Διαστάσεις επιδημίας αρχίζουν να παίρνουν στα Σανά Χαλκιδικής τα τροχαία ατυχήματα με μηχανάκια, και οι Έλληνες θεοί ας βάλουν το χέρι τους, αφού ο Εβραίος της Εβραιοχριστιανικής μασονίας, μάλλον δε δίνει δυάρα για μας, ή λόγω κακίας του -και αν υπάρχει- μας στέλνει τις «10 πληγές του Φαραώ», τις οποίες ποτέ δεν ξέχασε, ως εκδικητικό μέσον, κατά όλων ημών των θνητών!
Έτσι, πασχαλιάτικα, βαίνουμε ολοταχώς στο μικρό χωριό προς μία άλλη τραγωδία, αφού ο 24χρονος Α.Ι.Π. που βρίσκεται στο ΑΧΕΠΑ από προχθές διασωληνομένος και ύστερα από πτώση που ο ίδιος προκάλεσε οδηγόντας το μηχανάκι του, αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, θεωρείται για τους γιατρούς που τον φροντίζουν, σχεδόν κλινικά νεκρός.
Είναι το 5ο θύμα από πτώση μηχανής ή μοτό στα Σανά, τα τελευταία τέσσερα, από το 1990 και μετά.
Από Δελτίο Τύπου της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης στις 7/4/2010
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΣΤΟ ΝΟΜΑΡΧΗ Π. ΨΩΜΙΑΔΗ
Τον Πρόεδρο του Ελληνογερμανικού Φόρουμ του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας Ευάγγελο Κατσαβέλη, συνοδευόμενο από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας του Βερολίνου Αχιλλέα Λύκο, δέχθηκε ο Νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης χθες το απόγευμα στο γραφείο του στη Νομαρχία.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης συζητήθηκαν θέματα της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας, καθώς και ζητήματα που απασχολούν την ελληνική ομογένεια του Βερολίνου, με ιδιαίτερη αναφορά στην πρόθεση της ελληνικής κοινότητας, να αγοράσει από το γερμανικό κράτος το κτίριο του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου, όπου στεγάζεται η κοινότητα, το ελληνικό νηπιαγωγείο και 19 ακόμη σύλλογοι.
Πρόταση του «Χ.Δ.»:
Κάθε Έλληνας που συνεργάζεται, συζητάει, συνδιαλέγετε, ή παρακάθεται σε γεύμα, εθιμοτυπικό ή εργασίας, με οποιονδήποτε έχει την Γερμανική ιθαγένεια ή υπηκοότητα, να θεωρείται εξ’ ορισμού «Δοσίλογος», Προδότης, και φίλος των «Νεοναζί Τρωγλοδυτών της Χοντροκώλας Αγγέλας».
ΣΚΟΥΖΟΥΝ, ΩΡΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΓΑΝΑΚΤΟΥΝ!..
Του πολίτη Παναγιώτη Παπαγαρυφάλλου
Σκούζουν, ωρύονται και αγανακτούν -πολύ καθυστερημένα- πολλοί ψηφοφόροι και μη του ΠΑΣΟΚ αναρωτώμενοι: Μ’ αυτά τα οικονομικά, εξοντωτικά οικονομικά μέτρα, τι σκατά αντιπροσωπεύει ιδεολογικά το «κίνημα»;
Δυστυχώς, και γι’ αυτούς και για όσους δεν το ψήφισαν ποτέ, και για την Ελλάδα, το ερώτημα ετέθη πολύ καθυστερημένα: Είχαν τόσα και τόσα χρόνια μπροστά τους -με λίγη σκέψη και λίγη κρίση- να διαπιστώσουν ότι ήταν ένα μεγάλο τίποτα.
Όταν το 1996, ο «καταλληλότερος» Κ. Σημίτης ανέβαινε τα σκαλοπάτια του Μεγάρου Μαξίμου, ο γράφων έκανε ετούτη τη θλιβερή πρόβλεψη, γράφοντας:
«Ό,τι δεν μπόρεσαν οι Γερμανοί με την Γκεστάμπο και τα «Στούκας», το κάνουν τώρα με το... νέο Έλληνα πρωθυπουργό, τον οποίο οι ξένοι εμφανίζουν ως νέο Μεσσία. Πρόκειται για το πιο μεγάλο και πιο επικίνδυνο εθνικό έγκλημα, γιατί η κονιορτοποίηση και η άλωση της ψυχής του λαού, οδηγεί ευθέως, στον εθνικό θάνατο».
