Έξελαντ!.. Ο Πουστράκος που δεν άφησε ξενοδοχείο για ξενοδοχείο του Εξωτερικού… απήδηχτο, κατά ξευτέλισε και τον Φλούφλη γκόμενό του διεθνώς, προσχώρησε στο στρατόπεδο των Προδοτών!.. Ξεκαθαρίζοντας έτσι, από μόνο του το Τοπίο!..
<Χ.Δ.>
Ποιος θα πει στον Πάριο, ότι ΟΛΑ έχουν ένα τέλος, και δεν εξουσιοδοτείται από πουθενά και ζωντανά, να καταταλαιπωρεί τα ώτα μας και την όρασή μας; Πρέπει να καταλάβει επίσης, ότι μας άφησε παρακαταθήκη τους δίσκους του, υπάρχει η φωνή του, δεν χρειάζεται να την… επιδεικνύει! Η Μαρία Κάλας το είχε αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα, αποσύρθηκε αξιοπρεπώς, όταν η φωνή της την είχε εγκαταλείψει!..
Έχει πεθάνει κόσμος και κοσμάκης από γρίπες, όχι γρίπη στην Ελλάδα, και αυτοί, χωρίς να έχουν ούτε ένα σοβαρό κρούσμα ακόμα, μας τρέλαναν στη μπούρδα και την τρομοϋστερία για τη… φανταστική γρίπη! Έκλεισαν και τα σχολεία!.. Μιλάμε για πολύ μαζόχους, ή για πολύ κάλο στον εγκέφαλο… "Αδέρφια μου αλήτες σκυλιά"!..
50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
«ΓΙΑΤΙ ΣΙΝΕΜΑ, ΤΩΡΑ;»
17 Νοεμβρίου 2009
«Μάστερκλας» ΑΛΕΞΑΝΤΡ(ΟΣ) ΝΤΕΠΛΑ(Σ)
Η σημασία και ο ρόλος της μουσικής επένδυσης στις κινηματογραφικές ταινίες, η σπουδαιότητα της συνεργασίας μεταξύ σκηνοθέτη και μουσικοσυνθέτη αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος αντιλαμβάνεται το σινεμά και τη μουσική, ήταν ορισμένες από τις ενδιαφέρουσες θεματικές που ανέπτυξε ο πολυβραβευμένος διεθνούς φήμης μουσικοσυνθέτης Αλεξάντρ Ντεπλά στο masterclass που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15 Νοεμβρίου στην κατάμεστη αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, στο πλαίσιο του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Το μάστερκλας, το οποίο συντόνισε ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Γιώργος Κρασσακόπουλος, ξεκίνησε με μια αναφορά στην αφετηρία της καλλιτεχνικής πορείας του Αλεξάντρ Ντεπλά και το πόσο σημαντική επίδραση άσκησαν επάνω του οι ταινίες που παρακολουθούσε. «Ποτέ δεν είχα αμφιβολία ότι ήθελα να συνθέσω μουσική για τον κινηματογράφο. Ήμουν μαγεμένος από τις κινούμενες εικόνες, αλλά στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω πόσο σημαντική είναι η χρήση της μουσικής στην εξέλιξη μιας ταινίας», επεσήμανε ο καταξιωμένος μουσικοσυνθέτης. Ο κ. Ντεπλά τόνισε ότι ακόμη και σήμερα, έπειτα από δεκάδες ταινίες για τις οποίες έχει γράψει μουσική, αισθάνεται το ίδιο ενθουσιασμένος όταν αναλαμβάνει μια καινούργια κινηματογραφική πρόσκληση. «Πιστεύω ότι χρειάζεται να υπάρχει ο ενθουσιασμός, έστω και υπερβολικός, όπως είναι ο δικός μου. Όταν βλέπω ένα νέο σενάριο, όταν συναντώ έναν σκηνοθέτη νιώθω σαν να είμαι ερωτευμένος για πρώτη φορά», πρόσθεσε. Στην ερώτηση για το πώς αισθάνεται όταν συνεργάζεται με διάσημους κινηματογραφικούς αστέρες του Χόλιγουντ, ο Αλεξάντρ Ντεπλά παραδέχτηκε ότι νιώθει αμήχανος και ντροπαλός. «Την πρώτη φορά που συνάντησα τον Τζον Γουίλιαμς ένιωσα σαν να ήμουν 12 χρονών. Είναι ένας από τους τελευταίους “δεινόσαυρους” του παλιού Χόλιγουντ. Επίσης, είναι απίθανο να κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι, για παράδειγμα, με τον Τζακ Νίκολσον και τον Στίβεν Σπιλμπεργκ. Σήμερα νιώθω λίγο καλύτερα, αλλά παρόλα αυτά έχω άγχος», σημείωσε.
