Αυτό είναι το σύνθημα στη Χαλκιδική, και μόλις εκλεγεί, να βρει ένα καλό όνομα για το κόμμα, να το κατεβάσει σε ψηφοφορία στο λαό της «ΝΔ», να αλλάξει κι αυτό στη μεγάλη παράταξη, το οποίο έκλεισε τον κύκλο
του μαζί με τους «Καραμανλήδες»! από όλες τις απόψεις. Πύρρειες νίκες, έως και τον τελευταίο εξευτελισμό του! Από τα σκύβαλα της πολιτικής, τα οποία το ίδιο ανάθρεψε και γαλούχησε τόσα χρόνια, αλλά και άφησε να παρεισφρήσουν γυμνοσάλιαγκες και τρωκτικά στις τάξεις του!
Η «ΝΔ» τα τελευταία 20 χρόνια, το μόνο που δεν είχε ήταν πολιτικό στίγμα και πρόγραμμα. Όλα τα άλλα τα είχε. Και στα δύο κινήθηκε στα τυφλά, γι’ αυτό και θα μείνει στην ιστορία ως το κόμμα του απολύτου δεξιού χώρου, το οποίο κυβέρνησε απολύτως σοσιαλιστικά, και απολύτως αριστερά. Επιδιώκοντας πάντα, αντί της προόδου και του καλού της πατρίδος, το βόλεμα κάποιων κλακαδόρων, μιζαδόρων, τρακαδόρων, και γλοιωδών παρακοιμωμένων ανθρωπαρίων, τα οποία αναπτύχθηκαν κι αυτά χολέρα στις τάξεις της, διάλυση στα διοικητικά της.
Έτσι έφτασε στο νοσηρό φαινόμενο βουλευτές της να εκλέγονται για τέσσερις συνεχόμενες 4ετιες χωρίς να τους ξέρει ούτε η… μάνα τους, η, πραγματικοί αλκοολικοί, αλλά και από το κρασί της επιτυχίας μεθυσμένοι, να πολιτεύονται στις συναντήσεις τους με τους Έλληνες πολίτες σε τέτοιο αισχρό βαθμό, που κάποιες φορές, κάποιοι, γλύτωσαν παρά τρίχα το λυντσάρισμα. Τόσο φοβερές, και τόσο μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες, ήταν.
Στον Πολύγυρο μάλιστα, αυτή η Ν.Δ. στο Δήμο, έφτασε να βγάζει αντιδημάρχους, ακόμα και... «Πτυχιούχους δευτέρας Δημοτικού»! (Τιπ-τοπ, χέρια πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά).Μόνο και μόνο, επειδή κράδαιναν πέντε-δέκα ψήφους στο χέρι.
Σκοπός του νέου κόμματος, να μην είναι να «ρίξει» με κάθε μέσον και τρόπο την Κυβέρνηση, αλλά να εμπνεύσει πρωτίστως την εμπιστοσύνη στους οπαδούς του, ότι μπορεί να κυβερνήσει το ίδιο με ζήλο και συνέπεια, γνώμονα το μεγαλείο της Ελλάδος, όταν και όποτε γίνει κυβέρνηση.
Ο λαός κουράστηκε ν’ ακούει κούφια συνθήματα και φρούδες ιδέες, να χειροκροτεί κερχελέδες μηδενικές προσωπικότητες των «ΜΜΕ» στα μπαλκόνια και αλλού.
Θα πρέπει να σταματήσει αυτό το χαζοχαρούμενο κοινό, να βγάζει τους ηγέτες του και τους πρωθυπουργούς του από τους «πρωινούς καφέδες» και τις σόου-μπίζνες των τηλεοράσεων.
Την Ελλάδα δεν θα φτιάξουν αυτά τα βλακοκούτια, αλλά η δουλειά, η εθνική συνείδηση, και το υπέρτατο χρέος.
Ο Αντώνης Σαμαράς, είναι αυτός που πλήρωσε για χρόνια τις ανοησίες την έπαρση, αλλά και την αλαζονεία προδοσία της φάρας των Μητσοτάκηδων.
Έμεινε παλικαρίσια, ακόμα και εκτός πολιτικής, όλα αυτά τα χρόνια, είναι σαφέστατα δεξιός και όχι με «όλους», με ένα επιτελείο προσεκτικά επιλεγμένο και ικανότατο, όχι μόνον σε τυπικά προσόντα αλλά και ουσιαστικά, θα τα καταφέρει περίφημα.
Είχε λυμένο επ’ όφελος της χώρας καθ’ ολοκληρίαν το «Σκοπιανό», αλλά ο Μητσοτάκης όταν αντελήφθη ότι χάνει τη δόξα, μα και την αίγλη του ως αρχηγός κόμματος, τον εξοστράκισε στέλνοντάς τον να κάνει, «ότι θα του έλεγε ο φίλος του ο Γκένσερ»!.. Παλιά μας τέχνη κόσκινο.
ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ Η «ΘΕΙΤΣΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ», Η «ΧΗΡΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ»
Η «κουβελο-μητσοτακο-μπακογιάναινα» να παραιτηθεί της «κούρσας» αμέσως της «κούρσας», αν θέλει να συνεχίσει να αποκαλεί τον εαυτό της «Νεοδημοκράτισσα». Δηλαδή, Δεξιά. Γιατί πολύ στο «φιλελεύθερο» και το «κεντρώο»… χασαποσέρβικο ρίχνει βόλτες, αυτό πέθανε από τον εκλιπόντα Μαύρο και τον πατέρα της, τα πτώματα να το βάλει καλά στο μυαλουδάκι της, δεν ανασαίνουν!
Πρωθυπουργός, δεν πρόκειται να γίνει, ποτέ! Εξ’ άλλου με την προδοτική θητεία της στο «ΥΠΕΞ» πρόσφατα και στα εθνικά μας θέματα, αντέγραψε 100% τον πατέρα της!
Τέτοιος πολιτικός χώρος, κεντρώος, δεν υπάρχει σήμερα ελληνιστί, γιατί και ο μεγάλος «Γέρος της Δημοκρατίας» που τον δημιούργησε, αφενός μεν ανήκει στο παρελθόν, αφετέρου δε οι διάδοχοί του, τον μετάλλαξαν στη μορφή που είναι σήμερα Κυβέρνηση, δηλαδή στον «ΓΑΠ», στον «Υόργκο», στο «Παιντί» και όλα τα άλλα υποτιμητικά υποκοριστικά που σέρνει ο «Ανελλήνιστος».
Εμπρός λοιπόν, για ένα νέο κόμμα κ. Σαμαρά, με τελείως νέα, όχι στην ηλικία, αηδίας «τσιπροφαινόμενα», πρόσωπα, τα οποία θα μπορέσουν να κερδίσουν με πράξεις, και όχι λόγια, το χαμένο κύρος της μεγάλης παρατάξεως.
Μπας και ψηφίσουμε κι εμείς κάποια στιγμή ξανά, προσέλθουμε ξανά στις κάλπες, που έχουμε να το κάνουμε από την εποχή του «Ορθίου» και μισητού «Καταπλάσματος»!..
Του μεγάλου «Πουτσόγιαλου»!..
<Χ>
ΔΗΜΑΡΧΕ, ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΙΚΑΝΟΣ;
Το λέμε αυτό, γιατί στη Λάρισσα προκειμένου να αποκαλυφθεί το αρχαίο θέατρο που βρέθηκε μέσα στην πόλη, και κατά τη διάρκεια εκσκαφής θεμελίων πολυκατοικίας, ένα παλικάρι Δήμαρχος εκεί, γκρέμισε (αναγκαστική απαλλοτρίωση), 3-4 πολυκατοικίες διαμερισμάτων «ζώντων», χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Στη Θεσσαλονίκη, την πόλη για την οποία χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, όλοι οι κροκόδειλοι όλων των πολιτικών παρατάξεων (πρόσφατο μέγα πλήγμα η κατάργηση του «ΥΜΑΘ»), ο Ανώτατος Άρχων που αποφασίζει γι’ αυτήν και μπορεί να κάνει τα πάντα, είναι ο Δήμαρχός της. Στην προκειμένη περίπτωση, ο πολλάκις εκλεχθής κ. Βασίλειος Παπαγεωργόπουλος.