Συνεχίζοντας και φιλοτεχνώντας την «ιδεολογία» του «κινήματος» έγραφα:
«Έχουμε, λοιπόν, απτό το αποκρουστικό παπανδρεϊκό σχήμα: προσωπολατρεία + αυθαιρεσία + χυδαιότητα + ανυπαρξία ή ατροφία θεσμών + παντοειδή ανομία = εθνικό και ηθικό θάνατο, κοινωνικό και πολιτικό ευνουχισμό του λαού».
Προχωρώντας και αναδεικνύοντας την «ιδεολογική» του φυσιογνωμία, κατέληγα επισημαίνοντας τις διαδοχικές του μεταμορφώσεις:
«Από τον μαρξιστικό σοσιαλισμό, μεταμορφώθηκε σε σκέτο σοσιαλισμό. Και λίγο αργότερα, ασπάστηκε την κεντροαριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία, για να καταλήξει, προσεχώς, σε ιδεολογία αγνώστου τύπου, ρέπουσα μάλλον, προς τις φασίζουσες αντιλήψεις και πρακτικές» (βλ. ολόκληρο εκείνο το κείμενο, το οποίο είχε τον τίτλο: «Η χυδαιότητα ως θεσμός του πολιτικού «μας» συστήματος», στα «Πολιτικά Θέματα» της 2/2/1996 – αναδημοσιεύεται και στο έργο μου: «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», εκδ. «Ergo», Αθήνα, 2002, σελ. 351-356)».
Χαμένα λόγια, και ανώφελες διώξεις μέσα στον ορυμαγδό της χυδαίας προπαγάνδας και του διαγκωνισμού των... ιδεολόγων πάσης αποχρώσεως να κάνουν καριέρα, να τα οικονομήσουν, και να ζήσουν ζωή χαρισάμενη. Και αυτοί μεν, ξανά προς τη δόξα τραβούν, και πάλι τα οικονομούν, ενώ οι αντιστεκόμενοι, πεινούν!
Άντε ρε Έλληνες… Βάλτε επιτέλους το ταριχευμένο μυαλό σας να δουλέψει λίγο.
ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΜΑΚΟΙ…
Του Σεμπαιδήν Καραχότζα
Κάποιοι Έλληνες Πομάκοι, αλλά και ορισμένοι χριστιανοί, μάλλον βιάστηκαν να πανηγυρίσουν για τις πρόσφατες δηλώσεις της κυρίας Δραγώνα, αναφορικά με τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία για τους μουσουλμάνους της Θράκης και τη δυνατότητα εισαγωγής σ’ αυτά της πομάκικης γλώσσας, καθώς και για τα ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στα πομακοχώρια, τα οποία σύμφωνα πάντα με την ίδια, θα δώσουν επιτέλους, στους μουσουλμάνους της περιοχής μας τη δυνατότητα της επιλογής του καλύτερου, κατά την άποψή τους σχολείου για τα παιδιά τους.
Λέω ότι βιάστηκαν να πανηγυρίσουν, γιατί, ναι μεν η κυρία Δραγώνα τα είπε όλα αυτά, αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Δεν είναι μάλιστα τυχαίο ότι μετά τις δηλώσεις της, κάποιοι μειονοτικοί παράγοντες και πολιτικοί, τις θέσεις των οποίων για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης όλοι γνωρίζουμε, έχουν στήσει πάρτι, και αλωνίζουν ήδη στα χωριά της ορεινής περιοχής. Βλέπετε, ξέρουν πολύ καλά πως όλα όσα είπε η κυρία Δραγώνα, μπορεί να γίνουν πράξη μόνο υπό μια προϋπόθεση. Να τα ζητήσουν οι ίδιοι οι κάτοικοι της περιοχής, αφού η ειδική γραμματέας του υπουργείου εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων, είπε ξεκάθαρα πως για να μπει η πομάκικη γλώσσα στα νηπιαγωγεία των μουσουλμανικών οικισμών της περιοχής, και για να ιδρυθούν ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία σ’ αυτά, θα πρέπει να υπάρξει πρώτα, ανάλογο αίτημα των γονέων.
