ΓΙΟΡΤΗ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ
Κάτι λιγότερο από 200 άτομα «Εθνικοί» -θα πρέπει να αρχίσουμε να συνηθίζουμε αυτή τη σκόπιμα ξεχασμένη λέξη, αφού αναγνωρίστηκε επισήμως και από την Ελληνική πολιτεία ως νέα, αλλά και πολύ παλιά θρησκεία- γιόρτασαν την Κυριακή 21 Μαρτίου κατά την αρχαιοελληνική αντίληψη, τη μεγάλη γιορτή της Εαρινής Ισημερίας, στο Ναό των Ελλήνων στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, ο οποίος είναι και προσωπικό μεράκι, ιδιοκτησία του κ. Αριστοτέλη Κακογεωργίου.
Ο ναός αποτελεί μικρογραφία των αρχαίων ελληνικών ναών, και, αν και δεν φθάνει σε αίγλη ή κάλλος τους αρχαίους εκείνους ναούς των πατέρων μας, σαν μια πρώτη αρχή, για να γίνουν και άλλοι, είναι κάτι πολύ σημαντικό.
Αρχαίος Ελληνικός ναός έχει να κτιστεί από το «Χαμαί πεσέ δαίδαλος αυλά…», από τότε δηλαδή, που ο Ιουλιανός ο Φιλόσοφος και Αυτοκράτωρ του πρώιμου Βυζαντίου, «έχασε το παιχνίδι» στην Εβραϊκή Μασονία, ντυμένη τον προβατόσχημο μανδύα του χριστιανισμού.
Της γιορτής προηγήθηκε ομιλία του Παν Εληνίου η οποία εξήγησε σε όλους το επιστημονικό μέρος όλων των ηλιοστασίων –το οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρώτοι γνώριζαν- όχι μόνον του Εαρινού, αλλά και πώς αυτά, επιδρούσαν αρμονικά και θετικά, στη ζωή και την κοινωνία των αρχαίων προγόνων μας.
Επειδή δεν υπάρχει λόγος να σας πούμε κάτι περισσότερο γι’ αυτά, θα σας αναφέρουμε μόνον τούτο.
Η Εαρινή Ισημερία είναι η αρχή της Ζωής, ή Άνοιξη, η Γέννηση, και ως τέτοια, στα παλιά χρόνια θεωρούνταν φυσιολογικά και σωστά, και η Αρχή του Έτους. Μέχρι να την καπελωθούμε ανώμαλα, όπως την καπελωθήκαμε, και να την γιορτάζουμε μ’ έναν παλιάτσο «Άγιο», ο οποίος μπαγαμπόντης, ξεγελάει και τα παιδιά όλων των χριστιανών θρησκευομένων επί της γης.
Η συνέχεια και πάλι, ήταν μια καταπληκτική, ωραιοτάτη, όσο και ευφυεστάτη ιδέα του Παν Εληνίου, ο οποίος σκηνοθέτησε τόσο απλά και τόσο λιτά, ένα καταπληκτικό δρώμενο –πολύ σωστά το ονόμασε- που θα ζήλευε ακόμα και ο φίλτατός μου μαιτρ σ’ αυτά, θεατρικός σκηνοθέτης Νίκος Παροίκος.
Με ποιήματα και κείμενα δικά του, τα οποία διάβασαν ή απήγγειλαν απλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους ζήσει, ή κάνει κάτι παρόμοιο. Τιμήθηκε η, πρόσφατα, Ημέρα της Γυναίκας, αν και κανείς από όλους όσους συμμετείχαμε στη γιορτή, δεν συμμερίζονταν το καραγκιοζλίκι αυτών των «χαζο-Ημερών». Από τον 7ο π.Χ. αιώνα, έως και τις μέρες μας. Με αναφορές σε γυναίκες του Πνεύματος και της Τέχνης, οι οποίες έγραψαν τη δική τους ιστορία, και έδωσαν το δικό τους στίγμα, στο παγκόσμιο τετράδιο της ζωής.
