ΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ «ΕΡΤ»

----

«ΑΘΩΝΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ 1749-2010»

Το Σχολείο του Κοσμά του Αιτωλού, και πέντε άλλων αξιόλογων στελεχών της Ελληνικής Εκκλησίας

ΧΡΟΝΙΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΩΝΙΑΔΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ

Πρῶτος Σχολάρχης τῆς Ἀκαδημίας ὑπῆρξε ὁ Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης. Μὲ σπουδὲς στὰ σημαντικότερα πνευματικὰ κέντρα του τότε Ἑλληνισμοῦ, τὴν Πόλη, τὴν Πάτμο, τὰ Γιάννενα, χωρὶς ὡστόσο νὰ καρποφορήσουν οἱ προσδοκίες ποὺ γεννήθηκαν μὲ τὴν ἵδρυση τῆς Σχολῆς.

Τὸ 1753 διορίζεται διδάσκαλος στὴν Ἀθωνιάδα ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης.

Ποῦ ἔμελλε νὰ συνδέσει τὸ ὄνομά του μὲ τὴν Πανευρωπαϊκὴ λάμψη τῆς σχολῆς.

Γνώστης τῆς Λατινικῆς, Γερμανικῆς, Ἑβραϊκῆς, Γαλλικῆς, Τουρκικῆς, Ρωσικῆς, Χαλδαϊκῆς καὶ Ἀραβικῆς, δεινὸς ρήτορας ἀλλὰ καὶ σπουδαῖος ἐπιστήμονας τῆς θεολογίας, τῆς φιλοσοφίας, καθὼς καὶ ἄλλων φυσικῶν ἐπιστημῶν.

Στὰ ἔξι χρόνια της θητείας του στὴ διεύθυνση τῆς Σχολῆς, αὐτὴ θὰ γνωρίσει μέρες τεράστιας πνευματικῆς ἀκμῆς. Ἡ παρουσία τοῦ φημισμένου δασκάλου στὸ Ὅρος, θὰ συνδυαστεῖ μὲ τὴν παρουσία σπουδαίων συνδιδασκάλων ὅπως τοῦ Παναγιώτη Παλαμᾶ ἐκ Μεσολογγίου, μετέπειτα πρωτεργάτη τῆς ἵδρυσης τῆς Παλαμαίας Σχολῆς. Μαθητὲς ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ Ἕλληνες τῆς παροικίας, θὰ φτάσουν στὴν Ἀθωνιάδα διψασμένοι νὰ παρακολουθήσουν τὴν καινοτόμο διδασκαλία τοῦ σπουδαίου διδασκάλου. Τὸ πρόγραμμα τῆς σχολῆς περιλαμβάνει δύο κύκλους μαθημάτων: Τὰ φιλοσοφικὰ καὶ τὰ μαθηματικά, κατὰ τὸ πρότυπο ἀντίστοιχων σχολῶν τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ.

Τὸ ἐπίγραμμα στὸν πυλώνα τῆς εἰσόδου «Γεωμετρήσων εἰσίτω, οὐ κωλύω. Τῷ μὴ θέλοντι, συζυγώσω τὰς θύρας», φανερώνει ὅτι οἱ προϋποθέσεις ποὺ προσφέρει τώρα εἶναι ἐκεῖνες ποὺ εἶχε ποθήσει παλιότερα τὴν ἐποχὴ τῶν μεγάλων σχεδίων. Ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης θὰ διαδώσει τὴ φήμη τῆς Ἀθωνιάδας σὲ ὅλο τὸν πνευματικὸ κόσμο τῆς ἐποχῆς του. Οἱ πλούσιες πνευματικές του δυνάμεις, ἡ πεισματική του θέληση, ἡ ἀκμαία μαχητικότητά του καὶ ὁ πληθωρικὸς ἐνθουσιασμός του, εἶναι τὰ ἐφόδια ποὺ θὰ τὸν ὁπλίσουν στὴν ἀντιμετώπιση τῶν πολλῶν ἄλλων δυσκολιῶν.

Μεταξὺ τῶν κορυφαίων μαθητῶν ποὺ θήτευσαν στὴ Ἀθωνιάδα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἰδιαίτερη θέση κατέχει ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ Ἄνθιμος ὁ Ὀλυμπιώτης, ὁ Ἰώσηπος Μοισιόδακας, ὁ Σέργιος Μακραῖος, ὁ Ἀθανάσιος Πάριος, ὁ Δαμασκηνὸς Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ὁ Παΐσιος Καυσοκαλυβίτης, ὁ Ἰωάννης Πέζαρος.