Θα γίνουν δηλαδή, όλα αυτά μόνο στα χωριά εκείνα που θα το ζητήσουν οι περισσότεροι γονείς, ενώ στα άλλα χωριά, ως δεύτερη γλώσσα στα νηπιαγωγεία, θα μπει η τουρκική, και το σχολείο τους θα είναι μόνο το μειονοτικό.
Το ερώτημα που φυσικά μπαίνει εδώ, είναι πόσοι από τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας θα τολμήσουν να ζητήσουν πομάκικη γλώσσα στο νηπιαγωγείο του χωριού τους και ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία.
Δεν είναι βέβαια και δύσκολο να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό. Δυστυχώς, ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα βρουν το θάρρος να υποβάλουν ένα τέτοιο αίτημα, και φυσικά αυτό θα απορριφτεί αμέσως, αφού θα πρέπει να ισχύσει αυτό που θα ζητήσουν οι περισσότεροι.
Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς και να αντιδράει, γιατί πολύ απλά, σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, το υπουργείο εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων, έχει πράξει το καθήκον του.
Δίνει δηλαδή τη δυνατότητα στους μουσουλμάνους να διδαχθούν τη μητρική τους γλώσσα, και να έχουν σχολεία ίδια με αυτά που έχουν και οι χριστιανοί όλης της χώρας, και όταν κάποια στιγμή οι περισσότεροι θα ζητήσουν ως δεύτερη γλώσσα στα νηπιαγωγεία την τουρκική, και σχολεία μόνο μειονοτικά, κανείς δε θα μπορεί να μιλήσει για μη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας, αφού η απάντηση του υπουργείου θα είναι «αυτό μας ζήτησαν κι αυτό τους διδάσκουμε».
Εκείνο λοιπόν που θα πρέπει να απασχολήσει τον καθένα μας, αλλά κυρίως την ίδια την πολιτεία, είναι το γιατί οι άνθρωποι αυτοί τελικά δε θα ζητήσουν ούτε πομάκικη γλώσσα στα νηπιαγωγεία, ούτε ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στα χωριά τους. Στο πρόσφατο μόνο παρελθόν αν ανατρέξει κανείς, θα δει πως αντιμετωπίστηκαν, τόσο από τους λεγόμενους προξενικούς της περιοχής, όσο και από το ελληνικό κράτος, όλοι εκείνοι που τόλμησαν να αντιδράσουν και να δηλώσουν δημόσια, πως δεν είναι και δεν επιθυμούν να είναι Τούρκοι, αλλά Έλληνες Πομάκοι μουσουλμάνοι πολίτες.
Αλήθεια, πιστεύει κανείς πως εκείνοι που τώρα θα ζητήσουν να γίνουν πράξη όλα όσα δήλωσε η κυρία Δραγώνα, θα αντιμετωπιστούν καλύτερα; Πιστεύει κανείς πως για άλλη μια φορά, οι γνωστοί άγνωστοι δε θα οργώσουν όλα τα πομακοχώρια προκειμένου με τις, έτσι κι αλλιώς, γνωστές μεθόδους τους να αποτρέψουν κάθε τέτοια κίνηση;
Μα ήδη, έχουν αρχίσει τις επισκέψεις και γιορτάζουν το γεγονός ότι ένα χρόνιο αίτημα τους θα γίνει πραγματικότητα. Η περιοχή δηλαδή, θα αποκτήσει δίγλωσσα νηπιαγωγεία, με την τουρκική φυσικά να είναι η δεύτερη διδασκόμενη γλώσσα.
Εξάλλου, σε κανέναν δεν είναι εύκολο να πιστέψει πως οι απόψεις της κυρίας Δραγώνα για τη μειονοτική εκπαίδευση, άλλαξαν έτσι ξαφνικά και ότι άρχισε να ενδιαφέρεται για την πομάκικη γλώσσα. Απλά, ξέρει ότι ελάχιστοι θα τολμήσουν να ζητήσουν κάτι τέτοιο, και στην ουσία, θα γίνει όπως άλλωστε τόσα και τόσα ακόμα, ένα χατίρι του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.
