Στα πλην του Φεστιβάλ φέτος ήταν: - Η πρόχειρη και ερασιτεχνική οργάνωσή του ως 50στού επετειακού «Μισού αιώνα ζωής». (Ούτε ένα πυροτέχνημα; Στην αρχή και στο τέλος;).
- Η απουσία και άλλων προσωπικοτήτων του χώρου. Δεν γιορτάζεις ένα επετειακό φεστιβάλ 50 χρόνων, με την προσέλευση ενός «πουρού» της Γαλλίας που έχασε και τις βαλίτσες του καθοδόν (ευθύνη της… Αιρ Φρανς!..), ή ενός τιμωμένου σκηνοθέτη, που τον έχεις, τον φέρνεις κάθε χρόνο!
- Το εντελώς ακατάλληλο και απηρχαιωμένο για «Έναρξη-Λήξη» της αιθούσης του «Ολυμπίου». Το «Ολύμπιον» είναι ένας καλός… συνοικιακός κινηματογράφος, τίποτα παραπάνω! Ίσως θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί το «Βελίδειο», μέχρις ότου το Φεστιβάλ αποκτήσει τη δική του μεγαλοπρεπή αίθουσα, αντάξια, και της ηλικίας του, αλλά και του θεσμού του.
- Η «Συνέντευξη Τύπου» πριν από το Φεστιβάλ που δίνεται πάντοτε στην Αθήνα, σνομπάροντας άγρια τον κόσμο των «Μίντια» της Μακεδονίας, όχι μόνον της Θεσσαλονίκης! Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτή η αηδία, τις παιδικές αρρώστιες το Φεστιβάλ, της πέρασε. Δεν είναι ανάγκη να υποτροπιάζει.
- Το θεοσκότεινο του περιβάλλοντος χώρου γύρω από το «Ολύμπιον» (είσοδος), ευθύνη του Δήμου Θεσσαλονίκης. Μάλλον… κηδεύαμε το Φεστιβάλ, παρά το γιορτάζαμε, από απόψεως φωταψίας.
- Ο γιορταστικός φωτισμός της πόλεως (Τσιμισκή και αλλού), δεν άναψε ούτε μια βραδιά! Για πότε των φυλάγουν; Για τις εβραϊκές γιορτές των Χριστουγέννων; Κατά τα άλλα, γιορτάζαμε το «50στο Φ.Κ.Θ.», Βασίλη…
- Οι κάδοι απορριμμάτων στην Μητροπόλεως να ξεχειλίζουν από σκουπίδια, όψη τριτοκοσμικής χώρας (Ευθύνη του Δήμου Θεσσαλονίκης).
- Η ελλιπέστατη φωταγώγηση της Πλατείας Αριστοτέλους, ακόμα και σε μόνιμη βάση (ευθύνη του Δήμου Θεσσαλονίκης).
- Οι σκαλωσιές για τις οθόνες μπροστά στην είσοδο του «Μουσείου Κινηματογράφου». Καλή ιδέα οι οθόνες, αλλά οι σκαλωσιές που ήταν τοποθετημένες, απαράδεκτες!
- Οι ληστρικές τιμές των κυλικείων του Φεστιβάλ στις διάφορες αίθουσες. Δεν πουλάμε ελληνικό καφέ, και ολίγον φιλοξενίας, 2,5 ευρώ, με… καμία κυβέρνηση! Πόσο μάλλον τη σημερινή ψευτολαϊκίστικη.
- Τα (επί τέλους), ανθρωπίνης εμφανίσεως περίπτερα-εκδοτήρια εισιτηρίων μπροστά στο «Ολύμπιον» και το Λιμάνι.
- Η μέτρια εμφάνιση και συμπεριφορά των «εθελοντών». Άλλοι ήταν πολύ καλοί, άλλοι πολύ κακοί! Τσογλαναρία ανάγωγη και ψιλαδερφάρες του κερατά, που πουλούσαν μούρη. Αυτό, πρέπει να το προσέξει όλως ιδιαιτέρως, η Διεύθυνση του φεστιβάλ. Στη γενική τους εμφάνιση, έμοιαζαν οι περισσότεροι, απαίσιοι και φρικτοί δημόσιοι υπάλληλοι!
- Η οργάνωση των «τιμητικών βραδιών» πρέπει να αλλάξει ριζικά. Και να αποδεσμευθούν των προβολών των ταινιών. Πώς να οργανωθούν αυτές; Δεν ξέρουμε. Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει.
- Εκείνο το άθλιο «50ρι» στην Πλατεία Αριστοτέλους, μπορεί να φάνταζε ωραίο για τους… εξωγήινους, για μας όμως που κυκλοφορούσαμε δέκα μέρες στην πλατεία, μάλλον για εγκαταλελειμμένα ξύλινα κασόνια έμοιαζε! Τις προτελευταίες μέρες δε, ο Δήμος πέταξε, άπλωσε κι εκείνα τα χριστουγεννιάτικα για στήσιμο… καλούδια του -δεν μπορούσε να περιμένει δυο μέρες;- και… το γλυκό έδεσε κανονικά στο σορόπιασμα!
