Και λέμε γιορτής, γιατί εμείς δεν τα πάμε και τόσο καλά με τα εβραιοχριστιανομασονικά μνημόσυνα, η εφημερίδα όλοι το ξέρετε ότι είναι καθαρώς Ελληνική, Ελληνικών Εθνικών συμφερόντων, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι θεωρούσαν τον Κάτω κόσμο, τον Άδη, δικό τους κομμάτι, και του ζώντος κόσμου, γι’ αυτό και τον κατέβαιναν πιθανώς, με τόση μεγάλη ευκολία πάντα, στα εθνικά προσκλητήρια σαλπίσματα!
Στην ταινία-θρύλο του Ζακ Σνάιντερ, που είδε σχεδόν ολόκληρη η υφήλιος με δέος, ο Λεωνίδας βασιλιάς, ο οποίος «βγήκε μια βόλτα στα βόρεια» με την προσωπική του φρουρά για να «ξεμουδιάσει», αφού πριν παρήγγειλε στους άλλους σπαρτιάτες να «κάνουν αυτό που ξέρουν» («η Σπάρτη θα χρειαστεί γιους»), μια και τα ραμολιμέντα της (οι Έφοροι), δεν τον επέτρεψαν -όπως και τα σημερινά της Ελλάδος- δεν του έδωσαν την άδεια να πάει να πολεμήσει επίσημα, γιατί γιόρταζαν τα «Κάρνεια» (Καρναβαλίστικες Γιορτές), ακούγεται να λέει στους «300» του στην τελευταία μάχη του 4ημέρου, εκεί στις «Θερμές Πύλες» της δόξας: «Σπαρτιάτες, φάτε με όρεξη το πρωινό σας, γιατί το βράδυ θα δειπνήσουμε όλοι μαζί στον Άδη».
Ενώ ο «Τελευταίος Σαμουράι» λίγο πριν πάει σκοτωθεί κι αυτός σαν τους «300 των Θερμοπυλών», θέλησε να μάθει από τον ξένο μισθοφόρο λοχαγό του, «τι απέγιναν εκείνοι οι 300 που του διηγούνταν, και ο βασιλιάς Λεωνίδας τους;»!
Γιόρταζαν, λοιπόν, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι κάθε ηρωικό γεγονός, και δεν το οίκτιραν, ούτε το μοιρολογούσαν!
Τριακοστή πρώτη Ιανουαρίου σήμερα, και η Χαλκιδική τίμησε τους αεροπόρους της για 5η συνεχόμενη χρονιά, που έπεσαν για την πατρίδα, καθώς και τους τρεις που χάθηκαν στις πλαγιές του Ίταμου, σε διατεταγμένη αποστολή, εκείνη την αποφράδα ημέρα για το Σώμα της Πολεμικής Αεροπορίας, την 1η Φεβρουαρίου 1995. Πριν 15 χρόνια.
Η προσέλευση του κόσμου ήταν αρκετά σημαντική, περισσότεροι από πέρυσι οι παρευρεθέντες Χαλκιδικιώτες, αλλά και οι συγγενείς των τριών αεροπόρων, τα παιδιά του Άρη Μαρτάκη που δεν έλειψαν ποτέ από τη γιορτή, ούτε μιά φορά, νήπια όταν σκοτώθηκε ο πατέρας τους, άνδρες σήμερα, έτοιμοι να μπουν στη φωτιά για την πατρίδα! Κάθε χρόνο η γιορτή αναβαθμίζεται συνεχώς, χάρη στην 113 Π.Μ., την 350 Π.Κ.Β., τον Παγχαλκιδικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, και τους ουραγούς στη διοργάνωση της γιορτής δήμους Σιθωνίας, Κασσάνδρας, ο δήμος Ανθεμούντα φέτος, ο άντρακλας με τα χέρια στην ανάταση δήμαρχός του, ήταν ανάξιος να φτιάξει ένα στεφάνι και να εκπροσωπηθεί, έστω από κάποιον άλλον παρακεντέ δημοτικό συμβουλό του, ζήτησε αυτό το στεφάνι, άκουσον-άκουσον, να του το χαρίσει, να το φτιάξει ο «Παγχαλκιδικός» Σύλλογος Θεσσαλονίκης! Την ανύπαρκτη Νομαρχία Χαλκιδικής, της οποίας ο Νομάρχης επίσης, δεν παρευρέθηκε ποτέ!
Ο Γιάννης Τζίτζιος που τον εκπροσώπησε και φέτος, όπως και τις προηγούμενες χρονιές, ούτως ή άλλως θα έρχονταν, αφού σε αυτού το χέρι ως Δημάρχου Σιθωνίας, άρχισε να γιορτάζεται επίσημα αυτή η επέτειος, με τη συμμετοχή και της Πολιτείας (Δήμος Σιθωνίας).