Εφόσον η κυρία Δραγώνα, αλλά και το υπόλοιπο επιτελείο του υπουργείου εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων, ενδιαφέρεται τόσο για τη σωστή μόρφωση των μουσουλμάνων της Θράκης, δε θα έπρεπε καν να αγγίξει το θέμα νηπιαγωγεία, και να τα αφήσει όπως είναι μέχρι σήμερα, δηλαδή καθαρά ελληνόφωνα.
Με το να τα κάνει δίγλωσσα, δεν έχει να προσφέρει τίποτα σ’ αυτά τα παιδιά, τα οποία από τα χρόνια του νηπιαγωγείου ακόμα, θα είναι αναγκασμένα να διδάσκονται δύο ξένες γι’ αυτά, μέχρι την ηλικία εκείνη, γλώσσες.
Άρα, από την υπόθεση αυτή κερδισμένο θα είναι το υπουργείο εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων, το οποίο θα μπορεί να λέει πως έδωσε στους Πομάκους της Θράκης τη δυνατότητα να διδαχθούν τη μητρική τους γλώσσα, αλλά οι ίδιοι το αρνήθηκαν, το τουρκικό προξενείο και οι εδώ συνεργάτες τους, που θα δουν ένα όνειρό τους να γίνεται πραγματικότητα. Να μπαίνει δηλαδή, και στα νηπιαγωγεία, η τουρκική γλώσσα. Ενώ οι μοναδικοί χαμένοι για άλλη μια φορά, θα είναι οι ίδιοι οι Πομάκοι των οποίων τα παιδιά θα διδάσκονται πολλές ξένες γι’ αυτά γλώσσες, χωρίς ωστόσο να μάθουν καμία από αυτές σωστά.
Με λίγα λόγια, με την κίνηση αυτή της κυρίας Δραγώνα, ολοκληρώνεται το έγκλημα που ακούει στο όνομα μειονοτική εκπαίδευση.
Σχόλιο του "Χ.Δ."
Οι Πομάκοι είναι αδιαμφισβήτητο αρχαιοελληνικό θρακικό φύλλο, το οποίο οι νεώτεροι κατακτητές των Βαλκανίων, και κυρίως οι Τούρκοι, ερίζουν κατά το δοκούν, και ως προς το συμφέρον παλαιών και νέων γεωπολιτικών στρατηγικών, στόχων τους. Εκμεταλλευόμενοι και το ομόθρησκο, ισλαμιστικό στοιχείο, ως έναν πολύ μεγάλο βαθμό.
Η λέξη «Πομάκος», είναι μικρή παραφθορά της Ελληνικής λέξεως «απόμαχος» (βετεράνος πολέμου δηλαδή, κατά τη σημερινή ορολογία), πράγμα που δηλώνει απολύτως, και την επιστροφή τους στα πάτρια, την επιστροφή των Αγριάνων, μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την επικράτηση των Διαδόχων του.
Υπάρχουν ανθρωπολογικά στοιχεία και μελέτες αδιάσειστες περί της καταγωγής και μετεξελίξεως της ονομασίας των Αγριάνων σε Πομάκους, τις οποίες δεν μπορούμε να απαριθμήσουμε εδώ.
Όλες οι άλλες εκδοχές και ετυμολογίες της λέξεως πρέπει να απαλειφθούν, να εγκαταλειφθούν, και γιατί είναι πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά και γιατί, απώτερο σκοπό έχουν, να αποκόψουν αυτή την αρχέγονη και περήφανη φυλή, από την ίδια την ιστορία της, την καταγωγή της.
Απόμαχος, α-πόμαχ-ος, πόμαχ, πόμακ, Πομάκος. Και,
Apomachos, a-pomach-os, pomach, Pomac
Οι ετυμολογίες που δίνονται για τη λέξη περί βουλγαρικής καταγωγής, είναι αστείες, αφού και σε αρκετά λεξικά τους οι Βούλγαροι, συνηγορούν υπέρ της ερμηνείας της λέξεως, «απόμαχος».