Στη συνέχεια της συζήτησης, ο Αλεξάντρ Ντεπλά τόνισε ότι ο πειραματισμός για έναν καλλιτέχνη, ο «κίνδυνος» στον οποίο θέτει τον ίδιο του τον εαυτό, είναι ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη του. Εξίσου σημαντικό στοιχείο, όπως επεσήμανε, είναι η καλή συνεργασία με τον σκηνοθέτη, έτσι ώστε ο συνθέτης να νιώσει ελεύθερος να δημιουργήσει: «Όταν επιτευχθεί το καλλιτεχνικό δέσιμο με τον σκηνοθέτη, τότε ο συνθέτης βρίσκει τη ‘’φωνή’’ του και το στυλ που ταιριάζει με το ύφος της ταινίας. Πιστεύω ότι η ευρωπαϊκή μου ευαισθησία προσθέτει αρκετά στοιχεία στο ύφος της μουσικής που γράφω για τις ταινίες. Επιπλέον, η σχέση εμπιστοσύνης, όπως αυτή που έχω αναπτύξει με τον Ζακ Οντιάρ, μου δίνει μια ελευθερία πειραματισμού».
Σχολιάζοντας τη μουσική της ταινίας « Πάνω στα χείλη μου» του Ζακ Οντιάρ - έπειτα από την προβολή στο πλαίσιο του μάστερκλας ενός ολιγόλεπτου αποσπάσματος του φιλμ - ο μουσικοσυνθέτης τόνισε ότι στη συγκεκριμένη ταινία έγινε προσπάθεια να συνδυαστούν δύο διαφορετικές αποχρώσεις συναισθημάτων σε μια μουσική και πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Η μουσική αλλάζει, μοιάζει με χαμαιλέοντα, καθώς γράφτηκε για να αποτυπώσει δύο είδη συναισθημάτων, το σασπένς και τον έρωτα, κάτι που είναι εμφανές ήδη από την πρώτη σεκάνς».
Αναφερόμενος στις διαφορές μεταξύ του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού κινηματογράφου από μουσική άποψη, ο κ. Ντεπλά τόνισε τα εξής: «Στην Αμερική η μουσική ακολουθεί τη δράση της ταινίας, ενώ στο ευρωπαϊκό σινεμά μουσικοσυνθέτες, όπως π.χ. ο Μορίς Ζαρ, προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια γενικότερη ατμόσφαιρα μέσα στην ταινία, επιχείρησαν να πουν αυτό που βρίσκεται εκτός πλάνου, αυτό που υπάρχει στο μυαλό των χαρακτήρων».
Σε ερώτηση του κοινού για τους σκηνοθέτες που προτιμούν ηλεκτρονική μουσική ή ήδη ηχογραφημένα τραγούδια για τις ταινίες τους, όπως κάνει για παράδειγμα ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Αλεξάντρ Ντεπλά σημείωσε ότι κάθε σκηνοθέτης είναι ελεύθερος να επιλέξει το είδος της μουσικής που θα χρησιμοποιήσει στις ταινίες του. «Μερικοί σκηνοθέτες δεν θέλουν να συνεργαστούν με έναν μουσικοσυνθέτη διότι φοβούνται ότι εκείνος θα κλέψει κάτι από την ταινία τους, πράγμα που θεωρώ ανόητο. Από την άλλη μεριά, αυτό που κάνει ο Ταραντίνο, δηλαδή το να ‘’ντύνει’’ τις ταινίες του με επιτυχημένα μουσικά κομμάτια είναι σαφώς αποτελεσματικό για τον ίδιο», σημείωσε χαρακτηριστικά ο κ. Ντεπλά. Πρόσθεσε, επίσης, ότι ο ίδιος επιδιώκει η μουσική που θα γράψει να μην παρεμβαίνει στη συνοχή μιας ταινίας ή να χειραγωγεί τον θεατή, αντιθέτως, όπως είπε, επιδίωξή του είναι να καθοδηγεί το συναίσθημα.