Ἐπίσης διατελοῦν μαθητὲς ὁ Ἀθανάσιος ὁ Κουλακιώτης, ὁ Κύριλλος Παπαδόπουλος, καὶ ὁ πρῶτος Σχολάρχης τῆς θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, Κωνσταντῖνος Τυπάλδος. Θὰ ἦταν μεγάλη παράλειψη, νὰ μὴν ἀναφέρουμε ὡς μαθητὴ τὸν Ἐθνομάρτυρα καὶ πρόδρομο τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης Ρήγα Φεραῖο, ἡ προσφορὰ τοῦ ὁποίου διαχρονικὰ ἀναγνωρίζεται ὡς ἀνεκτίμητη.

Μετὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Βούλγαρη, ἡ Ἀθωνιάδα θὰ γνωρίσει περιόδους μειωμένης ἀκμῆς. Ἀλλὰ καὶ μεγάλων πνευματικῶν ἐκλάμψεων, προσφέροντας πολύτιμη πνευματικὴ βοήθεια στὸ σκλαβωμένο Γένος. Οἱ ἀπόφοιτοί της σχολῆς ἐπιστρέφοντας στὶς ἰδιαίτερες πατρίδες τους, θὰ φέρουν σὲ κάθε γωνιὰ τῆς Ἑλλάδας τὰ φῶτα τῆς Παιδείας ποὺ ἔλαβαν ἐκεῖ.

Τὸ 1821 ἡ σχολὴ διακόπτει τὴ λειτουργία τῆς λόγω τῆς ἐπανάστασης, καὶ θὰ ἐπαναλειτουργήσει ξανὰ τὸ 1842.

Τὸ 1844 μὲ ἐράνους χτίζεται τὸ νέο κτήριο στὶς Καρυὲς τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας. Ἀπὸ τὸ 1930 μέχρι σήμερα, μία νέα περίοδος ἀρχίζει γιὰ τὴν Ἀθωνιάδα, ὅταν μὲ ἀπόφαση τῆς Κοινότητας, μεταφέρεται στὸν ἐξωτερικὸ ξενώνα τῆς Σκήτης τοῦ Ἄγ. Ἀνδρέα, καὶ Σχολάρχη τὸν Ἀρχιμανδρίτη Ἀθανάσιο Παντοκρατορινό, πτυχιοῦχο τῆς Θεολογίας. Μία φωτισμένη ἁγιορείτικη φυσιογνωμία. Ἀπὸ τὸ 1940 ὡς τὸ 1953, λόγω τοῦ πολέμου ἀναστέλλεται καὶ πάλι ἡ λειτουργία τῆς Σχολῆς. Ἔκτοτε συνεχίζει ἀδιάλειπτα τὴν λειτουργία της, ἀποτελώντας ἔτσι, τὸ ἀρχαιότερο σὲ λειτουργία σχολεῖο τῆς Ἑλλάδας, σήμερα.

ΟΙ «ΠΕΝΤΑΡΙΘΜΟΙ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΕΣ ΑΓΙΟΙ» ΤΗΣ ΑΘΩΝΙΑΔΑΣ ΣΧΟΛΗΣ

Ἡ προσφορὰ τῆς Ἀθωνιάδας Σχολῆς συνδέεται ἀναπόσπαστα μὲ τὴ παρουσία σὲ αὐτὴ πέντε σημαντικῶν «Ἁγίων» της Ἐκκλησίας μας, ἡ μνήμη τῶν ὁποίων ἑορτάζεται μὲ κοινὴ ἑορτὴ τὴν πρώτη Κυριακή του Ὀκτωβρίου. Μὴ ἀπόλυτα διασταυρωμένες πηγές, ἀναφέρονται στὴν παρουσία στὴ Σχολὴ περισσοτέρων στὸν ἀριθμὸ μετέπειτα Ἁγίων, πιθανὸν ἐννέα. Αὐτοὶ εἶναι:

α. Ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός.

Τὸ 1749 προσῆλθε καὶ ἐγγράφηκε ὡς μαθητὴς στὴ Σχολὴ σὲ μεγάλη ἡλικία, ἀπὸ ζῆλο νὰ παρακολουθήσει τὰ μαθήματα τοῦ Βουλγάρεως. Ἐκεῖ ἀφοῦ ἀπέκτησε πλοῦτο γνώσεων φλεγόμενος ἀπὸ ἀγάπη συνέβαλε στὴ συνέχεια, τὰ μέγιστα στὴν ἀνάταση τοῦ Γένους μὲ τὶς γνωστὲς περιοδεῖες του.