- Η απαράδεκτη εμφάνιση των «γύφτων» σαλεπτζίδων. Γραφική και καλή εν γένει η παρουσία τους, απαράδεκτη όμως η εμφάνισή και ο διάκοσμός τους! Του τεχνολογικού εξοπλισμού τους. Αν κάποιος τους φώναζε και τους υπεδείκνυε μερικά πράγματα, ακόμα και να τους χάριζε κάποιες φόρμες-στολές εργασίας με τα χαρακτηριστικά σήματα του Φεστιβάλ, δεν θα ήταν καθόλου άσχημα. Ποιος όμως, διαθέτει την ανάλογη φαντασία και το ταλέντο να το κάνει; Από τους διοργανωτές, φυσικά.
Στα συν ήταν:
- Η απουσία (Έδωσε ο θεός!..), των κρατικών βραβείων της… Δευτέρας, και των συν αυτώ. Ξεκουμπίστηκαν, να μην τους ξαναδούν τα μάτια μας. Μπορούν να κάνουν ότι θέλουν στην Αθήνα, τους δίνουμε με άπλετη… γενναιοδωρία αυτό το δικαίωμα.
- Η παρουσία πολύ καλών Ελληνικών ταινιών, αυτές που δεν ήρθαν, μάλλον θα επρόκειτο για βήτα διαλογής προϊόντα, πρέπει να το συναισθάνθηκαν και οι παραγωγοί τους, γι’ αυτό και καμουφλάρισαν το γεγονός της απουσίας τους, πίσω από συντεχνιακές ή άλλες αηδίες! Το Φεστιβάλ θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς αυτούς!
- Η μεγάλη προσέλευση του κοινού. Το κοινό της Θεσσαλονίκης είναι αυτό που έχει τον πρώτο λόγο στο Φεστιβάλ. Οι πολέμιοι του και οι γυμνοσάλιαγκές του, τα κεφάλια μέσα!
- Τα κολακευτικά (όχι για να μας κάνουν το κέφι), λόγια των ξένων συμμετεχόντων-παραγόντων (υπάρχουν σίγουρα και χειρότερα, ας μην παραδειγματιζόμαστε όμως απ’ αυτά).
- Η κοπή των πολλών εισιτηρίων στις αίθουσες προβολών επ’ αμοιβή, όλων των ηλικιών, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο και στους ξένους παράγοντες-παρατηρητές. Σε πάρα πολλές προβολές, δημιουργούνταν πραγματικά το αδιαχώρητο!
- Η λειτουργία (Επί τέλους, μουσείο!..), του «Μουσείου Κινηματογράφου»!
- Η καθαριότητα των χώρων κοινής χρήσεως στις αίθουσες προβολών του Φεστιβάλ.
- Το καλό -απλά καλό- πάρτι της Ενάρξεως στο χώρο της Αποθήκης C.
- Το καλύτερο πάρτι λήξεως στο καφέ «Ολύμπιον». Τα εδέσματα όμως που προσφέρθηκαν, δημιούργησαν σε πάρα πολλούς κοιλιακά προβλήματα!
- Η καλή -θα μπορούσε να είναι και πολύ καλύτερη- πρώτη φορά, εμφάνιση των λιμενικών-λιμενοφυλάκων, οι οποίοι πρέπει να κατάλαβαν(;) ότι η παρουσία τους στους ιδιόκτητους χώρους των κτιρίων του Υπουργείου Πολιτισμού (σχεδόν ολόκληρη η Προβλήτα 1), δεν είναι μπαμπούλες για να τρων το φαγητό τους τα μωρά παιδιά, ούτε «φουσκωτοί» σε σκυλάδικα. Αλλά για να εξυπηρετούν το πολυπληθέστατο κοινό, και μάλιστα ξένο. Που δεν καταλαβαίνει πολλά ελληνικά.
- Οι επιγραφές στις εισόδους των αιθουσών προβολών (Κασσαβέτης, Τορνές και λοιπών -πέρυσι είχαμε εκείνα τα κακογραμμένα χαρτιά κολλημένα με ταινίες), κάποτε όμως, πρέπει να γίνουν και γλυπτές-μεταλλικές. Μεγάλες ασημένιες ή επίχρυσες. Αφού η χρήση τους και η ονομασία τους, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.
- Το ότι ένα μεσογειακό λιμάνι, μετατρέπετε σε χώρο Πολιτισμού, τουλάχιστον για δυο 10ήμερα το χρόνο (Φθινόπωρο, Άνοιξη). Μακάρι να υπάρξουν κι άλλα! Μπορούν να υπάρξουν… Βρείτε τα!