Απαντώντας σε ερώτηση του κοινού για το εάν θα έγραφε ποτέ μουσική πριν τα γυρίσματα μιας ταινίας, ο κ. Ντεπλά εξήγησε: «Μου αρέσουν οι κινούμενες εικόνες, οι ηθοποιοί, η δράση, η φωτογραφία. Είναι δύσκολο να γράψω μουσική χωρίς να δω πρώτα μια ταινία. Ο κινηματογράφος δεν είναι λογοτεχνία, έτσι ώστε να γράψω μουσική με βάση το σενάριο. Για παράδειγμα, ο Ένιο Μορικόνε και ο Σέρτζιο Λεόνε ήταν δύο καλλιτέχνες της ίδιας γενιάς και συνεργάζονταν μαζί, με αποτέλεσμα ο Μορικόνε να γράφει τη μουσική πριν από τα γυρίσματα της ταινίας. Αυτή η περίπτωση, όμως, ήταν μοναδική. Μου είναι δύσκολο να θυμηθώ παραδείγματα παρόμοιας τεχνικής από το νεότερο κινηματογράφο».
Με αφορμή την προβολή ενός ολιγόλεπτου αποσπάσματος από την ταινία Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι του Πίτερ Γουέμπερ, στην οποία ο Αλεξάντρ Ντεπλά έχει γράψει την μουσική, ο μουσικοσυνθέτης σημείωσε ότι η συγκεκριμένη σύνθεσή του στηρίζονταν στη χρήση «απαλών» οργάνων, όπως το φλάουτο και η βιόλα, προκειμένου να ταιριάζουν με την περίοδο του 17ου αιώνα στην οποία διαδραματίζεται το φιλμ. Τόνισε, επίσης, ότι το σημαντικό για έναν συνθέτη που γράφει μουσική για τον κινηματογράφο είναι ότι πρέπει να γνωρίζει πότε να χρησιμοποιεί ένα όργανο και πότε μια ορχήστρα. «Σε μια σκηνή της ταινίας Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον ακουγόταν μια άρπα και το αποτέλεσμα ήταν θαυμάσιο. Ωστόσο, εάν είχαμε μόνο μια άρπα σε όλη την ταινία τότε θα είχαμε πρόβλημα», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Ο Αλεξάντρ Ντεπλά αποκάλυψε στο κοινό ότι δεν έχει κλάψει ποτέ του κατά τη διάρκεια της σύνθεσης ενός μουσικού κομματιού. Αντίθετα, ο ενθουσιασμός και η εγρήγορση, όπως είπε, είναι τα συναισθήματα που τον κατακλύζουν. Παραδέχτηκε ακόμη ότι δεν βλέπει πάνω από μια φορά τις ταινίες για τις οποίες έχει γράψει τη μουσική, καθώς και ότι δεν επαναλαμβάνει ποτέ τα μουσικά κομμάτια που συνθέτει για ένα φιλμ σε κάποιο άλλο.
Σχολιάζοντας την ταινία Η γέννηση του Τζόναθαν Γκλέιζερ, ο βραβευμένος μουσικοσυνθέτης σημείωσε ότι συνεργάστηκε με τον κινηματογραφιστή επί 48 ώρες, προκειμένου να βρουν την κατάλληλη μουσική. Τη λύση έδωσε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο οποίος του είπε ότι η ταινία είναι ένα παραμύθι. «Φαντάστηκα τότε ότι η πρωταγωνίστρια Νικόλ Κίντμαν είναι η πριγκίπισσα που έχασε τον πρίγκιπα της, πήγα στο πιάνο και βρήκαμε τη μουσική που θυμίζει το παραμύθι κινουμένων σχεδίων Φαντασία», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Ντεπλά και έπαιξε στο πιάνο για το κοινό ορισμένα χαρακτηριστικά μουσικά αποσπάσματα του φιλμ.