β. Ὁ Ἀθανάσιος ὁ Πάριος.

Ἤδη ἀπόφοιτός της Εὐαγγελικῆς σχολῆς τῆς Σμύρνης, συνέδεσε σὲ διαφορετικὲς φάσεις τὸ ὄνομά του ὡς μαθητής, διδάσκαλος, καὶ ἀργότερα Σχολάρχης τῆς Ἀθωνιάδας Σχολῆς.

γ. Ὁ Μακάριος Νοταρᾶς.

Γόνος λαμπρᾶς οἰκογενείας τῆς Κωνσταντινούπολης. Προσῆλθε στὴν Ἀθωνιάδα μετὰ τὴν παραίτησή του ἀπὸ τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Κορίνθου, ἀναλαμβάνοντας τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Σχολάρχη καὶ τῶν μαθητῶν. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρουσίας του στὴν Ἀθωνιάδα, ἡ Σχολὴ ἀναδεικνύεται σὲ πραγματικὸ στάδιο πνευματικῶν ἀγώνων.

δ. Ὁ Ἀθανάσιος ὁ Κουλακιώτης.

Φοίτησε σὲ δύο διαφορετικὲς περιόδους στὴ Σχολή, παρακολουθώντας τοὺς διδασκάλους Παναγιώτη Παλαμὰ καὶ Ἀθανάσιο Πάριο. Μαρτύρησε δὶ ἀπαγχονισμοῦ στὴ Θεσσαλονίκη, τὸ 1774.

ε. Ὁ Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Διορίστηκε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύναξη Ἔφορος τῆς Ἀθωνιάδας Σχολῆς, ἐπιλύνοντας πλῆθος διοικητικῶν προβλημάτων καὶ συμβάλλοντας κυρίως, στὸν πνευματικὸ τομέα. Ἡ προσφορὰ τοῦ ἦταν πολυτιμότατη.

Η ΑΘΩΝΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΣΗΜΕΡΑ.

Σήμερα ἡ σχολὴ συνεχίζει στὴ λειτουργία της στὸν ξενώνα τῆς Σκήτης τὸ Ἁγίου Ἀνδρέου στὶς Καρυὲς τοῦ Ὅρους. Λειτουργεῖ ὡς Ἐκκλησιαστικὸ Γυμνάσιο καὶ ὡς Γενικὸ Ἐκκλησιαστικὸ Λύκειο, ἐνῶ ὁ τίτλος τῆς Ἀκαδημίας κάποτε, τελεῖ ὑπὸ ἀναστολή.

Τὸ ἀπολυτήριό του Λυκείου εἶναι ἰσότιμο μὲ αὐτὸ τῶν ἄλλων λυκείων της Μέσης ἐκπαίδευσης.

Οἱ Μαθητὲς παρακολουθοῦν μαθήματα Βυζαντινῆς Μουσικῆς, καὶ κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Συλλόγου Διδασκόντων καὶ τοῦ καθηγητῆ τῆς Μουσικῆς, λαμβάνουν πτυχίο βυζαντινῆς μουσικῆς ἰσότιμο τῶν ἄλλων Ἑλληνικῶν Ὠδείων.

Ἐπίσης παρακολουθοῦν προαιρετικὰ μαθήματα ἁγιογραφίας, καὶ μετὰ ἀπὸ ἐπιτυχῆ συμμετοχὴ στὶς ἐξετάσεις, λαμβάνουν ἐπίσημο τίτλο σπουδῶν «Ἁγιογράφου», γιὰ ἐπαγγελματικὴ χρήση.

Στὸ χῶρο τοῦ σχολείου στεγάζεται οἰκοτροφεῖο, στὸ ὁποῖο οἱ μαθητὲς διαμένουν καὶ σιτίζονται. Στὰ νεότερα χρόνια της λειτουργίας της ἡ Σχολή, ἔχει νὰ ἐπιδείξει μεγάλο ἀριθμὸ διακεκριμένων ἀποφοίτων σὲ ὅλους τους χώρους, μεταξὺ τῶν ὁποίων καθηγητὲς Α.Ε.Ι., ἀλλὰ καὶ πλῆθος Μητροπολιτῶν, ἱερέων, καὶ μοναχῶν.