Στην πλατεία Αντιγονιδών, εδώ και χρόνια ερίζει μία άθλια υπόθεση αρχαιότητος, αυτή του «Αρχαϊκού Ναού της Αφροδίτης», η οποία σπρώχνεται από τον έναν στον άλλο πολιτειακό παράγοντα, αφού κανείς δεν βρίσκεται να πάρει την ανάλογη πρωτοβουλία και να λήξει το θέμα. Τελευταία αθλιότητα ήταν στο «ΚΑΣ», όταν κάποιοι προσπάθησαν δολίως για μας, να ανατραπεί η τελευταία απόφασή του που ήθελε τον χώρο διατηρητέο και αξιοποιήσιμο, δεν πέρασε όμως, ευτυχώς, κάποιοι σώφρονες εκεί βρέθηκαν και πρυτάνευσε η λογική, το «ΚΑΣ» γνωμοδότησε ότι «δεν συντρέχει κανένας λόγος για την αλλαγή της τελευταίας αποφάσεως», και το θέμα, βρίσκεται «παγωμένο» εδώ που βρίσκεται, για πάνω από δύο χρόνια.
Η πόλη της οποίας η ίδρυση χρονολογείται στα χρόνια του Κασσάνδρου, δεν ξεφύτρωσε από το πουθενά, αλλά όπως η γη της αποκαλύπτει, προϋπήρχε ακμάζουσα και στους κλασικούς η αρχαϊκούς χρόνους. Με όλα τα πολιτικά, αρχιτεκτονικά, διοικητικά και λατρευτικά στοιχεία των ελληνικών πόλεων της εποχής εκείνης, και την ονομασία Θέρμη.
Ένα τέτοιο λατρευτικό μνημείο είναι και ο Ναός της Αφροδίτης, ο οποίος βρίσκεται στην καρδιά της πόλεως σήμερα (πλατεία Αντιγονιδών), και πάει μπαλάκι στα πόδια όλων, να μπαζωθεί; να πεταχτεί; να εξαφανιστεί; τι;
Προς χάριν των Εβραίων(;) ψευτοϊδιοκτητών του οικοπέδου, οι
οποίοι επιθυμούν στο σημείο αυτό να αναγείρουν προς όφελος της τσέπης τους, περικαλλές και σύγχρονο «μνημείο-παρκινγκ», για τα πλεονάζοντα κατά πολύ, της πόλεως αυτοκίνητα!
Κύριος λόγος της στασιμότητος στο θέμα αυτή τη στιγμή, προβάλει η ανόητη δικαιολογία της ευρέσεως των χρημάτων της απαλλοτριώσεως του οικοπέδου, το οποίο κοστολογήθηκε σε 840.000 ευρώ. Και η ανίκανη Ελληνική Πολιτεία της τελευταίας 35ετιας, δεν μπορεί να εξεύρει, η δεν έχει να δώσει αυτά τα χρήματα στους φερομένους ως ιδιοκτήτες του «οικοπέδου», τη στιγμή που το Υπουργείο Πολιτισμού πριν λίγο καιρό, διέθεσε σε ανόητο και γλοιώδη επιχειρηματία του μοντέρνου θεάματος για πολιτιστικές γιορτές στην πόλη (της Θεσσαλονίκης), το ποσόν των 900.000 ευρώ για την θεατρική παράσταση του «Αγαπητικού της Βοσκοπούλας»!
Χωρίς να ληφθεί υπόψιν ότι τρέφουμε κάποια μήνι, με το αυτό καθεαυτό θεατρικό έργο. Η, βρήκε το ποσόν του 1,0 εκατομμυρίου ευρώ περίπου, για να μετακινήσει (τσουλήσει), εκείνο το άθλιο τουρκικό κτίσμα-αποθήκη ως «μνημείο κληρονομιάς», στο στρατόπεδο Παύλου Με-
λα! Το οποίο κατελάμβανε μέρος της νέο-διανοιχθείσης λεωφόρου-αυτοκινητοδρόμου, στην Σταυρούπολη. Η, βρήκε και έδωσε τα χρήματα για να συντηρηθεί (μέχρι και θερμαινόμενο δάπεδο), μουσουλμανικό τέμενος στη Λαμία(;), όπου δεν υπάρχει ουδείς μουσουλμάνος!
Με την μανία αυτοκαταστροφής των Νεοελλήνων σήμερα, του πολιτισμού τους και της ιστορίας τους εντός των τειχών, ίσως θα
έπρεπε στο μέλλον να ασχοληθούν και ιστορικοί διαθέτοντες δίπλωμα ψυχολόγου-ψυχιάτρου! Για να δικαιολογήσουν και πάλι τα αδικαιολόγητα.
Το παραλυμένο και πουλημένο στα ξένα συμφέροντα Ελληνικό κράτος, πνέει τα λοίσθια της διαλύσεώς του. Ως Κράτος αυτή τη στιγμή, είναι το πιο ανυπόληπτο και το πιο ανύπαρκτο που υπάρχει σε όλη την υφήλιο!
Μία τέτοια ανικανότητα και αδυναμία του είναι, όταν χρειαστεί να προβάλλει το πρόσωπό του και την ύπαρξή του -στην προκειμένη περίπτωση, αναγκαστική απαλλοτρίωση- δηλώνει απών, η δεν συμμετέχει καθόλου. Αυτό, που έχει την δύναμη να στείλει στο διάολο τους πάντες, και να μην αποζημιώσει κανέναν! Όταν πρόκειται για πολιτιστική ιστορική κληρονομιά, αφού και σύμφωνα με το νόμο, κάτω του ενός μέτρου βάθους γης, κανείς μας, κανείς Έλληνας πολίτης δεν είναι ιδιοκτήτης, καμιάς ακινήτου περιουσίας, όλα ανήκουν στο δημόσιο και το Κράτος. Και τα μεταλλεύματα και ο χρυσός, και οι υπόγειες πολιτειακές διευκολύνσεις, και τα αρχαιολογικά ευρήματα.
Σύμφωνα με τις τοπογραφικές χαρτογραφήσεις και την επιστήμη της τοπογραφίας, ιδιοκτησία ενός γηπέδου θεωρείται ότι από αυτό (σε έκταση), προβάλλεται κάτοψη οριζοντιογραφίας, πάνω στην ορατή επιφάνεια της γης.
Η πλατεία Ναυαρίνου παράδειγμα -την οποία ο γράφων θυμήθηκε αλάνα στο απώτατο ύψος του σημερινού Γαλεριανού ανακτόρου και έπαιξε παιδί- φανταστείτε την ιδιοκτησία οικοπέδου, τότε, να... κάθεται στη σημερινή “στέγη” του ανακτόρου!
Η, σ’ αυτό που εφεύραν οι επιτήδειοι κλέφτες και απατεώνες του 20ου και 21ου αιώνα, «αέρα» των πολυκατοικιών! Μόνον στην Ελλάδα υπάρχει αυτό το ηλίθιο φαινόμενο. Κάποιος δηλαδή, να μην κατέχει τη γη, η τα διαμερίσματα μιας πολυκατοικίας, αλλά τον… αέρα της!
Παρόμοιο πράγμα που σήμερα διαφαίνεται να διεκδικούν ότι κατέχουν, οι Εβραίοι ιδιοκτήτες οικοπέδων στο Ναό της Αφροδίτης, στην Πλατεία Αντιγονιδών. Όταν λόγω ανασκαφής, η πραγματική επιφάνεια του εδάφους, έχει πέσει στο επίπεδό του ανασκαφθέντος Ναού!
Για την ιστορία, να σας θυμίσουμε ότι ο Τζιτζικώστας, βουλευτής της Ν.Δ. επί παντοδυναμίας Κων/νου Καραμανλή του Πρεσβυτέρου -του νεοτέρου η ιστορία δεν θα αφιερώσει λέξη, πέραν του ονόματός του ως «Πρωθυπουργού της Ελλάδος», κάποτε ότι υπήρξε- όταν παρόμοιο
θέμα προέκυψε στην αναγκαστική απαλλοτρίωση του χώρου των αποκαλυφθέντων βυζαντινών τειχών της πόλεως στη γωνία της οδού Ειρήνης με την Πλατεία Μεταξά, το κράτος, τότε, του απέκοψε μεγάλη αμοιβή απαλλοτριώσεως του οικοπέδου, την οποία και ως κυβερνητικός βουλευτής, θα μπορούσε «νόμιμα» -σύμφωνα με τα σημερινά δόγματα των γκολντενόπαιδων της «ΝΔ»- να κάνει πολύ μεγαλύτερη!
