε, αν εξαιρέσουμε ότι προς το τέλος είχε χάσει αρκετά κιλά, ακόμα και από αυτά τα λίγα που διέθετε πάντα.
ΣΠΗΛΑΙΟ ΠΕΤΡΑΛΩΝΩΝ_ ΝΕΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ
Ανέτρεψε την παγκόσμια ιατρική βιβλιογραφία, όταν οι γιατροί, κυρίως μετά από κάθε άγριο και σε ακρότατη μορφή μεθύσι του, του έδιναν μόλις λίγες μέρες ζωής. Ο ίδιος δεν χρειάζονταν, παρά μία μόνον μέρα ύπνο στις προβλέψεις τους (24ωρο), για να ανακάμψει πλήρως, με όλες του τις δυνάμεις!Ενδεικτικά, να αναφέρουμε ότι κατανάλωσε δεκάδες τόννους οινοπνεύματος στα 96 του χρόνια (έπινε υπερβολικά από τα έξι), εξαιρουμένων των τελευταίων δέκα, που δεν έβαλε σχεδόν, καθόλου οινόπνευμα στο στόμα λόγω ανωτέρας βίας, αλλά και λόγω... γήρατος!
Και, αν πλησίαζες σπίρτο, σε κατάσταση μέθης κοντά του, μπορούσε από τις αναθυμιάσεις που απέπνεε το σώμα του, να... λαμπαδιάσει ολόκληρος!
Σε μια και μοναδική προσπάθεια που έκανε αποτοξινώσεως αλκοόλ στα 55-60 του, έσπασε όλα τα... πιεσόμετρα και έγινε πειραματόζωο στα χέρια των γιατρών οι οποίοι πήγαν να τον πεθάνουν, οι οικείοι του αναγκάστηκαν να τον απομακρύνουν δια της βίας σχεδόν, από τα χέρια τους, για να μην επέλθει το μοιραίο!
Με φυσική θερμοκρασία σώματος πάνω από 36 βαθμούς Κελσίου πάντα (τον εγκατέλειψε μόνο μετά τα 90), ήταν ένας πυρακτωμένος θερμοσυσσωρευτής και πηγή ενέργειας, ντύνονταν πάντα ελαφρά, και χρησιμοποιούσε πολύ λίγα σκεπάσματα το χειμώνα, καθόλου το καλοκαίρι, στον ύπνο του!
ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Η γυναίκα του μπορούσε να κοιμηθεί αγκαλιά και κολλητά στο σώμα του, έξω στο χιόνι για ώρες, χωρίς να αισθανθεί καθόλου την παγωνιά του! Τέτοια ενέργεια μετέδιδε το κορμί του.
Από τα άλλα είδη διατροφής που κατανάλωσε σε φοβερά υπερβολικές δόσεις, ποσότητες, ήταν το σκόρδο και το ξύδι, στο αγαπημένο του φαγητό που έφτιαχνε μόνος του -δεν άφηνε ποτέ, κανέναν άλλον να του το κάνεισκορδαλιά χτυπημένη στο γουδί με μπόλικο αλάτι, και αραιωμένη στο πιάτο, με ξύδι και νερό ποσότητες, μισό-μισό!
Ήταν ένα από τα πιο δροσιστικά και ελαφρά φαγητά το καλοκαίρι στις μεγάλες ζέστες, και μπορούσε να το βγάλει, μόνο μ’ αυτή τη διατροφή.
Σε τέτοιο βαθμό ποτισμένο το είναι του με σκόρδο και με ξύδι ήταν, ώστε ο ιδρώτας του αποπνικτικά “βρόμικος” μ’ αυτά τα... αρώματα, μπορούσε να σκοτώσει... ελέφαντα στα 6 μέτρα!
Σε κατάσταση υπερβολικής μέθης, και όταν δεν έβρισκε τίποτα άλλο γύρω του να πιει, κατέβαζε ολόκληρα μπουκάλια σκέτο ξύδι! “Τουμποφλώ”!
Αν ο Χριστός είχε τις δικές του διατροφικές ορέξεις, το «όξος» που τον
πότισαν στο σταυρό, πρέπει να το ευχαριστήθηκε ως τα κατάβαθα της ψυχής του!
Δεν ήταν υπόδειγμα οικογενειάρχη, και δεν έδινε μεγάλη σημασία, νοιάζονταν για τα παιδιά του.
Όμως ήταν φοβερά μονογαμικό αρσενικό, έζησε με τη γυναίκα του έναν τρελό έρωτα επί κλίνης και στέγης για πάνω από 60 χρόνια, αλλά κι αυτής, δεν της ήταν καθόλου ευγενικός ή τρυφερός.Το πρωτόγονο που κουβαλούσε συνεχώς μέσα του και στον χαρακτήρα του, δεν του έδινε και πολλά περιθώρια για τέτοιες πολυτέλειες.
Ήταν αρκετά αγαπητός μέσα στο χωριό από όλους τους κατοίκους, ήταν τρομερά ολιγαρκής, έζησε μια ζωή φτωχική εκ πεποιθήσεως, και ποτέ δεν ταξίδεψε, πάλι συνειδητά, δεν ήθελε, πέρα από την ευρύτερη περιοχή του χωριού μας, και στην Θεσσαλονίκη όπου έκανε μόνιμος κάτοικος, για 35 χρόνια.
ΚΟΜΒΟΣ ΛΑΚΙΑΣ. Ο ΠΙΟ ΑΘΛΙΟΣ ΣΤΗΝ "ΠΚΜ"
Στην κηδεία του τον τίμησε ΟΛΟ το χωριό, ακόμα και αυτοί που δεν τον ήξεραν τόσο καλά, οι μικρότεροι, και τονίστηκε όλως ιδιαιτέρως, το ιστορικό και το ηρωικό στοιχείο του “Πολέμου του ‘40”, μια και έκλεισε, τελευταίος από όλους τους άλλους αυτός, τον “Κύκλο των Αθανάτων”.
Αυτός ήταν ο πατέρας μας, δικός μου και της αδερφής μου.
Και έτσι ας τον θυμούνται πάντα, όλοι όσοι τον γνώρισαν...
"Χ.Δ."