Ερωτώμενος σχετικά με το από πού πηγάζει η ενέργεια και η ευρηματικότητά του προκειμένου να γράφει συνεχώς νέα μουσικά κομμάτια, ο κ. Ντεπλά τόνισε ότι δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη μεθοδολογία και συμπλήρωσε: «Είδα ένα βράδυ την ταινία Συριάνα» στο Λος Άντζελες και την επόμενη ημέρα πετούσα για Γαλλία. Μέσα στο αεροπλάνο βρήκα το μουσικό θέμα της. Αλλά δεν είναι πάντα έτσι. Περνάω ατελείωτες ώρες προσπαθώντας να σκεφτώ τη μουσική που ταιριάζει σε μια εικόνα. Είναι σαν να... μαγειρεύεις μακαρόνια - όταν τα πετάξεις στον τοίχο και κολλήσουν ξέρεις ότι πέτυχαν. Έτσι είναι και με τη μουσική, όταν είσαι σίγουρος ότι “κολλάει” στην εικόνα», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Στο τέλος του μάστερκλας, ο Αλεξάντρ Ντεπλά αποκάλυψε στο κοινό ότι θα ήθελε να γράψει μουσική για ελληνικές ταινίες, ωστόσο ακόμη δεν του έχει ζητηθεί συνεργασία από έλληνες σκηνοθέτες.
To Γ.Τ. του «ΦΚΘ»
[Σ.Σ.<Χ.Δ>: Ο Αλέξαντρ(ος) Ντέμπλα(ς) ή Ντεμπλά(ς), είναι από μητέρα Ελληνίδα Βολιώτισσα, και πατέρα Γάλλο. Στο Δήμο Τορώνης έχουμε Δήμαρχο έναν Κυπαρίση Ντέμπλα... Θα μου πείτε ακόμα, τι σχέση μπορεί να έχει ο Ντεμπλά(ς), με το αρχαιολογικό μουσείο Θεσσαλονίκης; Έλα, ντε!.. Μήπως ξέρω κι εγώ; ]
Τα χθεσινά εγκαίνια του «Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης», δεν ήταν τα αναμενόμενα. Να ξεκινήσουμε πρώτα από την αίθουσα του κινηματογράφου «Ολύμπιον» (οθόνη του… 1821), η οποία δεν είναι η πρέπουσα, υστερεί και σε όλα τα άλλα, πέραν της οθόνης, ιδίως, για τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Όπως ήταν τα φετινά επετειακά(;) εγκαίνια. Ακόμα περισσότερο, όταν αυτά έχουν να κάνουν και με τον κόσμο του θεάματος.
Στα φετινά εγκαίνια του επετειακού «50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης», γιορτή μισού αιώνα ζωής, ίσως σε μια ακραία περίπτωση, αυτά θα έπρεπε να γιορταστούν ή να γίνουν, στον υπαίθριο χώρο γύρω από το Λευκό Πύργο, το σύμβολο της πόλεως. Αφού κάποιο φιλόδοξο πρόγραμμα του ίδιου του Φεστιβάλ, το έβγαλε φέτος και στους δρόμους της Θεσσαλονίκης!
Εκεί, ο απέραντος ουρανός και η θάλασσα με τα πολυμέσα που διαθέτουμε, αντί της περιορισμένης σε έκταση προσόψεως του κτιρίου του «Ολύμπιον», θα μπορούσαν να προβάλουν και να στείλουν το μήνυμα του φεστιβάλ συμβολικά, στα πέρατα της οικουμένης.
Όλα αυτά όμως δεν έγιναν, και ο κόσμος που κάθε χρόνο συνωστίζεται και έξω από την αίθουσα του κινηματοθεάτρου, ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ μέσα, μια και οι αριθμημένες θέσεις της πλατείας δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν στην ουσία, ούτε την προσέλευση των επισήμων. Ή των ξένων κινηματογραφιστών που συμμετέχουν στο φεστιβάλ. Ο υπουργός εθνικής Αμύνης κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, παρακολούθησε την έναρξη του Φεστιβάλ στην τελευταία σειρά των καθισμάτων, ακριβώς πίσω μου. Εγώ καθόμουν στην προτελευταία.