Όμως, αποποιήθηκε κάθε δικαίωμα ο μεγάλος αυτός Έλληνας άνδρας, με τα όποια άλλα ελλατώματα που είχε, έκανε δωρεά-παραχώρηση του οικοπέδου στο δημόσιο, και για να είναι νόμιμη η παραχώρηση, ακλόνητη, σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του νόμου, ζήτησε αμοιβή ποσού 1.000 δραχμών, η οποία και του εδόθει.
Πολλά από τα παραπάνω, ελέχθησαν η ακούστηκαν την περασμένη Τετάρτη στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Θεσσαλονίκης (2ος όροφος), ενώπιον κοινού θεσσαλονικέων πατριωτών στην εισήγηση του καθηγητού της Αρχιτεκτονικής Σχολής του «ΑΠΘ» για τη διάσωση του Ναού κ. Γιώργου Καραδέδου, και στην οποία το «Χ» ήταν παρών.
Στην ίδια εισήγηση υπάρχει και εμπεριστατωμένη, καταπληκτική μελέτη του Πολυτεχνείου και του ιδίου –θα ασχοληθούμε μ‘ αυτήν εκτενέστατα σε άλλο άρθρο και έρευνα- η οποία δεν θίγει απολύτως τίποτα, από το κυκλοφοριακό της Πλατείας (Αντιγονιδών), η άλλα, τουναντίον μάλιστα, την αναπλάθει και την αναβαθμίζει στο έπακρο και στο τέλειο!
Τέλος, να πούμε ότι ήδη η Ελληνική Πολιτεία, έχει ξοδέψει του κόσμου τα χρήματα ενόχως, για να… ξαναστήσει το ναό σε αίθουσα του Αρχαιολογικού μουσείου Θεσσαλονίκης, χρήματα τα οποία ενδεχομένως, να κάλυπταν και μεγάλο μέρος της απαλλοτριώσεως του οικοπέδου, εφόσον αυτή γίνει.
Εν κατακλείδι, για μας, μένει στην υπόθεση να αποδειχθεί η πικρή γεύση του τίτλου του παρόντος άρθρου, το κατά πόσον δηλαδή ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Βασίλειος Παπαγεωργόπουλος, τον οποίο είχαμε και
έχουμε σε πολύ μεγάλη εκτίμηση, στην οριστική λήξη της πολυετούς θητείας του ως δήμαρχος της Πόλεως αυτής, πόσο ανίκανος, ἢ πόσο διαπλεκόμενος είναι;
Δήμαρχε Βασίλη. Αν θες να σε θυμάται, και θα σε θυμάται. Η να σε θυμηθεί, κάποιος γηγενής Έλληνας μετά από χρόνια της πόλεως της Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονικεύς. Θα είναι γι’ αυτό σου το δώρο που έκανες στην πόλη, τη σωτηρία του Ναού της Αφροδίτης στην πλατεία Αντιγονιδών!
Προχώρησε και κάν’ το! Δεν έχουμε άλλα λόγια, να γράψουμε η να σου πούμε.
[Σ.Σ.<Χ>: Την εκδήλωση για το Ναό της Αφροδίτης στη Δημοτική βιβλιοθήκη, διοργάνωσε το Ινστιτούτο “Αριστοτέλης”]
[Σ.Σ.: Στις φωτο-σκαρίφημα του ναού: Αυτόν το ναό σε αναπαράσταση, θέλουν να εξαλείψουν από προσώπου γης οι χθόνιες διεθνείς δυνάμεις που επιβουλεύονται και τον αφανισμό του Ελληνισμού!.. Κάτω, σε σκαρίφημα, το υποτιθέμενο περίγραμμα του Ναού, με μαύρες γραμμές το ανασκαφθέν τμήμα του, από την ΙΣΤ “ΕΚΑ”].
Και τα δυο μας τά στειλαν, το πρώτο το «ΙΝΚΑ», και το δεύτερο φίλος αναγνώστης των ιστοσελίδων μας και της εφημερίδος «Χάος»:
Το πρώτο:
«ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΕ Η ΑΓΩΓΗ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ
400 δισεκατομμύρια το κόστος της Κυπριακής τραγωδίας
25.11.2009
Η Τουρκία καλείται να λογοδοτήσει σε Αμερικάνικα δικαστήρια
«Η αγωγή συμπεριλαμβάνει και προστατεύει οποιονδήποτε έπαθε κακό από την εισβολή του 1974 και τη συνεχιζόμενη κατοχή, σε σχέση με περιουσία, επιχειρήσεις και έργα υποδομής»
ΤΗΣ ΜΙΚΑΕΛΛΑΣ ΛΟΪΖΟΥ
Κανείς δεν διαπραγματεύτηκε την τραγωδία του. Δεν τους δόθηκε καμιά ευκαιρία για δεύτερη σκέψη. Παππούδες και μωρά, έγκυες και παράλυτοι, βρέθηκαν κάτω από τις ίδιες βόμβες να τρέχουν να σωθούν. Κανείς δεν διαπραγματεύτηκε το θάνατο των δικών τους.
Την άγνοια για τις τύχες τους. Τους τραυματισμούς και τους βιασμούς, ποιος τρελός θα τους διαπραγματευόταν; Απλώς συνέβησαν.
Ο κυπριακός λαός υπέφερε χωρίς συγκλίσεις και αποκλείσεις και χωρίς συγκλίσεις και αποκλίσεις ζητά τώρα τα δικαιώματά του. Κάποιους ποσώς τους ενδιαφέρει η διαδικασία των απευθείας διαπραγματεύσεων. Δεν αναγνωρίζουν σε κανέναν το δικαίωμα να διαπραγματεύεται την τραγωδία τους και να φτιάχνει φόρμουλες και μηχανισμούς με
«κριτήρια», για να τους κατανείμει το αντίτιμο του πόνου τους. Και αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Η αγωγή
«Οι ενάγοντες Μιχάλης Τουμάζου, Νικόλας Κατζηλάρης και Μαρούλλα Τομπάζου, από και μέσω του δικηγόρου τους Αθαν. Τ. Τσιμπίδη, καταθέτουν εκ μέρους του εαυτού τους και οποιουδήποτε άλλου σε παρόμοια θέση αυτή την αγωγή ενάντια στους εναγόμενους:
Δημοκρατία της Τουρκίας και ψευδο-Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου». Κάπως έτσι ξεκινά η αγωγή που κατέθεσε εκ μέρους των πελατών του ο Ελληνοαμερικανός δικηγόρος Αθανάσιος Τσιμπίδης, που ζει και εργάζεται στην Ουάσινγκτον. Η αγωγή κατατέθηκε στο περιφερειακό ομοσπονδιακό δικαστήριο της Κολούμπια και οι ενάγοντες διεκδικούν το ποσό των 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων ως αποζημίωση για την τουρκική εισβολή και κατοχή. «Ο κόσμος περίμενε για μια τέτοια υπόθεση», λέει ο κ. Τσιμπίδης. «Πήγα στην Κύπρο και μίλησα με οργανωμένα σύνολα και κάποιοι με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν»,
εξομολογείται. «Κάθε μέρα προστίθενται κι άλλοι στις ατομικές αγωγές».
Το σκεπτικό της υπόθεσης
Η πρωτοφανής αυτή υπόθεση βασίζεται στην αποστέρηση της χρήσης και απόλαυσης της περιουσίας των εναγόντων από τους εναγομένους, ως αποτέλεσμα εθνικού μίσους κατά των Ε/κ και Χριστιανών. Οι εναγόμενοι χρησιμοποίησαν στρατιωτική δύναμη, στερώντας από τους ενάγοντες τη χρήση και απόλαυση των περιουσιών και των επιχειρήσεών τους από το
1974 μέχρι σήμερα. Ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κυπριακή Δημοκρατία και έκτοτε κατέχει και ελέγχει γύρω στο 40% του νησιού με τη χρήση αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού.