Να ήταν όμως η βαρυσήμαντη θεμελίωση κανενός… καμπαναριού, να δείτε πως θα έτρεχε με τα τέσσερα ο Νομάρχης, μαζί με τα εγκαίνεια να φάει να πιεί, και μερικά σουβλάκια τζάμπα!
Πριν, η γιορτή μνήμης των τριών αεροπόρων, ήταν λιτή υπόθεση μόνον της 113 Π.Μ., στης οποίας στη δύναμη υπηρέτες, ήταν οι πιλότοι που κατέπεσαν στις πλαγιές του Ίταμου το 1995.
Φανταστείτε σε τι κομφούζιο βρίσκεται και η «Ελληνική Πολιτεία των Αθηνών», της «Χαβούζας της Αττικής», της οποίας επίσης ποτέ Υπουργός ή Υπουργός Εθνικής Αμύνης, ο ξυγκάτος σήμερα και χοντρομπαλάς… Βαζελινέλος, δεν παρέστη ή δεν έστειλε εκπρόσωπο!
Η μεγαλύτερη στρατιωτική ηγεσία που είδαμε να παρίσταται αυτοπροσώπως, ήταν πριν από 2 ή 3 χρόνια -αν ψάξουμε το αρχείο μας θα σας το πούμε ακριβώς- ο υπαρχηγός ΑΤΑ, τότε, στη Λάρισσα, Ταξίαρχος στο βαθμό και καταγωγή από την Άμφισσα.
Φέτος είδαμε και πάλι πολλούς Σμηνάρχους, ιπταμένους, άλλους ικανότατους αξιωματικούς της Αεροπορίας μας μικρότερους στο βαθμό, όχι όμως και Ταξίαρχο. Τώρα θα μου πείτε, γιατί τόση εμμονή και τόσο πείσμα, με τον βαθμό του Ταξιάρχου; Θα σας απαντήσω αμέσως. Επειδή έτσι μου γουστάρει!..
Σ’ αυτές τις εκδηλώσεις θέλω να βλέπω τους «μεγάλους» να γονατίζουν και να προσκυνούν, τους «μικρούς» που χάνονται με τιμή και δόξα!
Τον ΑΓΕΑ εκπροσώπησε και κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους του ως αρχαιότερος όλων των παρισταμένων αξιωματικών, ο Διοικητής της 350 ΠΚΒ Σμήναρχος Παναγιώτης Καλημέρης.
Χίλια συγχαρητήρια και στο άγημα, τα στρατευμένα νιάτα μας τα οποία αναπτέρωσαν το καταβαραθρωμένο ηθικό των τελευταίων ετών του λαού μας, των παρευρισκομένων, από τους πουλημένους κερχελέδες και χαρτογιακάδες των Αμερικανών, και άλλων ψευτοευρωπαίων ηγετών, κάλπικους και τιποτένιους πολιτικούς μας.
Του «Τζέφρυ», ή «Γαπ», ή «Ζεϊμπεκοχορεύτη», ή «Παιντγιού», ή «Ανελλήνιστου», ή «Πηλήκιου», της φασιστικής Εβραιοαμερικάνικης μασονίας!..
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ ΤΟ 1995
Δύο αεροσκάφη «F5» της 113 Π.Μ., το ένα διθέσιο εκπαιδευτικό, την 1η Φεβρουαρίου είναι υποχρεωμένα μέσα στο πλαίσιο διατεταγμένης ασκήσεως να πετάξουν σε αποστολή προσβολής στόχου εχθρικού ραντάρ (στην προκειμένη περίπτωση του Χορτιάτη), και σε συνθήκες που να μην αναγνωρίζονται από αυτό. Το ραντάρ.
Πράγματι, έτσι έγινε, τα αεροπλάνα το πέτυχαν, πετώντας χαμηλά και μέσα από τις πλαγιές του Ίταμου, ο οποίος όμως εκείνη την ημέρα, καλυπτόμενος από πηχτά και πυκνά σύννεφα ομίχλης, δεν στάθηκε και τόσο φιλικός με τα «ατσάλινα πουλιά», τα παλικάρια που ήταν μέσα τους, τους: Άρη Μαρτάκη, και Περικλή Κουβεντάρα και Γιώργο Χουσελά.
Τρεις Έλληνες αετοί, που η καταγωγή τους δεν ήταν από τη Χαλκιδική, αλλά έμελλε η γη της, να είναι η αιώνια κατοικία τους.