Οἱ μαθητὲς ζοῦν στὴ σχολὴ κατὰ κοινοβιακὸ τρόπο, συμμετέχοντας ἐνεργὰ σὲ ὅλα τὶς Ἐκκλησιαστικὲς Ἀκολουθίες τῆς Σχολῆς. Ἐπισκέπτονται τακτικὰ τὶς ἄλλες Μονὲς τῆς χερσονήσου τοῦ Ἄθω, ἀποκτώντας πολύτιμα βιώματα ἀπὸ τὴν Ἁγιορείτικη ζωὴ καὶ Παράδοση.

Ἀπόφοιτοι καὶ διδάξαντες, πραγματοποιοῦν συχνὰ συναντήσεις, ἀλλὰ καὶ ἐπισκέψεις στὴν τροφὸ Σχολή, μέσω τοῦ «Συλλόγου Διδαξάντων καὶ Φοιτησάντων στὴν Ἀθωνιάδα Σχολὴ»

Χρήστος Κουλιάτσης,

Φιλόλογος

Βιβλιογραφία :

1. Ἐπετηρὶς Ἀθωνιάδος Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας. 2. Ἐφημερίδα Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια Κῶν/πόλεως. 3. Ἄλκης Ἀγγέλου «Χρονικό της Ἀθωνιάδος». 4. Κῶν. Κούμα «Ἱστορία Ἀνθρωπίνων Πράξεων» Βιέννη 1833.

Σχόλιο του «Χάους»

Στὸ ἄρθρο ἔγινε ἀνεπαίσθητη ἐπέμβαση τοῦ Ἀρχισυντάκτη, σύμφωνα καὶ μὲ τὴ δεοντολογία-γραμμὴ τῆς Ἐφημερίδος, χωρὶς αὐτὴ νὰ ἀλλοιώνει, ἔστω καὶ στὸ ἐλάχιστο, τὴν ἱστορικὴ γραφή καὶ ἄποψη τοῦ κειμένου.

Ἡ Ἀθωνιάδα Σχολὴ γιὰ τὴ Χαλκιδικὴ εἶναι μεγάλο ἱστορικό, ἐκπαιδευτικὸ καὶ πολιτισμικὸ κεφάλαιο, πέραν ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς παράγοντες καὶ «ἁγίους», ποὺ ἐπικαλεῖται καὶ ἀπαριθμεῖ τὸ ἄρθρο, ἔβγαλε καὶ πληθώρα ἄλλων ἐπιστημόνων, δασκάλων, οἱ ὁποῖοι οὐδεμία σχέση εἶχαν μὲ τὰ ἐκκλησιαστικά, στὴ μετέπειτα ἐπιστημονικὴ καὶ προσωπικὴ ζωή τους.

Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τοῦ κ. Χρήστου Κουλιάτση, τὰ λέει πάρα πολὺ καλά, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ συμπεριλάβαμε, σ’ αὐτὸ τὸ πρωτοχρονιάτικο τεῦχος τοῦ «Χάους».

<Χ>

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΔΑΓΚΩΝΕΙ:

ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗΣ ΜΥΓΟΣ, ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Ξιέρ’τι... Ικεί στου χαμαιτυπείου τ’ Γιώρ’ τ’ Τριανταφύλλου... Πουλλά μπουρείς να μαθ’ς... Κι ακόμα περ’σσότιρα, μπουρείς να σπουδά’εις! Ουλόκληρου Πανεπιστήμιου μπουρείς να βγαλ’ς!.. Κι δικαίους, οι αρχαί’ ημών πρόγουν'οι, Του πανεπιστήμιου του έβγαζαν... Ι λαός... Αυτός που μιγαλούργησι κι μιγαλουκατέκτ’σι... Στα χαμαιτυπεία, στα κουρεία, στα σκυτουτουμεία... Κλπ, κλπ, κλπ. Ι Γιώρ’ς είνι κι κουρέας!

Τα πίν’ν, λοιπόν... Τρεις-τέσσερις μισ’μιριάτικα ικεί μέσα... Κ’ ιγώ πα’αίν’ντας για του σπιτ’... Έρξα πουδάρ’ κι μπήκα στου μαγαζί... Έτσι για να τ’ς πω μία καλημέρα. Να κάνου κι λίγου λακριντί! Του καφενείου αν κι καταχείμουνου... Ήταν γιουμάτου μύγις!