Οι εναγόμενοι προβάλλουν ένα μοτίβο συμπεριφοράς, συνδεδεμένο με τα εγκληματικά συνδικάτα και μετέφεραν Τούρκους πολίτες από την Τουρκία να καταλάβουν περιουσίες που ανήκουν στους ενάγοντες και να προβούν σε εθνοκάθαρση του βόρειου μέρους της Κύπρου. Το ψευδοκράτος της «ΤΔΒΚ» δεν είναι αναγνωρισμένο αλλά ένα είδος
υποκόσμου, τίποτα περισσότερο από ένα οργανωμένο έγκλημα, με σκοπό να στερήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων. Το ψευδοκράτος δεν τυγχάνει ασυλίας FSIA (Foreign Sovereign Immunity Act), επειδή δεν είναι κυρίαρχο κράτος, αναγνωρισμένο από τον πολιτισμένο κόσμο, αλλά λειτουργεί ως ενσωματωμένη σύμπραξη
εγκληματικών πράξεων. Αυτά κατατέθηκαν, μεταξύ άλλων, στο αμερικάνικο δικαστήριο, για να αιτιολογηθεί η αγωγή.
Όπως εξήγησε στην εφημερίδα «Σημερινή» της Κύπρου ο δικηγόρος Αθανάσιος Τσιμπίδης, πρόκειται για ένα συνδυασμό ομαδικής και ατομικής αγωγής. Από τη μία εκπροσωπείται, δηλαδή, το σύνολο του κυπριακού λαού και από την άλλη οι Κύπριοι που επιλέγουν να
συμπεριληφθούν ως άτομα στην αγωγή. Το αμερικανικό νομικό σύστημα επιτρέπει τη συνεχή προσθήκη εναγόντων κατά τη χρονική διάρκεια της υπόθεσης.
Μια ζωή σε ένα χαρτί
«Η αγωγή συμπεριλαμβάνει και προστατεύει οποιονδήποτε έπαθε κακό από την εισβολή του 1974 και τη συνεχιζόμενη κατοχή, σε σχέση με περιουσία, επιχειρήσεις και έργα υποδομής», εξηγεί ο κ. Τσιμπίδης. Γι΄ αυτό και διεκδικείται ένα τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό. Αφορά, ουσιαστικά, όλους τους Κυπρίους. «Δεν είναι μόνο τα σπίτια και τα κτίρια,
είναι η υποδομή», τονίζει ο κ. Τσιμπίδης. «Οι δρόμοι, για παράδειγμα, ανήκουν στους φορολογούμενους. Πλήρωσαν φόρους για να κτιστούν. Δεν είναι μόνο θέμα προσωπικής περιουσίας αλλά και συλλογικής», προσθέτει. «Οι ίδιες οι κοινότητες που εξαναγκάστηκαν σε προσφυγοποίηση, διατηρούν δικαιώματα επί όσων άφησαν πίσω τους», τονίζει.
Αυτό είναι και το κύριο σημείο το οποίο διαφοροποιεί τη συγκεκριμένη νομική προσπάθεια από τις προσωπικές περιπτώσεις που έχουν κατατεθεί στο ΕΔΑΔ. Η Τιτίνα Λοϊζίδου, παραδείγματος χάριν, κατέθεσε την προσφυγή της συγκεκριμένα για το σπίτι που της ανήκει στην Κερύνεια και της αποστερούν οι Τούρκοι, όχι για το δρόμο που περνά απ΄ έξω, για τον οποίο πλήρωσαν όλοι οι Κερυνειώτες και οι υπόλοιποι Κύπριοι φορολογούμενοι. Η αγωγή ενώπιον του αμερικανικού δικαστηρίου έχει σαν στόχο να λειτουργήσει και συμπληρωματικά, για τα πράγματα που δεν εκδικάστηκαν ή δύσκολα θα εκδικαστούν από
το ΕΔΑΔ.
«Αυτή είναι μια πολύ περιεκτική και περίπλοκη υπόθεση», είπε ο κ. Τσιμπίδης. «Είναι η πραγματική ιστορία. Όταν μιλάμε για πρόσφυγες δεν εννοούμε κάτι αντίστοιχο του Σουδάν.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζούσαν σε τέντες. Η Κύπρος ήταν μια σύγχρονη, μοντέρνα χώρα, πολύ καλύτερη από πολλές άλλες. Μέρος της αγωγής είναι να φανούν οι πραγματικές διαστάσεις τού τι έχει χαθεί, να συμπεριληφθούν μέσα τα πάντα», δηλώνει.
Πώς θα λειτουργήσει;
Ο κ. Τσιμπίδης εξηγεί ότι η «έμπνευση» για τον τρόπο που έχει στοιχειοθετήσει την υπόθεση, προέρχεται από μία προηγούμενη υπόθεση που έχει χειριστεί το 2005 και αφορούσε πελάτισσά του, η οποία τραυματίστηκε σε αεροδρόμιο της Γαλλίας, όπου βρισκόταν για διακοπές. Με το επιχείρημα ότι το αεροπορικό εισιτήριο της Air France
αγοράστηκε στην Ουάσινγκτον και η Air France που είχε υποχρέωση να της παρέχει την απαραίτητη προστασία, ανήκε εν μέρει στη γαλλική κυβέρνηση, ο κ. Τσιμπίδης κατάφερε να άρει τους περιορισμούς της ασυλίας ξένων κρατών και να εκδικάσει την υπόθεση στην Αμερική.
Αυτό βασίστηκε στην εξαίρεση του κανόνα, που προνοεί ότι ένα ξένο κράτος χάνει την ασυλία του από τα δικαστήρια των ΗΠΑ στην περίπτωση που η πράξη βασίζεται σε εμπορική δραστηριότητα που διεκπεραιώθηκε στις ΗΠΑ.
Με την ίδια λογική θα λειτουργήσει και η κυπριακή υπόθεση. Επειδή, ακριβώς, η Τουρκία αγόρασε το οπλικό σύστημα που χρησιμοποίησε εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και των πολιτών της από την Αμερική και η εμπορική πράξη διεκπεραιώθηκε εκεί και στην περιοχή της Columbia συγκεκριμένα, παρόλο που οι πράξεις έλαβαν χώρα σε άλλο μέρος του πλανήτη, η υπόθεση μπορεί να εκδικαστεί στο αμερικανικό δικαστήριο.
Ο αμερικανικός νόμος για την αγορά των όπλων προνοούσε ότι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο για αμυντικούς και όχι για επιθετικούς σκοπούς και από τη στιγμή που η Κύπρος δεν αποτελούσε μέρος της Τουρκίας, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αμυνόταν,
παρά το πρόσχημα της προστασίας των Τουρκοκυπρίων, λόγω του ότι επρόκειτο για ανεξάρτητο κράτος.
Η εκτέλεση της υπόθεσης
Ρωτήσαμε τον κ. Τσιμπίδη τι θα γίνει εάν και εφόσον κερδίσει αυτή την υπόθεση, δεδομένου ότι υπόλογο θα είναι ένα ξένο κράτος. Όπως μας εξήγησε, η Τουρκία έχει κατατεθειμένα τρομερά κεφάλαια στην τράπεζα HSBC και ελέγχει και ακίνητα στις ΗΠΑ.
Ακόμα και το ψευδοκράτος έχει περιουσιακά στοιχεία στην Ουάσινγκτον, αναφέρει, και διεκπεραιώνει αγοραπωλησίες περιουσιών στη χώρα, διακινώντας συνεπώς κεφάλαια. Έτσι, σε περίπτωση που η δίκη πάει καλά αλλά η Τουρκία αρνηθεί να καταβάλει το ποσό, το δικαστήριο μπορεί να ζητήσει τη δέσμευση των τραπεζικών της λογαριασμών και
περιουσιακών στοιχείων εντός Αμερικής, για να πληρωθούν τα 400 δισεκατομμύρια.
Ματιές στην ιστορία
Ο κ. Τσιμπίδης εξήγησε στη «Σημερινή» της Κύπρου ότι ένα από τα κίνητρα είναι να προσδοθούν οι πραγματικές διαστάσεις της τουρκικής βαρβαρότητας. «Κι άλλοι υπέφεραν από την Τουρκία. Οι Κούρδοι, οι Αρμένιοι. Όλα αυτά αναφέρονται στην αγωγή», εξηγεί.