Στη συνέχεια, έγινε η σεμνή τελετή της Ισημερίας μπροστά από το Ναό, κάτω από έναν ανοιξιάτικο λαμπερό και ζεστό ήλιο, όπως βλέπεται και στις φωτογραφίες. Και η οποία, δεν κράτησε, όπως πάντα, παραπάνω από 15-20 λεπτά.
Το τελετουργικό και η όλη διαδικασία δεν είναι εφεύρεση κανενός τυχάρπαστου ή αλαφροΐσκιωτου, ονειροπαρμένου περί των αρχαϊκών, αλλά αποτέλεσμα μελέτης αρχαίων πηγών και αρχαίων τελετουργικών, από καταξιωμένους ιστορικούς αρχαιολόγους και ανθρώπους των τεχνών (Θανάσης Μπίντας κ.α.).
Ο «Προμηθέας Πυρφόρος» (Σύλλογος) με τα μέλη του, ο οποίος και οργανώνει αυτές τις τελετές τα τελευταία χρόνια, μας το κάνει πράξη.
Για να σας βγάλουμε από τη σύγχυση, ή την περιέργεια που ενδεχομένως θα έχετε με τους ιερείς και τις ιέρειες τις αρχαιότητος, πέρα από τους καθιερωμένους χώρους των μαντείων και των άλλων μεγάλων ιερών, στην καθημερινότητα της ζωής και της κοινωνίας των αρχαίων Ελλήνων, στις διάφορες γιορτές, ιερέας ή ιέρεια, γίνονταν για το συμβάν, κάποιος μέσα από την ίδια την οικογένεια.
Η «ιεροσύνη» δηλαδή, δεν ήταν προνόμιο εξ’ ουρανού, μόνον των ιερέων -αυτών των σημερινών μαυροχαχάλων- αλλά του κάθε Έλληνα πολίτη, μέσα στην οικογένειά του. Ή και τον κοντινό του περίγυρο. Ο οποίος μπορούσε να προΐσταται των γιορτών, να «βαφτίζει», να «παντρεύει» και να «κηδεύει».
Συγκίνηση προκάλεσε σε όλους η επαινετική παρέμβαση στο τέλος ηλικιωμένου κυρίου, ο οποίος ευχαρίστησε δημόσια και τα παιδιά του που τον «έσυραν», όπως είπε «έως εδώ», για να δει από κοντά, ιδίοις όμμασι τα τεκταινόμενα, και να μην αφήνετε έρμαιο, σ’ αυτά που άκουγε ως σχόλια και φήμες κυρίως, από διαφόρους. Ανόητες το πλείστον, και εξωπραγματικές.
Σήμερα στην Ελλάδα, γιορτάζονται παντού με μικρή έως πολύ μεγάλη συμμετοχή κόσμου, τα τέσσερα ηλιοστάσια (Μάρτιο-Ιούνιο-Σεπτέμβριο-Δεκέμβριο). Τα «Προμήθεια» στο «Άλσος του Προμηθέως» στον Όλυμπο (εδώ και 13-14 χρόνια). Τα «Θερμοπύλεια», εις ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών. Στις Πλαταιές μία άλλη γιορτή παρομοίως. Η ημέρα του Θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και από πέρυσι, πρώτη χρονιά, η «Σφαγή των Θεσσαλονικέων» από τον Ίβηρα «εξελληνισμένο» Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Θεοδόσιο, τον οποίο –τρομάρα του- οι Έλληνες; ονόμασαν και Μέγα!
Ακόμα, φέτος για πρώτη φορά παγκοσμίως, θα γιορταστεί επίσημα σε όλα τα πολιτισμένα κράτη, και η «Μάχη του Μαραθώνα».