Στο μνημείο που στήθηκε με έξοδα του «Παγχαλκιδικού» Συλλόγου και πάνω στην επαρχιακή οδό «Βουρβουρούς - Σάρτης» στη θέση «Ζωγραφίτικο», βρήκαν τόπο και οι άλλοι ήρωες, αεροπόροι της Χαλκιδικής που έπεσαν μαχόμενοι για τα πάτρια και τα ιερά, οι:
1. Ανθυποσμηναγός Γεώργιος Δαραβίγγας από την Σίβηρι. Μετά την αποφοίτησή του από τη σχολή εφέδρων αξιωματικών πεζικού της Σύρου, το 1940, μετατάχθηκε στην αεροπορία ως έφεδρος αρχισμηνίας πολυβολητής-βομβαρδιστής.
Στις 15 Νοεμβρίου 1940, κατά την διάρκεια αποστολής βομβαρδισμού εχθρικών στόχων στην Αλβανία, εξαφανίσθηκε με αεροσκάφος «Φάιρεϊ Μπατλ» στο οποίο επέβαινε ως παρατηρητής.
Αργότερα βρέθηκε νεκρός στο όρος Εβάν, μαζί με τον χειριστή του αεροσκάφους Επισμηνία Φ. Αρνίδη.
2. Ανθυποσμηναγός Χριστόδουλος Φιλιππίδης από την Νικήτη. Το 1940 μετατάχθηκε από τον στρατό στην Αεροπορία ως έφεδρος αρχισμηνίας πολυβολητής-βομβαρδιστής.
Σκοτώθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1940, κατά την διάρκεια αποστολής βομβαρδισμού στην Περιοχή Πόγραδετς-Λυν-Ελμπασάν, με αεροσκάφος «Μπλέντχαϊμ» της 32ας Μοίρας βομβαρδισμού.
3. Ανθυποσμηναγός Αστέριος Λιάπης απο τη Φούρκα. Το 1940 μετατάχθηκε στην αεροπορία ως έφεδρος ανθυπασπιστής πεζικού.
Και σκοτώθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1940, ενώ εκτελούσε αποστολή βομβαρδισμού στην Περιοχή Πόγραδετς-Λυν-Ελμπασάν, με αεροσκάφος «Μπλέντχαϊμ» της 32ας Μοίρας βομβαρδισμού.
4. Αρχισμηνίας Παναγιώτης Παπανικολάου από την Φούρκα. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Ελληνοϊταλικού Πολέμου το 1940-1941 και επιβίωσε. Όμως, η τύχη του επιφύλασσε άλλο ηρωικό τέλος, όταν την 1η Οκτωβρίου 1942, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς εισβολείς στην περιοχή της Μίκρας Θεσσαλονίκης, αφού καταδικάσθηκε πριν σε θάνατο από γερμανικό Στρατοδικείο.
Και οι:
1. Γεώργιος Μουρμουρής Σμηναγός από την Κασσάνδρα. Απεφοίτησε από την Σχολή Ικάρων τον Οκτώβριο του 1962 με τον βαθμό του ανθυποσμηναγού.
Σκοτώθηκε στις 7 Αυγούστου 1970, όταν το αεροσκάφος του F5A της 337 Μοίρας Αναχαιτίσεως Ημέρας, κατά τη διάρκεια διατεταγμένης νυκτερινής αποστολής, κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή της Σκύρου.
2. Ιωάννης Χατζούδης, Υποσμηναγός καταγωγή από την Γαλάτιστα. Απεφοίτησε από την Σχολή Ικάρων το 2001, και υπηρέτησε σε μοίρα πολεμικών αεροσκαφών «Μιράζ 2000».
Λίγο αργότερα τοποθετήθηκε σε μοίρα αεροσκαφών «Καναντέρ CL-415», με αποστολή αεροπυροσβέσεις.
Σκοτώθηκε στις 23 Ιουλίου του 2007, σε τοποθεσία της επαρχιακής οδού Στείρων-Παλαιοποτάμου στη νότια Εύβοια, κατά τη διάρκεια διατεταγμένης αποστολής.