- Καλά ρε, άχρηστι!.. Γιατί δε παίρ’ς μια μυγουσκουτώστρα… Να σκοτώ’εις αυτές τ’ς σ’χαμιρές τ’ς μύγις… Που γιόμουσις καταχείμουνου ούλου του χαμαιτυπείου σ’... Ως του νταβάνι;

- Ιγώ, ρε;

- Ισύ!.. Αμ’ ποιος, ιγώ;

- Κάτσι, κάτσι!.. Π’ τα ξιερ’ς ούλα κι μι νιβριάζ’ς! !.. Κάτσι να συ πω…

- Σκατά ξιέρου… Τ’ τύφλα τα γκαβά μ’!.. Αλλά ϊά πε’ μι όμους, να δγιούμι τι θα μοι πεις;

- Παλιά που πάϊναμι στου Ζαγκλιβέρ’… Του Σαββάτου… Τώρα παϊένουμι τ΄ Παρασκιβή… Μι τ’ άλουγα… Τ’ άλουγα τ’ άφναμι στου λάκκου... Κι έβγιν’ κείνους ι θείους… Ι θ’κός… Ι μπάρμας ι Μήτσιους κι τα πιτάλουνι. Όσου ιμείς ψούν’ζαμι στου παζαρ’! Μαζί μι του πιτάλουμα όμους... Είχαν οι μπαρμπάδ’ κι τα πουτιρούδγια στ’ς πέτρις… Λίγου μιζέ στα πιατούδγια τ’ς… Ρακί… Κατέβαζαν κι απού κανιένα! Ι τόπους ούλου σκατό τριούρ- τριούρ... Γιουμάτους κουπρϊά! Αφτνοί τσάκουναν τα πουδάρια π’ τ’ άλουγα ούλου λάσπ’ κι β’νιά! Έδγιουχναν κι μι τα δάχ’λα τ’ς μύγις, σύνιφου απ’ τα πιάτα!.. Τα ρακιά… Έτρουγαν ίπ’ναν!.. Ι μπάρμπα Γιάν’ς ι Τζιώνης… Δούλιβαν… Ίπ’ναν, δούλιβαν… Δε τ’ς πείραξι καντίποτα!.. Γίν’καν ούλνοι, ικατό χρουνό!

- Ρε χαμένι… Άλλους ικείνους ι κιρός, κι άλλους ι σημιρ’νός! Δεν είνι ότι θα πάθουμι τίποτα!.. Αλλά, να... Ιγώ ταραχίζουμι μό’ π’ τ’ς βλιέπου τ’ς βρουμόμ’γις... Κι να ζουζ’νίζ’ν που παν’ απ’ του κιφάλι μ’!.. Αυτό είνι!.. Κι όχι ότι θα πάθουμι τίπουτα!.. Ή θα μας πιθάν’ν!

- Κι αυτό, αλλά κι τ’ άλλου; Παίρνει του λό'ου ένας απ’ τ’ παρέα... Χώρ’ς να ρουτήσει κανιέναν! Η σημιρ’νή η μύγα... Δεν είνι όπους τ’ παλιά!

- Γιατί ρε; Τι εχ’ η σημιρ’νή η μύγα; Ή γίν’καν κι αυτές για πιτάλουμα!

- Που ειν’ ικείνην η κουπρϊά; Του σκατό που είχι τότι; Γιουμάτου του χουργιό!.. Να πά’ η μύγα να κάτσει να μουλυνθεί! Να μαγαρ’στεί!.. Σήμιρα η μύγα είνι καθαρή!..

- Ααα... Μααάλιστα!.. Αν είνι έτσι, αλλάζ’ η δ’λειά!.. Έχουμι να κάνουμι μι μια μύγα πουλιτισμϊένη!.. Αν θελ’ς να πεις αυτό;

- Μπράβου, μπράβου!.. Άφ’ τό θέλου να πω!.. Οι μύγις σήμιρα, είνι πουλιτισμιένις!.. Ακόμα κ’ αυτές, ικπουλιτίσ’καν!..

- Ικπουλιτίσ’καν, ικπουλιτίσ’καν!.. Ανάθιμά τις, ανάθιμα!.. Τασιωωώ!.. Άπλου του χέρι σ’ ιδώϊα... Κι φέρι μι μια μυγουσκουτόστρα… Να σκουτώσου καμπόσις μύγις πουλιστισμιένις!.. Γιατί αυτός ι αλαφρός θα μι φάει!.. Κι τ’ν ώρα που μπήκι μέσα!..