Με το Ελληνικό (Κράτος), να μην έχει ιδέα όπως πάντα! Αλλά και να μη γνωρίζει ακόμα, ούτε αν θα τη γιορτάσει, ούτε τι θα γιορτάσει, ούτε και πως θα το γιορτάσει; Βάσει ποίου τυπικού;
Αν δείτε πάλι, να γίνεται αυτή η γιορτή με κάποια λιτανεία από ρασοφόρους διαβόλους, ή κανένα… τίμιο ξύλο, ή καμιά «παναγία», κανένα «άξιον εστί» να επιδράμει από το «Αγ(ρ)ιον Όρος» στο Μαραθώνα, και να «γδύνει» κατά τα γνωστά το χριστεπώνυμο πλήθος, ή κανέναν Νομάρχη Θεσσαλονίκης, κατηφή, να προπορεύεται με κανένα εξαπτέρυγο της πομπής, μη σας φανεί παράξενο, στην Ελλάδα ζούμε, την «πολυπολιτισμική» της Δραγώνα και της Ρεπούση, έχουν δει τόσα πολλά τα μάτια μας, και ακούσει τόσα πολλά τ’ αυτιά μας, τα τελευταία χρόνια, που, ότι και ν’ ακούσουμε, ότι και να δούμε, από την «Ελληνική Λαθρομεταναστευτική Πολιτεία» (το νέο της συνταγματικό όνομα… αλλά Σκοπίων), δεν θα μας εκπλήξει, και δεν θα μας ξενίσει, τίποτα!..
Δείτε και παρακάτω, την απολογία ενός Τράγου* της Εβραιοχριστιανικής μασονίας, για το κατάντημα που οι ίδιοι αποκαλούν αυτάρεσκα και εγωιστικά, αλαζονικά, «Εκκλησία της Ελλάδος»:
Ο Άνθιμος -αγνώστου επιθέτου, και πατρός;- επιστήθιος φίλος του Νομάρχη Θεσσαλονίκης και κολλητός, διαβλέπει ότι η Ελληνική κοινωνία, αργά αλλά σταθερά, ύπουλα, σιωπηλά, αλλά μεθοδικά, αποχριστιανοποιείται!
Ως «απολογία» χαρακτηρίζει ο μητροπολίτης Άνθιμος Αλεξανδρούπολης, την απάντηση που δίνει στις αντιδράσεις που ακολούθησαν την δήλωσή του ότι επιθυμεί να αποποιηθεί τον μισθό του. Στην ανακοίνωσή του αναφέρει, ότι, «η πράξη αποτελεί κραυγή αγωνίας μου σε μια κοινωνία που μας έριξε πλέον στο βούρκο της απαξίωσης. Εννοώ την ορθόδοξη ελληνική κοινωνία που δεν μας εκτιμά πια. Συγκεκριμένα, δεν εκτιμά τους επισκόπους, όχι τον «απλό παπά», όπως λέγεται και ξαναλέγεται». Σε άλλο σημείο αναφέρει, «δεν μας ενοχλεί που στη χώρα του 95% των ορθοδόξων, δεν ζητείται ποτέ η γνώμη μας, για κανένα πνευματικό ζήτημα; Κι όταν η γνώμη μας αυθαίρετα εκφωνείται, τότε δεν θυμόμαστε, ότι την πληρώνουμε ακριβά με δημοσιοποίηση σκανδάλων μας; Δεν διαβλέπουμε ότι η ελληνική κοινωνία, αργά αλλά σταθερά, ύπουλα, σιωπηλά αλλά μεθοδικά, αποχριστιανοποιείται; Και εμείς μένουμε στους ναούς με γέρους και γριές, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι επηρεάζουμε το εκλογικό σώμα;».