Στη μικρή δεξίωση-γεύμα που δόθηκε προς τιμήν των επισήμων αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας και των πολιτικών σε κοσμική ταβέρνα της Νικήτης, ρωτήσαμε τον Σμήναρχο Παναγιώτη Καλημέρη, Διοικητή της 350 Πτέρυγος Κατευθυνομένων Βλημάτων (350 ΠΚΒ):
Σμήναρχε… Οργιάζουν αμερικανικές φήμες στο διαδίκτυο ότι τα Ελληνικά αεροσκάφη, δεν σηκώνονται πλέον να αναχαιτίσουν τα Τουρκικά…
-Δεν είναι σωστές αυτές οι φήμες, και δεν έχουν ίχνος αληθείας…
Πριν λίγες μέρες Γερμανοί κατάσκοποι καμουφλαρισμένοι τον μανδύα του Ευρωπαϊκού Επιτρόπου, πέρασαν τις ορθάνοιχτες πύλες του ΥΠΕΘΑ και το έκαναν φύλλο και φτερό! Εν απουσία και του Έλληνα (λιποτάκτη), Υπουργού Εθνικής Αμύνης…
-Δεν γνωρίζω το περιστατικό καθόλου…
Θα μπορούσαν με την ίδια ευκολία, και τα ίδια προσχήματα αυτοί οι κατάσκοποι, να μπουκάρουν κάποια άλλη στιγμή, και μέσα στο ίδιο το «Πεντάγωνο»;
-Ας προσπαθήσουν… Κι αυτοί και οποιοσδήποτε άλλος…
Παρά την συνεχή βροχή καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδηλώσεως, ΟΥΔΕΙΣ το κούνησε ρούπι, από τη θέση του!
Τελετάρχης και ψυχή της εκδηλώσεως, ο οποίος εξεφώνησε και τον πανηγυρικό της ημέρας, ο Νίκος Παπαδημητρίου υποπτέραρχος ε.α. Χειριστής Ιπτάμενος.
Το «Χ.Δ.», (και το «Χ»), όπως από τον πρώτο χρόνο της γιορτής, ήταν εκεί και κατέγραψε για σας, στιγμή προς στιγμή, όλα τα τεκταινόμενα και τα συμβάντα.
<Χ.Δ.>
Και κάτι από την «111 ΠΜ»… Ιστορίες καθημερινής τρέλας… Εποχής 1968.
Έφοδος του ΣΑΠ (Σμηναγού Ασφαλείας Πτέρυγος), σε νυχτερινή σκοπιά κοντά στην 341 Μοίρα.
-Σμηναγός Ασφαλείας Ραζής. Σκοπέ, έρχομαι εκ δεξιών σου… Πρόσεχε!.. Έχω γυναίκα και παιδιά!..
Ο Σμηναγός Ραζής, ήταν ένα καλοκάγαθο ανθρωπάκι με μια αστεία κοιλίτσα, και διοικητής Μοίρας Μεταφορών της 111 Πτέρυγος Μάχης. Στις τάξεις του είχε έναν απείθαρχο «Πι-φιτζή» (Ποινικές Φυλακές) οδηγό, τον Χαρτοπάκη, για τον οποίο έκανε τα πάντα, ο καλός Σμηναγός να τον απολύσει του Σώματος της Αεροπορίας, αλλά ο Χαρτοπάκης δεν χαμπάριαζε, και δεν τον βοηθούσε καθόλου! Έβγαινε με την «Καναδέζα» για ψώνια στο Βόλο ή την Αγχίαλο ή τον Αλμυρό, και τον γυρνούσε τον Αερονομείο στη μονάδα, από τον… Πειραιά!
Μια μέρα, ένας άλλος Σμηναγός Ασφαλείας Πτέρυγος… Ένα καθίκι.. Άλλαζε τον αδόξαστο τη σμηνηταρία στο καψόνι μεσημεριάτικα, πριν το φαγητό στα μαγειρεία. Δεν τους έβαζε μέσα να φαν. Κι ο Χαρτοπάκης αποφάσισε να τον συνδράμει στο έργο του, να τον βοηθήσει να το κάνει καλύτερα.
Πήγε κοντά του, στην πόρτα που στέκονταν ο Σμηναγός, έκανε το καψώνι του στους άντρες, κι άρχισε να δίνει κι αυτός τα παραγγέλματα όπως εκείνος, στα πιθηκάκια που από κάτω χόρευαν, έκαναν πηδηματάκια.
-Εν-δυο, κάτω!.. Εν-δυο, κάτω!..
Οπότε ο Σμηναγός, τον πήρε είδηση κάποια στιγμή από πάνω του, γυρίζει απότομα και του λέει αυστηρά. Τον έφτανε μέχρι το ώμο.
-Και ποιος είσαι συ ρε αλήτη που δίνεις παραγγέλματα; Φυγ’ από μπροστά μου γρήγορα… Θα σου ρίξω 10 μέρες φυλακή!..
Ο Χαρτοπάκης τον πιάνει από τον ώμο και του λέει χαμογελαστά.
-Αν μου τις κάνεις 100… Θα σου δώκω ένα ποδήλατο!.. Και μπαίνει μέσα στα μαγειρεία.
Έτσι, μπόρεσε κι έφαγε μεσημεριανό φαγητό εκείνη τη μέρα, και όλη η άλλη, η ταλαίπωρη σμηνηταρία!..