Γουουούφ… Γουφ-γούφ!

Ο Σκύλος σας

ΜΑΣ ΒΟΥΛΗ-ΑΖΟΥΝ!.. «ΑΡΧΗΓΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ», ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!

Στὸ στιχούργημά μου «Τῆς κλεφτουριᾶς τὰ Κάλαντα», ἔγραφα μεταξὺ ἄλλων:

«Στῶν Ἑλλήνων τὴ Βουλὴ Ὑπάρχουν κλέφτες, λὲν πολλοί. Κλέβουνε καὶ τρῶν καὶ πίνουν Κι οὔτε σάλιο δὲν ἀφήνουν… Κλέβουν μὲ νόμους ἄδικους Κλεφτάδικους, ληστάδικους…»!

Ἕνας, μεταξὺ τῶν πολλῶν κλεφτονόμων καὶ ληστονόμων, εἶναι ὅπως φαίνεται καὶ αὐτός, ποὺ ἐξαναγκάζει τοὺς πολίτες νὰ πληρώνουν τὸ χαράτσι τῆς ΕΡΤ!

Ἡ ὁποία ὅπως ἀποκαλύφθηκε τελευταία, δίνει μὲ τὸν ἱδρώτα καὶ τὸ αἷμα τοῦ λαοῦ, ἀστρονομικὲς συντάξεις σὲ κάποιους κομματικοὺς ἠλιθιόσοφους!

Καὶ λέω «ἐξαναγκάζει», γιατί τὸ ξεδιάντροπο αὐτὸ χαράτσι, τὸ ἔχουν συνδυάσει μὲ τὸ λογαριασμό μας, τῆς ΔΕΗ. Ποῦ σημαίνει ὅτι, ἂν ὁ πολίτης ἀρνηθεῖ νὰ πληρώσει τὸ ΕΡΤοχάρατσο, ἡ αὐτοκρατόρισσα ΔΕΗ θὰ τοῦ κόψει τὸ ρεῦμα. Ποῦ ἐπίσης σημαίνει, μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα, νέκρωση τῆς ὅλης λειτουργίας τοῦ νοικοκυριοῦ! Καὶ ποιὰ ἡ σκοπιμότητα τοῦ φασιστικοῦ αὐτοῦ χαρατσιοῦ;

Εἶναι μήπως, ἡ δῆθεν ἔγκυρη καὶ ἔγκαιρη ὅπως διατείνονται, ἐνημέρωση τοῦ πολίτη;

Κάθε ἄλλο! Στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ συστηματική του παραπλάνηση καὶ ὁ ἀποπροσανατολισμός του. Ἔτσι ὥστε νὰ μὴ μπορεῖ νὰ καταλάβει μὲ ποιούς, καὶ μὲ πόσους τρόπους οἱ ἑκατόγχειρες τοῦ κατεστημένου, τὸν λεηλατοῦν. Μὲ ἀποτέλεσμα, τὸ κλεφτοκεθεστῶς καὶ τὸ ληστοκαθεστῶς τῶν ἐχόντων καὶ κατεχόντων, νὰ ζεῖ καὶ νὰ βασιλεύει, νὰ διαιωνίζεται!

Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν προνομιακὴ μισθοδοσία τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν. Γιὰ τὴν ὁποία κάποιοι, ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη, προκειμένου νὰ ἀποδίδεται ἔτσι, ἀμερόληπτη καὶ ἀκριβοδίκαιη δικαιοσύνη!

Ἀλλὰ ἡ πραγματικότητα φωνάζει, ὅτι συχνὰ ἰσχύει τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο. Ἀφοῦ, ὅπως φαίνεται ἡ προνομιακὴ αὐτὴ μισθοδοσία, λειτουργεῖ ὡς ἀντικίνητρο, γιὰ τὴν ἀκριβοδίκαιη ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης, καὶ κίνητρο γιὰ τὴν μεροληπτική, ὑπὲρ τοῦ κατεστημένου καὶ σὲ βάρος τοῦ λαοῦ, ἀπονομή της… ἀδικίας!

Πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς εἶναι νομικὰ καὶ ἠθικὰ διάτρητος. Ὁ καθένας θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ καὶ νὰ ρωτήσει:

Πῶς εἶναι δυνατόν, τὸ κατεστημένο νὰ θέλει τὴν ἀκριβοδίκαιη ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης, ὅταν μὲ τὴν προνομιακὴ μισθοδοσία μίας μερίδας δημοσίων ὑπαλλήλων (ἢ τῶν ὑψηλόβαθμων στελεχῶν κάποιων ΔΕΚΟ, κλπ) ἀδικεῖ ἀπριόρι καὶ κατάφωρα, ὄχι μόνο τοὺς ὑπολοίπους δημοσίους ὑπαλλήλους, ἀλλὰ καὶ γενικότερα τὸ κοινωνικὸ σύνολο!

Ἀπ’ τὸ ὁποῖο κάποιοι (ἀγρότες, κλπ), ἔχουν ἀποδοχὲς κατὰ πενήντα καὶ ἑκατὸ φορὲς μικρότερες!

Ἐξάλλου, τὸ σύνολο τῶν μὴ προνομιακὰ μισθοδοτούμενων δημοσίων ὑπαλλήλων, θὰ μποροῦσε εὐλογότατα νὰ ρωτήσει τοὺς ἀρχιτέκτονες τῆς μίας ἢ τῆς ἄλλης πολύμορφης καὶ πολυεπίπεδης ἀδικίας:

Ἀφοῦ κάποιοι δημόσιοι ὑπάλληλοι μισθοδοτοῦνται προνομιακὰ γιὰ νὰ κάνουν καλὰ τὴ δουλειά τους, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κάμει τὸ ἴδιο καὶ ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα ἐκείνων, ποῦ κατάφωρα ἀδικοῦνται;

Καί, κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀστρονομικὲς ἀνισότητες, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ λειτουργήσει εὔρυθμα ὁ κοινωνικὸς ἱστός; Νὰ μὴ φτάσουμε ἐδῶ ποῦ φτάσαμε; Καὶ νὰ μὴ μᾶς περιμένουν, τὰ ἀκόμη χειρότερα!

Καὶ βέβαια, τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς φαυλότητας τοῦ κατεστημένου, πηγάζει ἀπὸ τὸν τρόπο λειτουργίας τοῦ πολιτεύματος. Ποῦ, δῆθεν, εἶναι ἡ «Κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία», ἐνῶ στὴν πραγματικότητα πρόκειται γιὰ «Ὀλιγαρχία»!

Ποῦ στὶς μέρες μας μὲ τὸν ἐκκολαπτόμενο νέο ἐκλογικὸ νόμο, τείνει, ὅπως φαίνεται, νὰ μετασχηματισθεῖ σὲ «Ἀρχηγικὴ Δικτατορία»! Ἡ ὁποία σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τὸ φασιστικὸ-πολιτικὸ-οἰκονομικὸ κατεστημένο, θὰ κρατεῖ γερὰ παγιδευμένο καὶ ἁλυσοδεμένο, τὸν Ἑλληνικὸ λαό.

Ἔτσι ὥστε, νὰ μὴ μπορεῖ νὰ συνειδητοποιήσει τὸν φαῦλο κύκλο τῆς ἀδικίας ποὺ γίνεται σὲ βάρος του! Καὶ πολὺ περισσότερο, νὰ διανοηθεῖ νὰ ἀποδράσει, ἀπ’ τὸ θανάσιμο

ἐναγκαλισμὸ τοῦ πάνοπλου, μὲ τοὺς ληστονόμους καὶ κλεφτονόμους -δὲν διαθέτει τάνκς- φασιστικοῦ κατεστημένου!

Καὶ βέβαια, ἡ ἀπάντηση στὸ θυμόσοφο πρωθυπουργικὸ δίλημμα «ἢ ἀλλάζουμε ἢ βουλιάζουμε», εἶναι εὐνόητη καὶ αὐτονόητη: Ἀσφαλῶς βουλιάζουμε! Ἢ μᾶλλον, πιὸ σωστά, μᾶς Βουλη-άζουν!

Αὐτοὶ ποὺ τὴ δικαιοσύνη μονίμως χλευάζουν! Μὲ τὴν πολύμορφη καὶ πολυεπίπεδη ἀδικία, ἀνισονομία, ἀνισοδικία.

Καὶ μὲ κύρια ἑστία πηγή, ἀτυχῶς, ὅπως φαίνεται, τὴν ἴδια… τὴν Ἑλληνικὴ Βουλή!

παπά-Ηλίας Υφαντής!