Η ανακοίνωση του μητροπολίτη Άνθιμου κλείνει ως εξής, «με την εμμονή μας στην σκουριά της Παράδοσης (τυπικό, μετάφραση λειτουργικών κειμένων, ράσα), με την αδυναμία μας να αποτινάξουμε τον βυζαντινισμό (μίτρες, λιτανείες, ξύλινη γλώσσα, ραγδαίες υποκλίσεις, ατέλειωτα χειροφιλήματα, φήμες, προσφωνήσεις), με την φοβία μας να παραδεχτούμε με ειλικρίνεια την ανθρωπότητά μας (φτάσαμε να μιλήσουμε οι ίδιοι για «κάθαρση»της εκκλησίας μας). Όλα αυτά αποδεικνύουν την δειλία μας να δοκιμάσουμε το βιώσιμο του ευαγγελίου στο σήμερα και το εφικτό, της κατά Χριστόν ζωής. Όλα αυτά αποδεικνύουν την απιστία μας στη δραστικότητα της πίστεως. Για όλα αυτά χρειάζεται θάρρος, όχι θράσος. Προσεκτικότητα, όχι προκλητικότητα. Αποφασιστικότητα, όχι σπασμωδικότητα. Η αποποίηση του μισθού, πραγματική ή συμβολική, είναι ο διστακτικός, μοναχικός ανήφορος που θα μπορούσε να οδηγήσει σ’ ένα ξέφωτο αυτοπεποίθησης, απελευθέρωσης, αυτάρκειας, πληρότητας και εκκλησιαστικής μαρτυρίας. Είναι αυτά που σαν όραμα τα χρειάζεται ο λαός μας σήμερα, προκειμένου να νιώσει, γιατί του είναι χρήσιμη η εκκλησία του»!
(*) Η προσφώνηση «Τράγος» των παπάδων, έχει πολλές εκδοχές. Εδώ θα σας πω εγώ, τη μία και καλύτερη που ξέρω.
Στον πύργο του Πρωτάτου στις Καρυές, στα επτασφράγιστα και ερμητικά κλειδωμένα Τμήματά του, φυλάσσεται και το «σύνταγμα» της Μοναστικής Πολιτείας του Άθω εκτός των άλλων κειμηλίων, το οποίο είναι γραμμένο, όπως περήφανα διαλαλούν όλοι οι καλόγεροι και αγ(ρ)ιορίτες, πάνω σε δέρμα τράγου! Δεν διευκρινίζεται αν το δέρμα είναι κατεργασμένο σε περγαμηνή, ή ατόφιο δέρμα τράγου, αλατισμένο με τις τρίχες του τα ματάκια του, τα ποδαράκια του, την ουρίτσα του και άλλα συναφή.
Από αυτό λοιπόν το γεγονός, κάθε ένας που υπακούει σ’ αυτό το «σύνταγμα» (ιερωμένος φυσικά), αποκαλείται και χαϊδευτικά, «Τράγος».
Στην αρχή η λέξη όταν χρησιμοποιούνταν εσωτερική κατανάλωση, μπορούσε να είναι και φιλοφροσύνη. Όταν όμως τα πράγματα βγήκαν προς τα έξω, η λέξη βρήκε καθόλα, και την ανάλογη σημασία της, και το νόημά της.
Τράγος, αυτός που σέρνει το κοπάδι. Και επειδή οι χριστιανοί είναι ένα άβουλο και ξεμυαλισμένο σύνολο, το οποίο πορεύεται μόνον με προσευχές και λιτανείες, έχουν φυσικά την ανάγκη να ποδηγετηθούν, από τι άλλο; από έναν «Τράγο».
Μια μικρή άλλη εκδοχή του προσωνυμίου αυτού για το παπαδαριό, «Τράγος», είναι ότι το αξούριστο γένι τους έχει το σχήμα και την όψη, σαν αυτό του τράγου. Χωρίς αυτό να είναι αληθές, γιατί τα γένια των ιερωμένων σήμερα, ή θα είναι κουρεμένα σε στυλ Ισπανών Δον Ζουάν (μορφονιών, δηλαδή), η θα είναι μέχρι τα… πόδια τους, θυμίζοντας έντονα σε όλους μας την απλυσιά, την κακομοιριά, το μαύρο και το κακορίζικο των ερημιτών!