Η αίθουσα του «Ολυμπίου», θα έπρεπε να ήταν σε έκταση τουλάχιστον τριπλάσια, για να λέγαμε χθες ότι είχαμε πραγματικά επετειακά εγκαίνια, και μέσα σ’ αυτήν, δεν μπορούμε να φανταστούμε από τα δρώμενα, τι θα μπορούσε να είχε αφαιρεθεί, και τι να προστεθεί;
Αυτό που θα μπορούσε να αφαιρεθεί σίγουρα, θα ήταν οι λόγοι και οι παρουσίες στο «Βήμα» των εγκαινίων των διαφόρων, οι οποίες παρουσίες ΟΛΕΣ, χθες, τα έκαναν μαντάρα! Για να μην γράψουμε σκατά!
Στο βήμα επρυτάνευσε η μπούρδα, η αερολογία, τα συντακτικά και λεκτικά λάθη, τα σαρδάμ, τα αχταρμά αρλουμποφράγκικα με τα κορακίστικα νεοελληνικά της μαγκιάς και του «βασικά, ρε παιδί μου», έδιναν και έπαιρναν, προς μεγάλην τέρψην των θαμώνων της αιθούσης, και όταν αυτά, επί τέλους, τέλειωσαν, ένας βαθύς αναστεναγμός ανακουφίσεως βγήκε από τα στόματα όλων, και έφτασε ιαχή μέχρι το ταβάνι!
Αν γράφαμε ότι στα πιο φρικτά εγκαίνια (και μάλιστα επετειακά), το μπάχαλο και η επιλογή της στιγμής ήταν το σήμα κατατεθέν, δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή, και μάλιστα τούτο, λίαν επιεικώς όπως είπαμε και στον τίτλο μας!
Κρίμα, γιατί σε όλα αυτά τα φιλότιμα παιδιά που εργάζονται αφιλοκερδώς κάθε χρόνο ως εθελοντές, και βγάζουν απ’ τη λάσπη το Φεστιβάλ, να μην υπάρχει, ή να μην υπήρχε κάποιος, να τα συντονίσει!
Και τους συναδέλφους φωτογράφους, να μην μπορεί να βάλει σε τάξη κανείς, δικαιολογημένοι εν μέρει λόγω του χώρου αυτοί, να φωτογραφίζουν χθες (Παρασκευή), ο ένας πατείς με πατώ σε τους κάλους του αλουνού στη στρίμωξη, τις προσωπικότητες της πρώτης σειράς των καθισμάτων, από αποστάσεως… πενήντα εκατοστών! Κινηματογραφικά, γκροπλάν!
Όλα αυτά, τα μετρίασε κάπως το τρισδιάστατο και υπέροχο φιλμάκι για τα «50 χρόνια» του Φεστιβάλ που προβλήθηκε πριν από την έναρξη της ταινίας, και αυτό όμως, λόγω του ακαταλλήλου της αιθούσης και της οθόνης, χάθηκε ή απέδωσε σχετικά μικρό μέρος από αυτό που μπορούσε, και ήταν σε θέση να αποδώσει.
«ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ» (Σόουλ Κίτσεν)
Την αποζημίωση όλων των κακών της βραδιάς των εγκαινίων του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που διαδραματίστηκαν χθες, στην κεντρική αίθουσα του κινηματογράφου «Ολύμπιον», στους θεατές, έδωσε η εναρκτήρια προβολή της ταινίας «Σόουλ Κίτσεν» (Κουζίνα της Ψυχής), του Γερμανότουρκου σκηνοθέτη Φετίχ Ακίμ.
Για να ήμαστε ειλικρινείς, πριν δούμε την ταινία βρεθήκαμε αρκετά μουδιασμένοι και προβληματισμένοι, περί της επιλογής της, ως εναρκτηρίας του Φεστιβάλ, τραγικό λάθος όμως γιατί, η ταινία, αν και από Γερμανότουρκο, και δη νεαρό σκηνοθέτη, όχι Έλληνα, με λίγες γραμμές, θα λέγαμε, κατέγραψε και πρόβαλε αριστοτεχνικά, τόσα ωραία ελληνικά στοιχεία και γνήσια, όσα κανείς των Ελλήνων σκηνοθετών, ή ελάχιστοι, μπόρεσαν να καταγράψουν έως τώρα στον σύγχρονο διεθνή κινηματογράφο.
