Του
Σαράντη Δημητριάδη (Ομότιμος καθηγητής
Γεωλογίας, ΑΠΘ)
Tη Μαργαρίτα Καραβασίλη οι κιλκισιώτες την ξέρουν, ή τουλάχιστον άκουσαν γι’ αυτήν. Είναι η πρώην Γενική Γραμματέας Περιβάλλοντος στο ΥΠΕΚΑ επί υπουργίας Παπακωνσταντίνου και υφυπουργίας Μανιάτη. Είναι εκείνη που διαβεβαίωνε πόσο φιλική και ανθρώπινη είναι η σύγχρονη μεταλλεία και πόσο αβλαβείς για το περιβάλλον οι εξορύξεις και η μεταλλουργία χρυσού. Που μας προέτρεπε να πάρουμε μαθήματα κοιτάζοντας κατά το μακρινό βοριά για να δούμε το λαμπρό παράδειγμα της Φινλανδίας, όπου όλα τα αντίστοιχα με αυτά που σχεδιάζονται για τα Κρούσια γίνονται εκεί, όπως μας έλεγε, με τον πιο άψογο τρόπο, οι δε κάτοικοι των περιοχών γύρω από τα μεταλλεία είναι κατενθουσιασμένοι που τα έχουν δίπλα τους. Είναι εκείνη που στη Βουλή, στις 16-2-2012, κατά τη συνεδρίαση της Ειδικής Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου όπου συζητήθηκε το θέμα των μελλοντικών εξορύξεων στο Κιλκίς έχει πει το μνημειώδες: πως χωρίς εξαιρέσεις, όλες οι εξορύξεις και οι μεταλλευτικές δραστηριότητες που έχουν γίνει μέχρι τώρα στην Ελλάδα (συμβολικά τις ανέφερε ως 1500) έχουν αφήσει πίσω τους σημαντικές περιβαλλοντικές πληγές. Αλλά πως τώρα, αυτά που θα γίνουν στα Κρούσια, η χιλιοστή πεντακοσιοστή πρώτη περίπτωση, θα είναι, επί τέλους, από κάθε πλευρά άψογα καμωμένα. Κάποιοι μπορεί και να την πίστεψαν.