Κοιτάξτε στις φωτογραφίες παραπάνω, τα καθημερινά κοστούμια των Ελλήνων ιερέων, ιερειών, τη λιτότητα και την ομορφιά τους, και θυμηθείτε τις στολισμένες λατέρνες στις χριστιανικές Εκκλησίες, τα (μ)ιερά άμφια, των παπάδων και των μητροπολιτών!
<Χ.Δ>
-**********-
[Σ.Σ.<Χ.Δ.>: Επειδή αυτή τη φορά το πρωτοσέλιδο άρθρο του «Χ», ήταν «δανεισμένο» από το «Χ.Δ.» -το βλέπετε παρακάτω- δεν το ξανά αναρτούμε εδώ, δεν υπάρχει λόγος, γι’ αυτό και βάζουμε, αντί για το πρωτοσέλιδο άρφθρο, το πραγματικό που ακολουθεί πάντα την πρώτη σελίδα της εκδόσεως του «Χ», ένα άρθρο κατ’ επιλογήν, μέσα από τις σελίδες του 352 τεύχους μας]
Κλείστε τ’ αυτιά σας σε ΟΛΕΣ τις “φωνές” που δήθεν σας σώζουν και σας προφυλάσσουν, και διαβάστε καλά την παρακάτω ανακοίνωση
Δημοσιεύματα στα ΜΜΕ αναφέρουν ότι:
«σύμφωνα με αποτελέσματα αναλύσεων σε χυμό από βύσσινο, μαύρο φραγκοστάφυλο αλλά και σε άλλα είδη χυμών, βρέθηκαν να περιέχουν αντιμόνιο πάνω από τα όρια που έχουν τεθεί για το νερό» και συνεχίζουν τα δημοσιεύματα «το αντιμόνιο το οποίο θεωρείται ύποπτο για καρκινογενέσεις χρησιμοποιείται στην κατασκευή συσκευασιών από
ΡΕΤ» ενώ πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι «μετανάστευση αντιμονίου έχει παρατηρηθεί και σε εμφιαλωμένα νερά χωρίς να υπάρξουν υπερβάσεις του ορίου των 5 μικρογραμμαρίων ανά λίτρο που ισχύει
για τις χώρες της Ε.Ε.» Και καταλήγουν τα δημοσιεύματα: «σύμφωνα με τους ερευνητές τα συστατικά των χυμών απελευθερώνουν το αντιμόνιο από πλαστικό ΡΕΤ αλλά και από “Τετραπάκ” και γυαλί».
Τα δημοσιεύματα αυτά πιστεύουμε ότι εγκυμονούν κινδύνους για την δημόσια υγεία διότι:
1ον. Βασίζονται σε μία και μεμονωμένη έρευνα χωρίς τα αποτελέσματα να έχουν επιβεβαιωθεί από άλλα ανεξάρτητα εργαστήρια.
2ον. Αποτρέπουν το κοινό να πίνει χυμούς απαραίτητους για την υγεία, αφού κατά τους ερευνητές χυμοί είτε σε πλαστικό ΡΕΤ είτε σε γυαλί, είτε σε “Τετραπάκ” ελευθερώνουν μικρές η μεγάλες ποσότητες αντιμονίου ακόμα και στο νερό που περιέχεται σε φιάλες ΡΕΤ.
3ον. Ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Πλαστικών Ελλάδος βεβαιώνει ότι
σε καμμία χώρα της Ε.Ε., Η.Π.Α, αλλά και ολόκληρου του κόσμου δεν έχουν αποσυρθεί από την αγορά οι συσκευασίες από πλαστικό ΡΕΤ, γυαλί η “Τετραπάκ” που περιέχουν οιονδήποτε είδους χυμούς.
4ον. Συστήνει στο καταναλωτικό κοινό να συνεχίσει να καταναλώνει χυμούς απαραίτητους για την υγιεινή διατροφή, χωρίς κανένα απολύτως ενδοιασμό.
5ον. Ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Πλαστικών Ελλάδος συστήνει στους καταναλωτές που επιθυμούν να καταναλώνουν εμφιαλωμένο νερό που περιέχεται σε μπουκάλια ΡΕΤ, χωρίς κανένα ενδοιασμό.