«Παρουσιάζουμε ένα μοτίβο συμπεριφοράς της Τουρκίας», το οποίο αποδεικνύει τα πραγματικά της κίνητρα, τονίζει. Παρόλο που το ζήτημα, συνεπώς, πολιτικοποιείται, ο κ. Τσιμπίδης δεν θεωρεί ότι υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσουν εναντίον της υπόθεσής τους
πολιτικές παρεμβάσεις από την αμερικανική κυβέρνηση. Ο λόγος είναι μια επιστολή του προέδρου Λίντον Τζόνσον, ο οποίος υποδείκνυε στην Τουρκία να μη χρησιμοποιήσει αμερικανικά όπλα για να επιτεθεί στην Κύπρο, καθώς και τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, με τη συμμετοχή των ΗΠΑ. Συνεπώς, για να υπάρξουν
ουσιαστικά πολιτικά εμπόδια, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι ο πρόεδρος Τζόνσον και ο ΟΗΕ είχαν λάθος. «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρέμβει στο δικαστήριο επειδή έχει καλές σχέσεις με την Τουρκία, γιατί τεχνικά είναι παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας να προστατέψεις κάποιον που υπέγραψες εναντίον του. Είναι νομικό οξύμωρο», αναφέρει ο δικηγόρος.
«Απ΄ εν εσύντυσιεν εθάψαν τον ζωντανό»
Οι ενάγοντες μέρα με τη μέρα πληθαίνουν. Οι πρώτοι τρεις ήταν ο μόνιμος κάτοικος Αμερικής Μιχάλης Τουμάζου, ο Νικόλας Κατζηλάρης και η πεθερά του Μαρούλλα Τομπάζου. Υπάρχει μια παροιμία, μας είπε ο κ. Κατζηλάρης: «Απ’ εν εσύντυσιεν εθάψαν τον ζωντανό». «Δεν κάνω το θέμα για τα λεφτά», επιμένει, λέγοντας ότι άλλωστε η περιουσία του στα κατεχόμενα είναι μόνο εφτά σκάλες. «Απλά αυτό μας έμεινε να
μιλήσουμε», εξομολογείται στη «Σ». «Αυτοί που ψηφίσαμε δεν μιλούν εκ μέρους μας, θάφκουν μας πρώτα», λέει, εξηγώντας ότι γι’ αυτό αισθάνθηκε την ανάγκη να αποταθεί στα δικαστήρια.
«Εγώ χρειάζομαι κάθε μέρα να πάω στη δουλειά για να ζήσω την οικογένειά μου και γι’ αυτό δεν είμαι πολιτικός», λέει ο κ. Κατζηλάρης, που διατηρεί βιβλιοπωλείο και είναι πατέρας δύο παιδιών. «Πιστεύω ότι η λογική πίσω από την οποία βασίζουμε την αγωγή μας είναι σωστή. Υπάρχει ήδη δεδικασμένο ανάλογο, και αυτό μας ενδιαφέρει. Μας ενοχλεί η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με την υπάρχουσα κατάσταση, δηλαδή η δική μας ηγεσία να συζητά πώς θα μειώσει τα δικαιώματά μας, κάνουμε μια προσωπική προσπάθεια εναντίον οποιουδήποτε πλήττει τα δικαιώματά μας», εξομολογείται.
Τον τελευταίο καιρό, αναφέρει, γίνεται λόγος για τα προσόντα που πρέπει να έχει κάποιος για ν' ασχολείται με την εθνική μας υπόθεση. «Εγώ βλέπω, όμως, τα προσόντα που δεν έχουν. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν έχει το όνομά του πάνω στο κοτσιάνι μου», τονίζει.
«Νιώθω την ανάγκη να κάμω οτιδήποτε για να σταματήσω το πούλημα των δικαιωμάτων μας», λέει, προσφέροντας ως παράδειγμα τη σταθμισμένη ψήφο. «Ο Πρόεδρός μου συζητά με τον Ταλάτ πώς να κανονίσουν μεταξύ τους για να μη μετρά η ψήφος μου».
Η κυρία Μαρούλλα, όπως μας περιγράφει, έφυγε από το χωριό της με το νυχτικό και τις παντούφλες και δύο αλλαξιές για το μωρό, τη νυν σύζυγο του κ. Κατζηλάρη. Στο σπίτι τους έχουν τώρα καδρωμένα τα δύο εκείνα φουστανάκια της συζύγου του, γιατί είναι το μοναδικό πράγμα που έφεραν μαζί τους από τα κατεχόμενα…
Εκεί που η κ. Τομπάζου είχε το περβόλι της με τα εσπεριδοειδή της, τα οποία μάλιστα το 1973 τής απέφεραν εισόδημα ύψους 500 λιρών, αναγκάζεται να ξυπνά στη μία το πρωί και να ζυμώνει παξιμάδια, για να βγάλει τα προς το ζην. Διαφαίνεται, λοιπόν, ξεκάθαρα στην περίπτωσή της, η απώλεια του τρόπου ζωής των Κυπρίων, για την οποία γίνεται λόγος στην αγωγή. «Ακόμα και αν λυθεί το Κυπριακό, την αγωγή δεν θα την αποσύρουμε. Τα 35 χρόνια που χάσαμε, δεν αναπληρώνονται», δηλώνει ο κ. Κατζηλάρης. Στο πλαίσιο της αγωγής αναφέρεται επίσης ότι η κτηματομεσητική/ επενδυτική εταιρεία «REMAX» αλλά και η τράπεζα «HSBC» που δραστηριοποιούνται ή έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ
υποβοηθούν και επωφελούνται της παράνομης εκμετάλλευσης ε/κ ακινήτων στα κατεχόμενα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αθαν. Τσιμπίδης είχε το 2006 καταφέρει να προωθήσει (στις ΗΠΑ) με επιτυχία αγωγή κατά της Γαλλίας και των αερογραμμών «Airfrance» κάνοντας χρήση του ίδιου αμερικανικού νόμου του 1976.
Διαβάστε τώρα και το παρακάτω, το δεύτερο, να φρικάρετε εντελώς:
Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΘΡΕΠΤΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ
«Νιους Τάιμ» , 22 Νοε, 23:03
Κωνσταντινούπολη, Αλέξανδρος Μασσαβέτας
Την εικόνα που έχουν οι Έλληνες για την Τουρκία διαμορφώνουν φοβικά σύνδρομα και συναισθηματισμοί, και κυρίως, η έλλειψη πληροφόρησης. Συζητώντας με τους περισσότερους Έλληνες για τη γειτονική τους χώρα, είναι αναπόφευκτη η διαπίστωση πως στο μυαλό τους δεν υπάρχει η εικόνα της σημερινής Τουρκίας, αλλά εκείνη μιας χώρας–τέρατος. Μια εικόνα παραμορφωμένη στον καθρέπτη της ημιμάθειας και του φόβου.
Στην Κωνσταντινούπολη ζω έξι χρόνια. Πέραν του ότι μιλώ απταίστως την τουρκική και διαβάζω καθημερινά ένα αντιπροσωπευτικό φάσμα του τοπικού τύπου, δε ζω σαν ξένος πάροικος. Όπως πολλοί από τους Ελλαδίτες κατοίκους της Πόλης, έχω πλήρως ενταχθεί στην εδώ κοινωνία. Δεν ξέρω γιατί αυτό φαίνεται περίεργο ή «εξωτικό» σε πολλούς Έλληνες, αλλά ναι, οι περισσότεροι φίλοι μου, ο εδώ κοινωνικός μου κύκλος, είναι Τούρκοι.
Το γεγονός φαίνεται πως εντυπωσιάζει πολλούς στην Ελλάδα. Εμένα πάλι μου προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι εντυπωσιάζονται. Εάν έλεγα ότι διατηρώ συχνές ερωτικές επαφές με το Σατανά, λιγότερη έκπληξη θα προκαλούσα. Επί έξι χρόνια, όποτε «κατεβαίνω στην Αθήνα», κατά την προσφιλή έκφραση της εδώ ομογένειας και παροικίας, με αφήνει σύξυλο η ίδια ερώτηση. «Παρέα με Τούρκους κάνετε;» Δεν άντεξα μία φορά και απάντησα σε βαρύ και ασήκωτο από τη σοβαροφάνεια συνάδελφο, «Ξέρετε, βασικά κάνω παρέα με Κολομβιανούς. Είναι πάρα πολλοί στην Πόλη». «Αλήθεια; Είναι περισσότεροι από τους ομογενείς μας;» Προφανώς δεν το έπιασε, προφανώς, δεν θα το έπιανε...