Μετά το φιλμ του Τζόελ Ζουίκ «Ο μεγάλος χοντρός Ελληνικός γάμος μου» σε σενάριο της Νίας Βαρντάλος. Και τον «Γκρέκο» του Γιάννη Σμαραγδή, η «Σόουλ Κίτσεν» του Φετίχ Ακίμ σε σενάριο του ιδίου και του πρωταγωνιστή της ταινίας Αδάμ Μπουσδούκου, είναι μια ταινία η οποία απευθύνεται σε ένα παγκόσμιο κινηματογραφόφιλο κοινό, το οποίο δεν εξετάζει τη χώρα παραγωγής ή τις ρίζες των χαρακτήρων των πρωταγωνιστών της ταινίας, αλλά βλέπει κινηματογράφο. Αυτοί, οι κινηματογραφόφιλοι, θα μπορούσαν να είναι από παντού, η ταινία απευθύνονται σε όλους!
Εξ’ αρχής να πούμε και να σημειώσουμε με έμφαση την καταπληκτική ερμηνεία των ηθοποιών, από τον πρωταγωνιστή έως και τον τελευταίο του καστ, στους νέους ηθοποιούς αυτό πιθανώς, να καταγράφεται και ως προμήνυμα μεγάλης καριέρας, αρχή από αυτήν την ταινία.
Το φιλμ γυρισμένο στη Γερμανία (Γερμανογαλλική συμπαραγωγή), πραγματεύεται τις περιπέτειες ενός φτωχού νεαρού εμιγκρέ Γερμανοέλληνα εστιάτορα, να τα βγάλει πέρα επαγγελματικά στο δύσκολο χώρο του, το μπάχαλο σ’ αυτή την προσπάθεια αρχίζει να γίνεται, όταν εμπλέκεται η μαγκιά του νεαρού Έλληνα άντρακλα να σηκώσει ένα πλυντήριο μόνος του, η γεύση, η καρδιά, το συναίσθημα και… η γερμανική Εφορεία! Σε μια τέτοια σκηνοθετική «σαλάτα», και κάτω από ευρηματικούς, έως ευρηματικότατους διαλόγους, δεν μπορεί να παραχθεί τίποτα άλλο, παρά μόνον γέλιο! Ακράτητο και ασταμάτητο γέλιο! Προσωπικά είχα να γελάσω τόσο σε ελληνική και ξένη ταινία, πάρα πολλά χρόνια. Χωρίς απαραιτήτως η ταινία να είναι κωμωδία, αν και μπορεί ευχαρίστως, να χαρακτηριστεί ως τέτοια!
Ακόμα και η μουσική της ταινίας είναι ευρηματική, γίνεται τέλεια όταν παντρεύει αριστοτεχνικά τον Μάρκο Βαμβακάρη και το «Μινόρε της Αυγής» με το αργεντινέζικο τανγκό, ή μετατρέπει την ελληνική λαϊκή μουσική σε ποπ, γερμανοαμερικάνικη τζαζ.
Ένας ήχος κρυστάλλινος και μια πεντακάθαρη φωτογραφία, ανεβάζουν τα στάνταρ της ταινίας στο τέλειο!
Η ταινία απέσπασε ήδη το «Ειδικό Βραβείο Επιτροπής» του Φεστιβάλ Βενετίας 2009, και προχωρεί ακάθεκτη για τα επόμενα.
Αυτά συνέβησαν, και έτσι κατέγραψε το «Χ.Δ.», τα εγκαίνια του «50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης» (και επετειακού), χθες το βράδυ στην αίθουσα «Ολύμπιον», την κεντρική, μία από τις πολλές κινηματογραφικές αίθουσες στην πόλη -λιμάνι και αλλού- που διαθέτει ιδιοκτησία το Φεστιβάλ.
«Χ.Δ.»