6ον. Δεδομένου ότι το όριο των 5 μg/lt αντιμονίου ισχύει μόνο για το νερό
ο Σ.Β.Π.Ε. έχει ξεκινήσει την διαδικασία να καθορισθούν όρια του αντιμονίου και στους χυμούς από την Ε.Ε.
Εμείς θα συμπληρώσουμε ότι συμφωνούμε απολύτως και επαυξάνουμε στην ανακοίνωση αυτή και τους ισχυρισμούς του «ΣΒΠΕ», γιατί πέρα από κάθε λογική, οι «καρκινογενέσεις», οι φοβίες και οι τρομοκρατίες από οποιοδήποτε υλικό, οι επιβαρύνσεις που αυτό επιφέρει στη δημόσια υγεία, έχουν μεταβληθεί σε κάκιστη πανδημία από τους Έλληνες εντεταλμένους καταστροφείς της Ελληνικής οικονομίας και βιομηχανίας (αυτή που απέμεινε), σκοπό δεν έχει, παρά τον αφανισμό και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, και όχι την υγεία των πολιτών της.
Θα σας πούμε μόνον τούτο, και τίποτα άλλο.
Αν στις μέρες μας μπορούσαμε να ξυπνήσουμε από τον τάφο του έναν αρχαίο Έλληνα, αυτός θα ξανά πέθαινε ακαριαίως γιατί η ραδιενέργεια που θα δέχονταν σήμερα και ο «μολυσμένος» αέρας που θα ανέπνεε φυσιολογικά, από αυτά της εποχής του, είναι 50 φορές μεγαλύτερα. Και θα τον σκότωνε στη στιγμή.
Την περιβόητη γρίπη, την πέρασαν η θα την περάσουν όλοι οι Έλληνες, χωρίς να το καταλάβουν καν!
Η σχολαστική καθαριότητα χωρίς αιτία, βλάπτει σοβαρά την υγεία. Γιατί λειτουργεί ως «Εϊντς», που αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού μας, το αδρανοποιεί, αν δεν το νεκρώνει, άρα, μας κάνει και άκρως ευάλωτους στο πιο αθώο και στο ασήμαντο μικρόβιο.
Οι γιατροί στα νοσοκομεία, έναντι των ασθενειών που δέχονται καταιγισμό από τα περιστατικά των ασθενών τους, δεν θα έπρεπε φυσιολογικά, να ζει κανένας. Χρωστούν την επιβίωσή τους στην επαφή με τους ιούς και τα μικρόβια αυτά.
Όταν πηγαίνετε σε μία δημόσια τουαλέτα να κάντε αυτό που κάνετε στο σπίτι σας, φεύγετε φορτωμένοι και από πάσης φύσεως μικρόβια, θανατηφόρα η μη.
Κανονικά, θα πρέπει να αφήσετε την τελευταία σας πνοή καθοδόν για τη δουλειά σας η την οικία σας.
Να σας πούμε κι άλλα;
Ζήστε φυσιολογικά τη ζωή σας, κλείστε τα αυτιά σας στους πάντες δοκησίσοφους και ηλίθιους που ταλαιπωρούν τα αυτιά σας και τη στοιχειώδη νοημοσύνη σας, κανείς γιατρός και κανένα θεραπευτήριο δεν έσωσε ΠΟΤΕ κανέναν, όλοι εκείνη τη μοιραία στιγμή δηλώνουν ανίκανοι και ντροπιασμένοι, και όλοι κάνουν απλά τη δουλίτσα τους, την οποία έμαθαν η σπούδασαν, και από την οποία βγάζουν απλά το μεροκάματο και τα προς του ζειν.
«Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον», είναι φιλοσοφική βάση που εξισορροπεί τα πάντα, μόνον η φιλοσοφία δίνει λύσεις στα προβλήματα, και όλες οι άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες είναι υπηρέτες αυτής, τη διακονούν.
<Χ>