Είναι αλήθεια ότι οι Τούρκοι φίλοι μου – οι περισσότεροι τουλάχιστον, αλλά σίγουρα όχι όλοι – ανήκουν στην αστική τάξη της Πόλης, της Σμύρνης και της Αγκύρας. Είναι διανοούμενοι, φιλελεύθερων κοινωνικών αντιλήψεων, αντιεθνικιστές και άθεοι ως το κόκαλο. Αν δεν ήταν, εξάλλου, δε θα μπορούσαμε να κάνουμε στενή παρέα ή να αγαπηθούμε – θα χιμούσαμε ο ένας να βγάλει τα μάτια του άλλου με την πρώτη ευκαιρία. Και όχι λόγω της ελληνικής μου καταγωγής, ας σημειωθεί εντόνως, αλλά λόγω των αντιλήψεών μου σε θέματα κοινωνικά.
Η δουλειά μου, από την άλλη, με αναγκάζει να συγχρωτίζομαι με ευρύτατο κύκλο προσώπων. Μου είναι απαραίτητο να διατηρώ επαφές με άτομα που δε χρειάζεται να αγαπήσω, ή που ενδέχεται να αντιπαθώ. Έτσι, βρίσκομαι σε συνεχή επικοινωνία με διπλωματικούς κύκλους και κύκλους του στρατεύματος και της αστυνομίας, επιχειρηματίες, πολιτικά κόμματα, δημοσιογράφους και αναλυτές, αλλά και με μία ομπρέλα οργανώσεων, που συχνά έχουν αντιλήψεις και οπτική εντελώς διαφορετική από αυτή του κύκλου μου.
Προσπαθώντας να ακτινογραφήσω την τουρκική πραγματικότητα, ήρθα σε επαφή με Κούρδους αγρότες, τσιγγάνους των παραγκουπόλεων, δημαγωγούς διαφόρων κομμάτων, οργανώσεις προσκείμενες στο ΡΚΚ, φασιστόμουτρα παντός είδους σε νόμιμες και υπόγειες οργανώσεις, πανεπιστημιακούς, εκπροσώπους των μειονοτήτων, λαθρεμπόρους, τραβεστί ακτιβίστριες, μαφιόζους, ισλαμιστές κήρυκες και άλλους πολλούς, που συναποτελούν το τουρκικό μωσαϊκό. Με αποτέλεσμα, να μη ζω «μέσα σε μία γυάλινη φούσκα» -όπως αρέσκονται να κατηγορούν πολλοί, φυσικά στην Ελλάδα, εμάς τους Έλληνες που μετοικήσαμε στην Πόλη και που εκφράζουμε απόψεις που τους φαίνονται, λέει, «περίεργες». (sic)
Επί έξι χρόνια, λοιπόν, ασχολούμαι με αυτό που με ενδιέφερε εξ αρχής -από τότε που οικειοθελώς, μετοίκησα στην Κωνσταντινούπολη – το να γνωρίσω και να αποκρυπρογραφήσω την Πόλη και την Τουρκία. Τα κείμενά μου τα φαντάστηκα πάντοτε ως οδηγό που θα βοηθούσε το μέσο Έλληνα να κατανοήσει το «μεγάλο άγνωστο», τον ανεπιθύμητο γείτονα.
Ωστόσο, κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα συμβαίνει το εξής αξιοσημείωτο. Γνωστοί και φίλοι, διπλωμάτες και συνάδελφοι, σπεύδουν αντί να με ρωτήσουν για την Τουρκία, από ειλικρινές ή έστω προσποιητό ενδιαφέρον, να μου «διδάξουν» την Τουρκία. Τη χώρα όπου ζω! Το πλέον ενδιαφέρον δε, είναι ότι ούτε τη γλώσσα κατέχουν, ώστε να παρακολουθούν τον τουρκικό τύπο, ούτε επαφές για να ανταλάσσουν απόψεις έχουν, ούτε επισκέπτονται την Τουρκία τακτικά. Η σοφία τους, που καλούμαι εγώ μάλιστα να ενστερνιστώ, προέρχεται από τα αναμασημένα στερεότυπα του ελληνικού και, ενίοτε, του αγγλοσαξωνικού τύπου (ο τελευταίος μπορεί να είναι ποιοτικότερος, αλλά σημειωτέον ότι οι περισσότεροι ανταποκριτές του όχι μόνο δε μιλούν, αλλά ούτε διαβάζουν ή κατανοούν την τουρκική, με αποτέλεσμα να στηρίζονται στους βοηθούς τους).
Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα, απ’ ό,τι έχω καταλάβει τόσα χρόνια που βρίσκομαι στην Πόλη, δεν ενδιαφέρεται στο ελάχιστο να κατανοήσει τι διαδραματίζεται στην Τουρκία. Οι ραγδαίες εξελίξεις στην τουρκική πολιτική και κοινωνία έρχονται στο φως αποσπασματικά, πάντοτε σχεδόν μέσω του πρίσματος των ελληνοτουρκικών.
Από το 2005 ως το 2009, έγραφα ως ανταποκριτής της Καθημερινής στην Κωνσταντινούπολη. Συχνά - πυκνά, δεχόμουν την ίδια ερώτηση από πολλούς αναγνώστες. «Γιατί δε γράφετε περισσότερα για τα ελληνοτουρκικά;» Οι άνθρωποι εξέφραζαν μία απορία εύγλωττη, που οι ανταποκριτές των ελληνικών εφημερίδων στην Κωνσταντινούπολη θέταμε συχνά μεταξύ μας. «Γιατί δεν καλύπτουν τα ελληνοτουρκικά οι Έλληνες ανταποκριτές στην Τουρκία;» Την ίδια ερώτηση μας απηύθυναν και οι φοιτητές, Έλληνες και Τούρκοι, του μεταπτυχιακού προγράμματος ελληνοτουρκικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μπιλγκί της Πόλης.
Η απάντηση πολύ απλή. Γιατί τη σχετική κάλυψη και αναλύσεις την κάνουν οι περίφημοι «τουρκολόγοι» των Αθηνών. Καθεμία από τις μεγάλες ελληνικές εφημερίδες διαθέτει ονόματα που επιδίδονται σε βαθυστόχαστες αναλύσεις, ενίοτε όχι μόνο των ελληνοτουρκικών, αλλά και της τουρκικής εσωτερικής επικαιρότητας. Βασικό τους γνώρισμα ότι δε γνωρίζουν τη γλώσσα και δε διαθέτουν πηγές στην Τουρκία. Τις σπανιότατες, μάλιστα, φορές που επισκέπτονται την Πόλη ή την Άγκυρα, δεν έρχονται σε επαφή με όσους Έλληνες συναδέλφους τους ζούμε εδώ. Αντίθετα, προσπαθούν να πλησιάσουν απευθείας τους αναλυτές και τα πρόσωπα των οποίων δημοσιεύουμε δηλώσεις και συνεντεύξεις, προς έκπληξη και συνήθως περιφρόνηση των τελευταίων.
Το βασικό χαρακτηριστικό των βαθυστόχαστων και βαρύγδουπων αυτών αναλυτών μας είναι η αενάως επαναλαμβανόμενη διαπίστωση (κύριος οίδε πώς έφθασαν σε αυτή) ότι «η Τουρκία δεν αλλάζει». Παραμένει σταθερή και δρα σύμφωνα με ορισμένα μοτίβα, μανθάνουμε από τους μελιρρήτους ποταμούς της σοφίας, από την Οθωμανική εποχή.
Μπρος στον κυκεώνα της σοφίας που από τα στόματα των Τουρκολόγων των Αθηνών ξεχειλίζει τις ελληνικές εφημερίδες, τι νόημα έχουν οι δικές μας αντιρρήσεις, των περίπου τριακοσίων Ελλαδιτών που ζούμε στην Τουρκία, ότι η χώρα αλλάζει ταχύτατα; Τι νόημα έχει να προσπαθούμε να πείσουμε μία κοινή γνώμη που κοιμάται αυτάρεσκα τον ύπνο του ναρκομανούς ότι η Τουρκία του 2009 είναι «μία άλλη χώρα» από εκείνη του 2003;
«Αναρωτιέμαι τι σας κάνουν εδώ και αλλάζετε τις ιδέες σας. Τι παθαίνετε όσοι έρχεστε στην Πόλη και μιλάτε και γράφετε ΠΕΡΙΕΡΓΑ» εξέφραζε την ειλικρινή της απορία συνάδελφος και φίλη που με επισκέφθηκε στην Κωνσταντινούπολη και συνομίλησε με παράγοντες της παροικίας. Προφανώς, αυτό που ξενίζει τους συμπολίτες μας που δε γνωρίζουν την Τουρκία, είναι το γεγονός ότι εμείς εδώ ξεφεύγουμε συχνά - πυκνά από την «εθνική αφήγηση» και τα στενά όρια της μικρής εικονικής πραγματικότητας μέσα στην οποία οι Έλληνες συμπολίτες μας αισθάνονται ασφάλεια και εξυπηρετείται η αυταρέσκειά τους.
Το 2003 έφθασα σε μία Τουρκία όπου δεν ήξερα τι να περιμένω. Βρήκα κατά κύριο λόγο αντιθέσεις, μία κοινωνία σχιζοειδή. Βρήκα το φόβο για την Ελλάδα, φόβο αναμεμειγμένο με ζήλεια και θαυμασμό, στους Τούρκους εθνικιστές. Την Ελλάδα οι Τούρκοι εθνικιστές την φοβούνται τόσο, όσο και οι αντίστοιχοι Έλληνες που μιλούν για τον «εξ ανατολών κίνδυνο».
Όχι φυσικά στρατιωτικά! Στρατιωτικά, όπως διαπίστωσαν οι προηγούμενες γενιές με τρόπο επώδυνο, η Ελλάδα δεν μπορεί να καταφέρει από μόνη της πλήγμα κατά της Τουρκίας. Ωστόσο, έχει παρέλθει η εποχή των στρατιωτικών συγκρούσεων (καθόσον καμία από τις δύο χώρες δε διαθέτει κοιτάσματα πετρελαίου!). Βρισκόμαστε σε μία περίοδο, όπου η ισχύς των κρατών μετράται με όρους προεχόντως οικονομικής και διπλωματικής βαρύτητας. Και η Ελλάδα μπορεί να πλήξει καίρια την Τουρκία πολιτικά. Το έκανε στο παρελθόν, προσφέροντας φιλοξενία στον Οτσαλάν, μπορεί να το κάνει και στο μέλλον, κλείνοντας τις πόρτες της ΕΕ για την Τουρκία.
Το βασικό συναίσθημα που ο μέσος Έλληνας φαίνεται πως τρέφει για τον Τούρκο είναι η περιφρόνηση. Θυμάμαι πώς Έλληνες φίλοι και γνωστοί συνέρρεαν να γνωρίσουν τους Τούρκους φίλους μου, δηλώνοντας άναυδοι με το γεγονός ότι τρώνε χοιρινό, πίνουν, φλερτάρουν (άσχετο αν είναι νέοι ή νέες), δε φορούν μαντήλα, δε μισούν την Ελλάδα, δεν προσεύχονται, προσπαθούν να μάθουν ελληνικά, ταξιδεύουν και δεν είναι εθνικιστές. Η αλήθεια βέβαια είναι πως αντίστοιχα δυσκολεύτηκα να πείσω και πολλούς Τούρκους ότι δεν πηγαίνω στην εκκλησία, παρά μόνο το Πάσχα, και δε χορεύω συρτάκι. Με μια διαφορά: ότι ήταν άτομα ημιμαθή και καλοπροαίρετα, και όχι ταξιδεμένα.
Δε θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο με τον οποίο μία Ελληνίδα φίλη γύρισε φυσικότατα στον καλύτερο φίλο μου, μετά από εκτενή συζήτηση επί πολιτικών, ιδεολογικών και κοινωνικών θεμάτων: «Επίτρεψέ μου να σε ρωτήσω κάτι». «Παρακαλώ» είπε ο Τζιχάν, που δε διέγνωσε την κεραμίδα που ερχόταν, και που εγώ με νοήματα απελπισίας απέτυχα να σταματήσω. «Πόσοι Τούρκοι, άραγε, να είναι σαν εσένα;» «Σαν εσένα, λέγοντας, τι εννοείς» είπε το παιδί, είκοσι ετών τότε, που ακόμη δεν είχε πιάσει το νόημα. «Ε να μωρέ, πολιτισμένοι». Αυτό που η φίλη μου είχε τόσο αυθόρμητα ξεστομίσει, είναι φοβούμαι, μία βαθιά συλλογική στάση: για πολλούς Έλληνες, οι Τούρκοι είναι βάρβαροι, άξεστοι, διπρόσωποι και κακόπιστοι. Και σίγουρα «δε γίνεται» μεταξύ τους να βρίσκονται και κάποιοι πολιτισμένοι. «Αν υπάρχουν, γιατί δεν τους ακούμε;», με ρώτησαν άπειρες φορές. Ευχαριστήστε γι΄ αυτό τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, ήταν η απάντηση που μπόρεσα να δώσω.
Στην Τουρκία δε συνάντησα την περιφρόνηση για τους Έλληνες, ούτε μεταξύ των εθνικιστών. Βασικό θετικό συναίσθημα, ο θαυμασμός όσων θεωρούν τη «δημοκρατική και ευρωπαϊκή Ελλάδα» παράδειγμα προς μίμηση, βασικό αρνητικό συναίσθημα η ζήλεια. Ζηλεύουν τους Έλληνες οι εθνικιστές για ό,τι θεωρούν πως εκπροσωπεί η ευρωπαϊκή Ελλάδα. Η περιφρόνηση για τον «άλλο» είναι το δυσκολότερο συναίσθημα να καταπολεμηθεί, και για το λόγο αυτό οι Έλληνες είναι πιο κλειστοί έναντι των Τούρκων. Η περιφρόνηση προκαλεί ένα σύνδρομο αυταρέσκειας και ανωτερότητας, που καταργεί ακόμη και την περιέργεια γνωριμίας του «άλλου».
Η Τουρκία στην οποία προσγειώθηκα, ήταν μια χώρα στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, εσωστρεφής, και ο δημόσιος βίος της έρμαιο των ένστολων και διαφόρων φασιστοειδών οργανώσεων που έπαιρναν τους δρόμους με κάθε αφορμή. Φώναζαν κατά των μειονοτήτων, κατά των ξένων, κατά της ανοικτής οικονομίας, κατά των ιδιωτικοποιήσεων, κατά της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος Σέζερ, όργανο του κεμαλικού κατεστημένου, έσπευδε να θέσει βέτο σε κάθε κυβερνητικό άνοιγμα προς τις μειονότητες, σε κάθε νόμο φιλικό προς το ξένο κεφάλαιο, σε κάθε πρωτοβουλία ανοίγματος της οικονομίας.
Ούτε ο Σέζερ, ούτε οι ένοπλες δυνάμεις, ούτε η ελεγχόμενη από το βαθύ κεμαλιστάν δικαιοσύνη μπόρεσαν, όμως, να κάμψουν τη βούληση της κυβέρνησης να καταλύσει την κηδεμονία των ενόπλων δυνάμεων επί του δημόσιου βίου. Η κυβέρνηση βρήκε σύμμαχο τη φιλελεύθερη διανόηση στο έργο εκδημοκρατισμού της χώρας. Στην πρώτη τετραετία της, η κυβέρνηση Ερντογάν πραγματοποίησε το πιο εκτεταμένο μεταρρυθμιστικό έργο από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ. Τα τελευταία πέντε χρόνια, βλέπω το στράτευμα να δέχεται αλλεπάλληλα χαστούκια, καθώς κύκλοι του – που δεν ήταν διατεθειμένοι να χωνέψουν τον εξοβελισμό του από την πολιτική – ύφαιναν συνωμοσίες πολιτικής εκτροπής, για τις οποίες τώρα λογοδοτούν ενώπιον της δικαιοσύνης.
Στην Τουρκία του 2003 μπορούσες πια να συζητήσεις τα πάντα ανοικτά στο δρόμο και την τηλεόραση. Ήταν, όμως, ακόμη ελευθέρας βοσκής τα φασιστόμουτρα τύπου Κενάν Κεριντσίζ, που κατέθεταν αγωγές για «προσβολή του τουρκισμού» κατά συγγραφέων, δημοσιογράφων, ιστορικών και διανοουμένων. Ήταν η Τουρκία που είχε διορίσει στην Αθήνα ως εκπρόσωπο τύπου τη Νίσα Μπαϊράμογλου, η οποία αφού με συνάντησε καθώς υπέβαλα αίτηση για δημοσιογραφική διαπίστευση, έκανε εκτενή αναφορά στις υπηρεσίες ασφαλείας. Καθώς ασχολούμαι και γράφω βιβλίο για τις μειονότητες της Πόλης, διεμήνυσε, «σίγουρα είναι κατάσκοπος και δεν πρέπει να διαπιστευθεί».
Στην Τουρκία του 2003 μπορούσες να αγοράσεις, στα μεγάλα βιβλιοπωλεία του Πέρα, βιβλία ιστορικών που μιλούσαν για την Αρμενική Γενοκτονία. Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο Εργασίας αρνείτο να δώσει άδειες εργασίας σε Γάλλους, οι αιτήσεις των οποίων πληρούσαν όλες τις σχετικές προϋποθέσεις. Ο λόγος, όπως πληροφορούσε στέλεχος του υπουργείου ανενδοίαστα μεγάλη δικηγορική εταιρεία, ήταν ότι «ήταν Γάλλοι» σε μία περίοδο που η Γαλλία προωθούσε την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας. Σίγουρα πολλοί στο υπουργείο θα ήταν φίλοι της κυρίας Μπαϊράμογλου.
Η Τουρκία του 2009 είναι ακόμη γεμάτη αντιθέσεις, είναι μία χώρα συναρπαστική και εξαίρετο αντικείμενο μελέτης. Τα τελευταία χρόνια, πάντως, τα άτομα της συνομοταξίας Νίσας Μπαϊράμογλου είτε μας αφήνουν σιγά - σιγά χρόνους, είτε βρίσκονται ή οδεύουν στη φυλακή στα πλαίσια της δίωξης της Εργκένεκον, είτε έχουν τεθεί στο περιθώριο. Προς μεγάλη απογοήτευση πολλών εθνικιστών στην Ελλάδα, η Τουρκία δεν είναι πια η κλειστή φοβική στρατοκρατία με το έλλειμμα δημοκρατίας.
Είναι ένας περιφερειακός παίκτης που το άστρο του λάμπει, έναντι σε μία Ελλάδα παγκοσμίως ασήμαντη και πανταχού απούσα. Η Τουρκία συμμετέχει στο G20 και οι τουρκικές επιχειρήσεις έχουν σαρώσει τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Ευρώπη, την Κεντρική Ασία, τη Βόρεια και Μαύρη Αφρική. Είναι μία χώρα που διέρχεται μία μακρά και επίπονη πορεία ενδοσκόπησης, με μία διανόηση τολμηρότατη που θέτει συνεχώς σε αμφισβήτηση κάθε θεμέλιο λίθο της επί δεκαετίες κρατικής γραμμής. Είναι μία κοινωνία όπου όλοι διεκδικούν περισσότερη ελευθερία, και όπου παρά τις εντάσεις και τα εμπόδια, όλα συζητώνται ελεύθερα.
Είπα κι εγώ λοιπόν, έξι χρόνια μετά, να γράψω κάτι σύντομο στον απαγορευμένο και γεμάτο κόκκινες γραμμές χώρο των Ελληνοτουρκικών ("ένα γράμμα από την Άγκυρα και μία χρυσή ευκαιρία"). Και έγραψα ότι η ανύπαρκτη στη διεθνή σκακιέρα χώρα μας, χώρα του ρουσφετιού, των τζακιών και της αναξιοκρατίας, καλό θα ήταν να σπεύσει (βλέπε τσακιστεί) να ανταποκριθεί στην πρόταση της Άγκυρας για κοινές διπλωματικές πρωτοβουλίες στην ευρύτερη περιφέρεια. Με τη λογική, βεβαίως, ότι θα μπορούσε η Ελλάδα, διεθνώς απαξιωμένη, καθώς χάνει το χρόνο της με διαμάχες με τα πλέον ασήμαντα κρατίδια της περιοχής, να επωφεληθεί των τουρκικών ανοιγμάτων στη Μέση Ανατολή και την Καυκασία. «Να χώσει τη μύτη της», όπως λέει αγαπημένη Ελληνίδα συνάδελφος, «στα γκλαμουράτα αυτά παιχνίδια εξουσίας».
Γιατί αν μόνη της η Ελλάδα μπορούσε να παίξει τα παιχνίδια της Τουρκίας, φλερτάροντας με όλες τις πλευρές και καλλιεργώντας σχέσεις αμοιβαίου συμφέροντος, δε θα είχε ανάγκη τη σύμπραξη με το επιτελείο του Νταβούτογλου. Και δε θα ήταν σήμερα απούσα, ακόμη και πολιτιστικά, από τον παγκόσμιο χάρτη.
Είπα και εγώ, και άκουσα, από οικογένεια, φίλους και γνωστούς, τα εξ αμάξης. Ότι πάω κάθε πρωί στο τουρκικό σχολείο και μου κάνουν κατήχηση. Ότι γράφω σα γνωστή (και κατ’ εμένα σαχλή) μιντιακή περσόνα της Τουρκίας. Ότι έχω εκτουρκισθεί. Ότι τα παίρνω (εδώ, για την πηγή της οικονομικής συνεισφοράς υπήρξε μεγάλη ποικιλία). Ότι ζητώ από τους Έλληνες να απαρνηθούν την ιστορία τους, την ταυτότητά τους και τη μνήμη τους, να διαγράψουν το παρελθόν. Σίγουρα, το ότι πρότεινα να επαναληφθεί σχέδιο ελληνοτουρκικής ειρηνευτικής παρέμβασης στη Μέση Ανατολή, που είχε επιχειρηθεί επί κυβέρνησης Σημίτη, απεδείκνυε πως δεν έχω ούτε ιερό ούτε όσιο, ούτε βέβαια ταυτότητα.
Όλα αυτά πολύ με διασκέδασαν, καθώς έμοιαζαν, mutatis mutandis, με όσα σέρνει στους Τούρκους συναδέλφους το βαθύ κεμαλιστάν. Ότι είναι πουλημένοι στο Σόρος, ικέτες της Δύσης, άθεοι, παραδόπιστοι, προδότες, έχουν χάσει την ταυτότητά τους, είναι όργανα ξένων δυνάμεων (των Αμερικανών και της Μοσάντ) και του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Έμεινα δε με δύο απορίες. Πόσες Νίσες Μπαϊράμογλου έχει η Ελλάδα; Και τι θα κάνει η χώρα μας χωρίς τους βαρβάρους της, που έχουν βρει πια άλλες, πιο κερδοφόρες ασχολίες;
Το παρακάτω σχόλιο ήταν γραμμένο στο «συνημμένο» του παραπάνω που μας έστειλαν:
"Αυτός ο βλάξ που συνέταξε αυτό το άρθρο-νουβέλα, ή πρέπει να τα άρπαξε άγρια από το τουρκικό Προξενείο Κομοτινής, ή πρέπει να μην έχει και απολύτως, σχέση… με την Ελλάδα.
Καλά θα κάνει να μετακομίσει στην Τουρκία, για να απολαύσει εκεί «τα καλά και συμφέροντα», «Το Εξπρές του μεσονυκτίου», τα «Πογκρόμ κατά της ομογένειας», αν διάβασε ποτέ κάτι ή γνωρίζει, αφού την βρίσκει και τόσο εξαιρετική χώρα, με τόσους άθεους και ΜΗΔΕΝ ισλαμιστικό στοιχείο!
Το θέμα όμως, δεν είναι αυτός, αλλά η εφημερίδα που του έδωσε το βήμα για να εκθέσει τις επικίνδυνες ανοησίες του.
Στην Ελλάδα σήμερα, το πρόβλημα δεν είναι οι συντάκτες, αλλά οι ίδιες Ελληνικές εφημερίδες.
Πάει καιρός που άλλαξε η Κυβέρνηση, και τα προβλήματα αυτομάτως εντός των τειχών, ΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΑΝ ΟΛΑ!
Τώρα μας ενδιαφέρει, πως θα εξωραΐσουμε το ευρωπαϊκό προφίλ των μαμελούκων-ανθρωποφάγων γειτόνων μας!.. Εξόχως, έξοχα!.."
